ام ابيها (س)

امّ ابيها (س) - مادرانه هاي فاطميه 1435

امّ ابيها (س) - مادرانه هاي فاطميه 1435

مقدمه

تقديم و تشكر

قسمت اول

قسمت دوم

قسمت سوم

قسمت چهارم

قسمت پنجم

بسم رب الزهرا سلام الله عليها

اللهم صل على فاطمة و ابیها و بعلها و بنیها والسر المستودع فیها بعدد ما احاط به علمك

امّ ابيها از جمله القابي است كه خاصه براي حضرت زهرا (س) اطلاق مي شود و هيچ زني به غير از حضرت سيدة النساء العالمين ، شايسته ي اين لقب نيست و سرّي است كه تنها اهل بيت (ع) از عظمت و معاني دقيق آن اطلاع داشته و به حقيقت آن پي برده اند و آنچه ما از آيات و روايات پي برده ايم شايد ذره اي از حقيقت آن هم نباشد .

سه روايت در باب حقيقت خلقت حضرت زهرا (س) و امّ ابيها بودن حضرت :

1- حضرت امام صادق (ع) فرموند: خداوند تبارك و تعالى فرموده است : اى محمد (ص)! من تو و على (ع) را به صورت نور آفريدم ، يعنى روح بدون بدن ، پيش از آن كه آسمانها و زمين و عرش و دريايم را بيافرينم ، وى پيوسته مرا تهليل و تمجيد مى گفت : بعد آن را به دو نيم تقسيم كردم و آن دو نيم را نيز به دو نيم كردم . چهار تا شد؛ يكى محمد است ، يكى على است و حسن و حسين دوتاى ديگر مى شوند. بعد خداوند فاطمه را از نورى كه آن را به صورت روح بدون بدن آفريده بود خلق كرد، سپس با دست خود بر ما كشيد و نورش را در بين ما پخش نمود (اصول كافى ، ج 1، ص 440)

2خداوند باري تعالي فرمود ؛ اى احمد! اگر تو نبودى افلاك و جهان را خلق نمى كردم ، و اگر على نبود، تو را نمى آفريدم ، و اگر فاطمه نبود تو و على را خلق نمى كردم )) (بحار الانوار ج ۱۶، ص ۴۰۵ و ج ۷۱، ص ۱۱۵)

3- امام حسن عسكري صلوات الله عليه:نَحْنُ حُجَجُ اللّه‏ِ عَلى خَلْقِهِ وَ فاطمةُ حُجةٌ عَليَنا (تفسير أطيب البيان/ ج 13/ ص 236 )

در تعريف امّ ابيها بودن حضرت زهرا (س) ميتوان گفت كه آنچه آشكار است محور تمام عالم هستي و علت غائي خلقت اهل بيت (ع) و تمام مخلوقات عالم و علت غائيه دين پيامبر و امامت ، حضرت امّ ابيها مي باشند و نسبت دادن تمامي صفات خداوند به نخستين نور واحد يعني حضرت انسية الحورا (س) دور از ذهن نيست و عزت و احترامش بر همگان واجب است .

با توجه به روايات ، احترام حضرت رسول اكرم (ص) به حضرت زهرا (س) چنان عميق و گسترده بود كه حضرت رسول اكرم (ص) همواره دست دخترشان را هنگام ورود به خانه پدر مي بوسيدند و چند قدمي به استقبالشان ميرفتند و همواره آن سخن "فاطمة بضعة مني ..." را تكرار مينمودند تا اين قوم جاهل ذره اي به كمالات و فضائل خاصه حضرت زهرا (س) پي ببرند و خداوند لعنت كند هر آنكه كه حرمتش را شكسته و احترامش را نگه نداشته است .

همچنين در تعريف ديگر لقب امّ ابيها در روايات از مصحف حضرت زهرا (س) سخن به ميان آمده كه در زمان تشكيل حكومت حضرت مهدي عج كه چندين هزار سال و يا ميليون ها سال طول ميكشد ، قانون اساسي حكومت حضرت ، مصحف حضرت زهرا (س) بوده و در كل عالم هستي اجرا خواهد شد .

وصلي الله علي فاطمة الزهرا سلام الله عليها

عبدالزهرا سلام الله عليها – پوررجب

كتاب حاضر هديه به :

ساحت مقدس ولي امر عالم امكان ، حضرت مهدي عج

و تقديم به :

پيشگاه مقدس حضرت هادي النقي (ع)

ان شاء الله توانسته باشيم گامي در جهت خدمت به حضرت امّ ابيها برداشته و موجبات رضايت خاطر مادر سادات را فراهم كرده باشيم .

از مديريت پايگاه هاي من غلام قمرم ، غم غزل ، حرم شاه و هيئت قمر بني هاشم (ع) نازي آباد همه شاعران و اهالي شعر كه ما را در تهيه اين كتاب ياري كردند تشكر و قدرداني ميكنيم .

نظرات ،‌ انتقادات و يشنهادات خود را با ما در ميان بگذاريد :

ايميل :

hadith.ashk@yahoo.com

عباد الزهرا (س) – خادمين حديث اشك

www.hadith-ashk.ir

http://heyatnaziabad.blogfa.com

http://www.ghame-ghazal.blogfa.com

http://harame-shah.rozblog.com

http://rezaghorbani7070.blogfa.com

قسمت اول

اهل مدينه فاطمه ام را نظر زدند

ای آسمان عاطفه ؛پرواز بی کران

با سینه ی شکسته علی را صدا مکن

ای آشناترین چه غریبانه میروی

امشب بساط عشق به نامت فراهم است

از دست تو مسمار، دلم خیر ندیده

آن که باخلقت تو هرچه که بود آورده

آفریدند آفرینش را برایِ پنج تن

افتادن و پرپر زدنم دست خودم نیست

افتاده شانه باز هم از دست لاغرت

استخوان بشکسته را سیلی زدن دیگر چرا؟

اسما بیا که با تو کمی درد و دل کنم

از روز ازل دلبر ما حضرت زهرا

از سینه دگر آه شرر بار نکش

از عشق خود جدا شدن آسان نیست

از غصه خبر نبود ، تا فاطمه بود

آهی غریب خیمه زده در صدای تو

آسمانی ترین من امشب

آسمان را پشت در روی زمین انداختند

آری صدای آه گاهی گوشه دار است

آتش کشید فتنه ی ابلیس خانه را

آتش بلند گشته و در، گر گرفته بود

آئینه دار ام ابیها صبور باش

آن رتبه ای که هیچ کسی از ازل نداشت

آفریدند تو را مادر عالم باشی

آه زینب جان در آغوشش کمی آهسته تر

آنکه بنای کوچه برای گذر گذاشت

آنچنان داغِ تو بر رويِ دلم سنگين است

از بازی غریب فلک آه می کشید

ابریست کوچه کوچه، دل من ، خدا کند

آیا حریم مادر ما خود به خود شکست ؟

آیا اجازه می دهی گویم تو را مادر

آه! خورشید محک داشت؟ نداشت

ازخانه چارچوب درت راشکسته اند

از هوش رفته ای چه قَدَر گریه می کنی

از همان روز كه پشت درمان مادر ماند

ازفاطمیُّون میشوم ان شاءالله

اگر زردم، اگر خشکم، درخت رو به پاییزم

اگر ز قافله دوریم، خوب می دانیم

افتادی و ازدست من کاری نمی آمد

امروز كه جز عشق تو پندار ندارم

امروز روضه از در و دیوار جاری است

الفاظ ابترند به معنای ژرف تو

السلام ای طلیعه ی انوار

السلام ای ثمر عمر پیمبر زهرا

امشب، مدینه در دلش درد است، بانو

امشب خدا هم از محنت گریه می کند

ای سرخی شفق ز رخ لاله فام تو

ای روح آفتاب چرا پا نمی شوی

ای خدا صبر بده در غم بی مادر ی ام

ای جان من هر چند دیگر نیمه جانی

ای تکیه گاه شانه ی بی یاورم مرو

ای تکلم کرده با روح‌الامین

ای بال و پر شکسته مرا بال و پر مبند

ای مادر نمونه ی نسل کریم ها

ای گلستان علی رنگ خزان داری چرا؟

ای که محراب نمازم خم ابروی تو بود

ای کشتی شکسته که پهلو گرفته ای

ای فُلك عاشقی ز چه پهلو گرفته ای

ای شمع سینه سوخته‌ی انجمن علی

ای سینه صاف و ساده ی من به فدات

این چـند وقتی که تـنم از کار مـانده

این پلک های خسته که بالا نمی رود

اين بانوي آئينه و سجاده باشد

ای مادری که طعم آتش را چشیدی

اینکه از آتش ِ در بال و پرش میسوزد

این گریه های بی سخن اشکال دارد !

این فاطمیه باز املاء می نویسم

این زخمهای کهنه مداوا نمی شود

این روزها مادر که رویِ زرد دارد

با سوز مادرانه فقط گریه می کنی

با حال و روز حيدرت اينگونه تا مكن

با چشم های بی نوایش گریه می کرد

با پر و بال شکسته ، پرزدن آسان نیست

اینکه گریان ز سحر تا دم مغرب باشید

اینکه از آتش ِ در بال و پرش میسوزد

بابا ببین فدا شدنم را به پشت در

بال و پر ِ خسته پريدن دارد آيا!؟

باز هم ای دختر ِ پیغمبر ِ اکرم بمان

باران گرفت و قصه ی دریا شروع شد

بار الها چه كنم گوهرم از دستم رفت

باید بری؛ نه! محض رضای خدا نگو

باید برای فاطمه مشکی به تن کنیم

بانوی خانه پر پر زدنش می افتد

بانو سلام ! نام تو را بوسه مي زنم

بانو دوباره ذکر تو و فاطمیه شد

بالش شکسته بود ، پریدن نداشت که

بَست اگر راهِ تورا حُر بده دُشنام مرا

برهم بساط شادی کاشانه می زنی

بـرایـش تـازگــــی دارد سکوت شهر عـادی نیست

برای روضه ی زهرا به ما توان بدهید

هر چند پر شکسته شدی و نمی پری

به التماس نگاه یتیم های خودت

بگذار نیاید به دهان در و دیوار

بگذار كه از فاطمه بهتر بنويسم

بگذار ببینیم همه، پا شدنت را

بعد تو گشته در پریشانی

بسترت را جمع کن از خانه، بیماری بس است

به نــــام آب مطهّر شدم ،خــدا را شــکر

به کوچه ای قدم زدم،که داشت جای پای تو

به شوق صبح و سحر، شام تار هم خوب است

بی نام تو زهرا، گره ای وا شدنی نیست

بی شمس جمال تو شبم سر شدنی نیست

بی شک استثناست زهرا جای هیچ اِن قلت نیست

بی تو این شب، شبِ غم بار مرا می بیند

بي تب و تابِ خسته حالي بود

بیتوته کرده درد به هر عضو جسم من

بیا به حلقه ما دم بده که دم گیریم

بی وفا داری تو عاطفه معنا نشود

بی واهمه و بدون پروا می‌زد

اهل مدينه فاطمه ام را نظر زدند

با برق چشم خرمن جان را شرر زدند

در اول ربيع ، خزان شد بهار من

ماهه مرا به آخر ماهه صفر زدند

از چوب ، خون تازه روان شد به روي خاك

از بس كه با غلاف به پهلوي در زدند

ديدند كه با تو راه به جايي نميبرند

نزديكتر شدند و سرت را به در زدند

زهرا نبود آنكه بيافتد به روي خاك

سيلي به صورت زن من بي خبر زدند

تا آمدم به خويش جمالش كبود شد

بد سيرتان جمال مرا بي خبر زدند

هر قدر گفت دختر پيغمبرم نزن

اهل مدينه فاطمه را بيشتر زدند

افتاد روي جفت علي لنگه ي دري

از بس كه جفت جفت و فُرادا به در زدند

سَرو رشيده ام آخر خميده شد

اهل مدينه فاطمه ام را نظر زدند

علی اکبر لطیفیان

ای آسمان عاطفه ؛پرواز بی کران

بعد از تو ناتوان شده بال کبوتران

خیر النسایی و به خودت می شناسمت

دنیا نداشت غیر خودت از تو بهتران

دینم حرام اگر که به غیر تو رو کنم

تو مال ما بهشت خدا مال دیگران

شایسته است بعد بیابان نشینی ات

گوشه نشین شوند تمام پیامبران

دستش شکسته باد هر آنکه تو را شکست

نانش حرام باد هر آنکه تو را در آن.....

....کوچه فقط به خاطر یک قطعه خاک زد

باید از این به بعد بمیرند نوکران

این روزها که حرمت رویت شکسته شد

خوب است گوشواره درآرند مادران

اینها تو را زدند ... غرور علی شکست

آری شکستنی است غرور دلاوران

بعد از تو احترام ندارد قبیله ات

مادر که رفت وای بر احوال دختران

علي اكبر لطیفیان

با سینه ی شکسته علی را صدا مکن

این گونه پیش من کفنت را سوا مکن

هفتاد و پنج روز، زمن رو گرفته ای

امروز را بیا و از این کارها مکن

من رو زدم تو خنده به تابوت می کنی؟

اینگونه با دلی که شکسته است تا مکن

پیراهن اضافه نداری عوض کنی

پس بر لباس خونی خود اعتنا مکن

از این طرف به آن طرف خانه پیش من

پیراهن حسین مرا جا به جا مکن

من بیشتر به فکر توأم درد می کشی

پس زودتر برو، برو فکر مرا مکن

هر قدر هم که باز بگویم نرو بمان

بی فایده است پس برو و پا به پا مکن

اصلا بیا بدون خداحافظی برو

حتّی برای ماندن من هم دعا مکن

علی اکبر لطیفیان

ای آشناترین چه غریبانه میروی

مخفی ز چشم شهر ز کاشانه میروی

ما که بنای دوری از هم نداشتیم

بانوی خانه بی علی از خانه میروی

آخر هم آرزو به دل زینبین ماند

گیسوی طفل را نزدی شانه،میروی

بودی کبوتر و به پرستو بدل شدی

هم زود، هم کبود از این لانه میروی

**

گرچه مرا نبردی و تنها گذاشتی

راحت شدی از آن همه دردی که داشتی

امشب که غسل دادم و شستم تن تو را

فهمیدم از چه نای نفس هم نداشتی

فهمیدم عاقبت که چرا موقع نماز

هر بار بین سجده گل لاله کاشتی

فهمیدم عاقبت که چرا پیش محرمت

یک لحظه معجر از سر خود بر نداشتی

**

غسل به زیر پیرهنت باورم نشد

زخمی که بود بر بدنت باورم نشد

دیدم هنوز هم اثر تازیانه ها

مانده به جای جایِ تنت باورم نشد

دستم که به بازویت رسید ...آه سوختم

هرگز سکوت و سوختنت باورم نشد

اینکه چه کرد ضربه مسمار با تو تا...

...امشب که خون شده کفنت باورم نشد

**

ای وای از غم تو و احوال شوهرت

یکّی دوتا که نیست جراحات پیکرت

زنده شدند خاطره ها پیش چشم من

وای از به خاک خوردن تو پیش دخترت

افتادی و زِ رد شدن آن چهل نفر

می خورد بین شعله ،در خانه برسرت

با ضربه ای که خورد به پهلویت عاقبت

از دست رفت غنچه نشکفته پرپرت

علی صالحی

امشب بساط عشق به نامت فراهم است

تصویر قامت خمتان هم مجسم است

انگار فاطمیه شده ، نه فکر می کنم

ماه عزای شیعه شده ، یا محرم است

از فاطمیه فقط غصه می چکد ولی

جانم اگر برون رود از غصه ها کم است

رخساره ای به ضربه ی دستی سیاه شد

من مانده ام که ضربه اش اینقدر محکم است

سهم علی و فاطمه هر یک جدا جدا

یک پهلوی شکسته و یک آسمان غم است

باز این چه شورش است دوباره به پا کنید

قامت دو تا شد است و قیامت همین دم است

محمد رضا ناصری

از دست تو مسمار، دلم خیر ندیده

از این در و دیوار دلم خیر ندیده

افتاده غم عشق غم همسر مظلوم

بر دوش من زار ، دلم خیر ندیده

در گنجه ی قلبم ز غم یار ببین که

کوهی شده انبار، دلم خیر ندیده

پشت در این بیت هجوم سگ هار و

چل روبه مکار، دلم خیر ندیده

دنده شده رنده ، وَ دگر هیج نمانده

از این تن غمبار، دلم خیر ندیده

بین در ودیوار بگفتم ز لگدها

تو دست نگهدار، دلم خیر ندیده

از ضرب لگدها و غلافش شده ای دل

این جسم چو مردار، دلم خیر ندیده

این جسم نحیف من بیمار بدان که

در کوچه شد هموار ، دلم خیر ندیده

ای یار مدارا بکن اینک ز سخایت

با این تن بیمار، دلم خیر ندیده

روی تو علی گشت برای دل زارم

چون ماه شب تار ، دلم خیر ندیده

شاعر: جعفر ابوالفتحی

آن که باخلقت تو هرچه که بود آورده

جبرییلش به سجود تو سجود آورده

نه...غلط گفتم از آغاز خدا با نورت

نه فقط آنچه که بود آنچه نبود آورده

سر سجاده شب ماه شب اول ماه

سرتعظیم به پیش تو فرود آورده

باد از خاک سر کوی تو سوغات سفر

یک بغل رایحه عنبر و عود آورده

مادرآب تویی و پدرخاک علی

آب و خاکی که گلم را به وجود آورده

چند قرنی ست که مضمون بلند عمرت

شاعران را به سرگفت و شنود آورده

هیزم آورد درخانه تو کینه ولی

آتش فاجعه راچشم حسود آورده

ای که همرنگ بلالت شده دیوارحرم

چه بلایی به سرت آتش و دود آورده

آه...خورشید علی باد مخالف چندی ست

درحوالی رخت ابر کبود آورده

باعث سجده به دامان تو در علقمه شد

آنکه بر فرق علمدار عمود آورده

محسن عرب خالقی

آفریدند آفرینش را برایِ پنج تن

پس همه هستند خلق ماجرایِ پنج تن

مثل جبرائیل تا عرش بالا میروم

آن زمان هایی که می افتم به پایِ پنج تن

نذر ِ اهل بیت ، اهل بیت باید ذبح کرد

بچه های ما فدای بچه هایِ پنج تن

استجابت در قسم دادن به نام فاطمه ست

پس بدون او نمیگیرد دعایِ پنج تن

فاطمه در عین وحدت گاه کِثرَت میشود

میرسد از جانب یک تن صدایِ پنج تن

یک بدن که طاقت روح وسیعش را نداشت

لاجرم تکثیر شد در جای جایِ پنج تن

هم رضای پنج تن یعنی رضای فاطمه

هم رضای فاطمه یعنی رضایِ پنج تن

ما در این دنیا و آن دنیا یکی از این دوایم:

یا غلام پنج تن یا که گدایِ پنج تن

علي اكبر لطيفيان

افتادن و پرپر زدنم دست خودم نیست

شب تا به سحر سوختنم دست خودم نیست

آخر چه کنم لاغریِ زود رَسَم را

پیری و شکسته شدنم دست خودم نیست

دستم دو سه ماه است نخورده است به کاری

انگار کنار بدنم دست خودم نیست

این موی سپید پسرم قلب مرا سوخت

شرمندگیم از حسنم دست خودم نیست

اَسما کمکم کرد که آرام بیفتم

افتادن و برخاستنم دست خودم نیست

هر بازدَمی باز کند زخم تنم را

خونی شدن پیروهنم دست خودم نیست

از درد شدید است مرا ضعف گرفته

اینقدر عرق ریختنم دست خودم نیست

از عاطفه ی مادریم خُرده مگیرید

گریه به گلِ بی کفنم دست خودم نیست

افتاده شانه باز هم از دست لاغرت

شرمنده اي دوباره ز گيسوي دخترت

در گوشه اي نشسته فقط آه ميكشد

مادر ، ز دست مي رود آخر كبوترت

آبي نخورده است ، غذايي نخورده است

دارد حسين ميشكند مثل شوهرت

چيزي بگو گمان كنم امروز بهتري

ساكت نباش فاطمه جان ، جان مادرت

زهرا، براي دلخوشي حيدرت بمان

اين مرد خيبر است ، شكسته برابرت

وقتي نفس ميكشي اي زخمي علي

آلاله ميچكد دل شبها به بسرت

دارد سه ماه ميشود اي مادر بهشت

پنهان نشسته چهره ي تو زير معجرت

بانو ببين براي شما شعر گفته ام

دنيا ، بدون فاطمه ام خاك بر سرت

سيد محمد جوادي

استخوان بشکسته را سیلی زدن دیگر چرا؟

این چنین رفتار با مادر برِ دختر چرا؟

دست بانویی که عادت بهر احسان کرده بود

با غلاف کین شکستن در بر همسر چرا؟

آن که شمشیرش امان از دشمن کافر گرفت

گرید اکنون در کنار قبر پیغمبر چرا؟

کاش می شد قسمت محسن که لب را وا کند

تا بگوید لطمه بر یک غنچه پر پر چرا؟

آن که درمان تمام دردها نامش بود

پیش چشم کودکان افتاده در بستر چرا؟

آن رشیده بانویی که قامت مردانه داشت

همچو نخل خشک باشد بر زمین مضطر چرا؟

شب به شب باید برایش فضه آرد پیرهن

ای خدا خون می چکد از پهلوی کوثر چرا؟

جواد حیدری

اسما بیا که با تو کمی درد و دل کنم

این خاک های چادرم از اشک گل کنم

این روزها تو بانوی این خانه گشته ای

خواهر ! برای فاطمه پروانه گشته ای

اسما ببخش ، جاروی این خانه هم زدی

بر گیسوی سه ساله ی من شانه هم زدی

آخر خمیده قامت و بازو شکسته ام

ساحل نشین و کشتی پهلو شکسته ام

آهسته زیر پیرهنم را نگاه کن

گل زخم های روی تنم را نگاه کن

باید که مرهمی روی زخم پرم کشی

حیدر رسید ، چادر من بر سرم کشی

بر روی سینه م از در خانه نشانه ماند

بر دور بازویم اثر تازیانه ماند

حالا بگو چگونه راحت نفس کشم

با دردرهای عمق جراحت نفس کشم

پهلو به پهلویم مکن اسما که اینچنین

خون دوباره می چکد از پهلویم زمین...

...باید دوباره بستر من را عوض کنی

خونی شده تو معجر من را عوض کنی

دیدی اگر که گرم مناجات هر شبم

اسما بیا که دور ز چشمان زینبم

آن بغچه ای که جبرئیل آورده وا کنی

تا اینکه سهم خلعتی ام را سوا کنی

چیزی نمانده زائر روی پدر شوم

آماده ی سفر بدون همسفر شوم

بر درد حیدر و حسنم گریه می کنم

بر طفل مانده بی کفنم گریه می کنم

رضا رسول زاده

از روز ازل دلبر ما حضرت زهرا

اين پاي تو و اين سر ما حضرت زهرا

افسوس كه با خاك همه انس گرفتيم

بسته شده بال و پر ما حضرت زهرا

اي كاش بسوزيم و بسازيم و بريزد

در پاي تو خاكستر ما حضرت زهرا

بر دفتر دل از تو نوشتيم كه شايد

امضا بزني دفتر ما حضرت زهرا

داديم به حكاك عقيق دل و گفتيم

حك كن روي انگشتر ما حضرت زهرا

بي بي قدمي رنجه نما از سر احسان

اين پاي تو و اين سر ما حضرت زهرا

محمد ناصري

از سینه دگر آه شرر بار نکش

برخیز ولی منت دیوار نکش

من شانه نخواستم به جان بابا

از دست شکسته این قدر کار نکش

**

با اشک دلیل اشک مهتاب شدی

هر نیمه ی شب همین که بیتاب شدی

از بس که غذا نمیخوری مادر من

در عرض سه ماه این همه آب شدی

**

ای کاش که درد سینه غوغا نکند

خیلی نفست فاصله پیدا نکند

پهلوی تو را همین که دیدم گفتم

این زخم خدا کند دهن وا نکند

**

امروز یکی دو رنج مبهم داریم

از چیست که ناخواسته ماتم داریم

در بقچه روبرویمان دقت کن

من فکر کنم که یک کفن کم داریم

**

بیتاب حسین آمده تابش بدهی

انگار بنا نیست جوابش بدهی

اصلاً تو خودت بگو دلت می آید

او تشنه شود نباشی آبش بدهی

علی زمانیان

از عشق خود جدا شدن آسان نیست

یا دست کم برای من آسان نیست

هرچیز سخت در سخن آسان ست

مرگ عزیز در سخن آسان نیست

طومار عاشقیست که می پیچم

پیچیدن تو در کفن آسان نیست

آه ای عزیز مصر علی! از تو

راضی شدن به پیرهن آسان نیست

گیرم که زینبین تو خوابیدند

آرام کردن حسن آسان نیست

خود مرد جنگی ام من و میدانم

با میخ جنگ تن به تن آسان نیست

دلهای عشقند که می فهمند

بی عشق خویش زیستن آسان نیست

محسن رضواني

از غصه خبر نبود ، تا فاطمه بود

دل بود ، دل و سرود ، تا فاطمه بود

این خانه که بوی درد و غربت دارد

پر بود ز بوی عود ، تا فاطمه بود

زین خانه همیشه بوی گل می آمد

این عطر همیشه بود ، تا فاطمه بود

از بعد نبی دوباره هم می آمد

جبریل در آن فرود ، تا فاطمه بود

در چشم علی همیشه آبی می شد

یک خاطره کبود ، تا فاطمه بود

اینها که به خویش تسلیت می گویند

بودند ولی چه سود ، تا فاطمه بود

تکلیف علی چه هست چون فاطمه نیست ؟

تکلیف علی چه بود ، تا فاطمه بود ؟

شیخ رضا جعفری

آهی غریب خیمه زده در صدای تو

« عجّـل وفات » می شنوم در دعای تو

گـیرم نگفته ای که چه شد، با شنیده ها

دارم هلاک می شوم از ماجرای تو

در عاشقی چقدر کم آورده ام عزیز!

حس می کنم نیامده ام پا به پای تو

از من فقط دلی ست که لبریز خون شده

افسوس زخمی است ولی جای جای تو

جز اشک و بوسه مرهم دیگر نداشتم

با عاشقی دوا می سازم برای تو

من زنده ام علیّ ِ تو باشم، فقط همین

بگـذار تا نفس بکشم در هـوای تو

لبخند خسته ات را باور کنم اگر

تکـلیف چیست با غم ِ در چشم های تو؟

خاک حیاط خانه سزاوار بوسه نیست

بر روی آن نباشد اگر ردّ پای تو

علی اصغر ذاکری

آسمانی ترین من امشب

آسمان را چه تیره می بینم

امشبی را چگونه تا به سحر

سر قبر ستاره بنشینم

**

ای گلم خواب هم نمی دیدم

قاری ختم امشبت باشم

فاطمه جان چه قدر دشوار است

من پرستار زینبت باشم

**

آسمانی ترین من امشب

آسمانت چه دیدنی شده است

حال و روز غریبی علی و

کودکانت شنیدنی شده است

**

دائما پیش چشم خونبارم

صحنه درب و خانه می گذرد

چند وقتی است روزگارم با

گریه های شبانه می گذرد

**

روضه خوان شبانه ی خانه

سوز دل های غربت حسن است

روضه اش دائما : کسی راه

کوچه را روی مادر ما بست

**

زینبت ، وارث دعای شبت

سر سجاده ات دعا می خواند

زیر لب ، زمزمه کنان می گفت

کاش مادر کمی دگر می ماند

**

درد دلها تمام ناشدنی است

باید اما ز تو جدا بشوم

می روم تا شبی دگر بانو

زائر تربت شما بشوم

شاعر: وحید محمدی

آسمان را پشت در روی زمین انداختند

ریسمان بر گردن سلطان دین انداختند

بغضها را جمع کردند اهل کین در یک هجوم

شعله بر بیت امیر المومنین انداختند

رشتۀ حبل المتین را پاره کردند ای دریغ

پنجه بر بال و پر روح الامین انداختند

چارده کرب و بلا را پشت این دیوار و در

طرح کردند و لگد بر یک جنین انداختند

عصمت الله از نفس افتاد امّا باز گفت :

یا رسول الله عصمت را نگین انداختند

شاخۀ طوبی جدا و غنچۀ طاها جدا

در مدینه نالۀ فضّه خذین انداختند

چهرۀ نَمرود و فرعون از بدیشان شد سپید

نامۀ خود را بدست ظالمین انداختند

گفت : پشت در شنیدم چون صدای استخوان

حکم دادم ؛ درب را با ضربِ کین انداختند

خویش را بر مسند قرآن نشاندند ، از مقام ...

از امام اولین تا آخرین انداختند

دست از رأی امیر المؤمنین برداشتند

بیعت خود را به دست مشرکین انداختند

با معطّل کردن احکام دین ، اهل نفاق

وقفه ها در کار ختم المرسلین انداختند

احتجاج فاطمی را کذب خواندند از جفا

شکّ و تردید و خطا در کار دین انداختند

طاقتِ طوفانِ سیلی را ندارد برگ گُل

بی هوا یاس علی را در کمین انداختند

از دو سو ، همچون کمان ، دستش به سیلی شد بلند

بر زمینِ کوچه گل را با جبین انداختند

بازوی انسیه الحوری هدف شد ناگهان

با همه قدرت غلافی آتشین انداختند

معجرِ پاره ، مدد بر چادر خاکی نکرد

این چنین بر رو حجابِ آستین انداختند

شاعر: محمود ژولیده

آری صدای آه گاهی گوشه دار است

آثار قلبی سوخته از روزگار است

باید میان شعله ها سینه سپر کرد

در این دیاری که چنین قحطی یار است

خاک دو عالم بر سر اهل مدینه

زهرا به امداد علی مرکب سوار است

هر کس که می خواهد بداند فاطمه کیست

خون در و دیوار نقش اقتدار است

باید به خون غلطید در حفظ ولایت

ورنه ولایت محوری تنها شعار است

داغ دو دست بسته سنگین تر ز سیلی ست

باور کنید این مرد صاحب ذوالفقار است

نفرین به آن مسمار و هرکس که لگد زد

بنگر چگونه مادر ما بی قرار است

سادات خون گریند تا روز قیامت

زین گفته ام سری نهفته آشکار است

تا فضه آمد دید بار شیشه افتاد

فریاد زد نامرد بی بی ..... است

تاریخ هم مانده چه پاسخ گوید این حرف

آخر چرا زهرای اطهر بی مزار است

شاعر:قاسم نعمتی

آتش کشید فتنه ی ابلیس خانه را

سوزاند چشم تنگ حسد آستانه را

دنبال یک بهانه به هر در زدند، که

پیدا کنند بهر تعرض، بهانه را

باید غلافْ روضه بخواند برای ما

باید شنید دردِ دل تازیانه را

طوری زدند مادر ما را که بعد از آن

بالا نبرد از اثر درد شانه را

دیدی که کار دست علی داد، کینه ها

دیدی ندید کشتی داغش کرانه ها

در خاطر کبوتر زخمی چه نقش بست

دیگر نخورد با دل خوش آب و دانه را

تقدیم روح مادر سادات می کنم

این چند بیت مختصر و عامیانه را

محسن عرب خالقی

آتش بلند گشته و در، گر گرفته بود

قلبت غمی ورای تصور گرفته بود

در دیده ها نشانه ای از درد تو نبود

چشم مدینه رنگ تکاثر گرفته بود

نفرین نکرده ای تو...و گر نه خدای تو

جان های پست را به تلنگر گرفته بود

ای کاش روی پهلوی تو قطع می شد این

باران تازیانه که شرشر گرفته بود

دیدم که جبرئیل ز دستان پاک تو

یک رشته عشق از نخ چادر گرفته بود

مهرداد قصری فر

آئینه دار ام ابیها صبور باش

زینب در این دو روزه‌ی دنیا صبور باش

دنیا اسیر درد و غم بی ملالی است

در این سکوت سرد تماشا صبور باش

بابا که نیست هر چه دلت خواست گریه کن

اما کنار غربت بابا صبور باش

این روزهای غرق محن با برادرت

یا صحبتی ز کوچه مکن یا صبور باش

حرفی نزن ز پهلوی زخمی مادرت

در این غروب عاطفه تنها صبور باش

کار من از طبیب و مداوا گذشته است

انگار رفتنی شده زهرا صبور باش

گاهی دلت بهانه‌ی مادر که می کند

بر سر بگیر چادر من را صبور باش

امروز تازه اول راهست دخترم

فردا که پر کشیدم از اینجا صبور باش

یک روز می روی به بیابان کربلا

بر تل بیقراری و غمها صبور باش

خورشید خون گرفته‌ی من پیش چشم تو

بر روی نیزه می رود اما صبور باش

بر حنجر بریده بزن بوسه جای من

اما به خاطر دل زهرا صبور باش

این آخرین وصیت مادر به زینب است

تا جان به پای مکتب مولا صبور باش

از کربلا به بعد علم روی دوش توست

روح حماسه ! زینب کبری ! صبور باش

شاعر: یوسف رحیمی

آن رتبه ای که هیچ کسی از ازل نداشت

زهرا هماره داشت که چون خود مثل نداشت

از این جهت شبیه به پروردگار بود

که اصل اصل بوده واصلا بدل نداشت

حتی اذان حی علی الغربت علی

بی ذکر نام فاطمه خیرالعمل نداشت

شیعه دلش چنین زغم در نمی شکست

مانند مرتضی اگر این خانه یل نداشت

هرچند سومین پسرش را بدون شک

در اوج عرش داشت ولی در بغل نداشت

سوگند میخورم به خود نام فاطمه

زهرا اگر شهید نمیشد اجل نداشت

مهدی رحیمی

آفریدند تو را مادر عالم باشی

آفریدند تو را تا که مقدّم باشی

آفریدند تو را پیش تر از هر چه که هست

تا که محبوبه ی حق باشی و اعظم باشی

آفریدند تو را نور دهی چون خورشید

مایه ی روشنی عالم و آدم باشی

آفریدند تو را پاک تر از حور و ملک

که تو پاکیزه تر از حضرت مریم باشی

اسوه ی ناله و اشک و غم و دردی زهرا

که تو مظلومه ترین مادر عالم باشی

یثرب از گریه ی تو یک شب آرام ندید

لحظه ای بود مگر فاطمه بی غم باشی

به کبودی تو سوگند محبّان توایم

تو دعاگوی اهالی محرم باشی

رضا رسول زاده

آه زینب جان در آغوشش کمی آهسته تر ...

بر تن مادر نشانی هست از آغوش ِدر!

آن قدَر از خارها بر برگ گل رد مانده که -

بوسه ی باران ندارد روی بهـبودی اثـر

درد دارد قامت یاسی که طوفان دیده است

روی دست زخمی اش آرام تر بگذار سر

این تماس آخر موی تو با دستان اوست

بعد از این باید ببافد گیـــس هایـت را پدر

اشک ها را پاک کن مادر نگاهت می کند

با همین چشمان بسته از همیشه بیشتر !

شهر نامردیست اینجا کاش آرامم کـنـد

چشم های چاه بعدازفصل سرد این سفر

شاعر :فاطمه نورعلیزاده

آنکه بنای کوچه برای گذر گذاشت

ای کاش عرض کوچه کمی بیشتر گذاشت

اندازه ی دو دست کمی بیشتر ،که تا

سیلی کس به کس نتواند اثر گذاشت

کوچه محل آمد و رفت است بی گمان

اما شما بگو مگر آن بی پدر گذاشت

تا او به خانه اش برسد بی مزاحمت

تا دیر وقت چشم علی را به در گذاشت

یک روز توی کوچه و یک روز پشت در

مولا چقدر دندان را بر جگر گذاشت

تا روزها به خاطر این ظلم گریه کرد

با گریه شهر را همه بر روی سر گذاشت

معلوم شد قضیه چه بوده است که خدا

در کنج یک غروب اگر یک سحر گذاشت

نادر حسینی

آنچنان داغِ تو بر رويِ دلم سنگين است

كه بهارِ فرجت حسرتِ فروردين است

محضِ امسال نه، اين غصه¬ي چندين سال است

قصه¬ي دردِ فراقِ تو غمي ديرين است

سال ها مي گذرد در پسِ آهِ دلِ ما

پشتِ ايامِ بدونِ تو بسي نفرين است

لحظه¬ي نابِ شكوفا شدنم در روضه است

هر كجا حرفِ بهار است، بهارم اين است

اشك چون باده¬ي ناب است كه سرمستي آن

با وجودِ همه¬ي شوريِ آن شيرين است

بر خلافِ همه امسال، لباسم قلبم

با سياهيِ غمِ مادرِ تو رنگين است

وه چه سالي شود امسال كه از آغازش

نايم از نغمه¬ي يا فاطمه(س)آهنگين است

با غبان نيست ببيند كه به يك كوچه گلش

صورتش در خطرِ ضربه¬ي يك گلچين است

محمّد بياباني

از بازی غریب فلک آه می کشید

از زخم های خورده نمک آه می کشید

آن چهره ای که تاب نسیم سحر نداشت

حتی ز باد بال ملک آه می کشید

حالا چه آمده به سرش که تمام شب

از جای زخم های فدک آه می کشید

او بار شیشه داشت که در کوچه خرد شد

آئینه بود و غرق ترک آه می کشید

وقتی که می برید لباس حسین را

تنها خودش بدون کمک - آه می کشید

حسن لطفی

ابریست کوچه کوچه، دل من ، خدا کند

نم نم، غزل ببارد و توفان به پا کند

حسّی غریب در قلَمَم بغض کرده است

چیزی نمانده پشت غزل را دوتا کند

مضمون داغ و واژه و مقتل بیاورید

شاید که بغض شعر مرا گریه وا کند

با واژه های از رمق افتاده آمدم

می خواست این غزل به شما اقتدا کند

حالا اجازه هست شما را از این به بعد

این شعر سینه سوخته، مادر صدا کند؟

مادر! دوباره کودک بی تاب قصه ات ...

تا اینکه لای لای تو با او چه ها کند

یادش بخیر مادرم از کودکی مرا

می برد تکیه، تکیه که نذر شما کند

یادم نمی رود که مرا فاطمیه ها

می برد با حسین شما آشنا کند

در کوچه های سینه زنی نوحه خوان شدم

تا داغ سینه ی تو مرا مبتلا کند

مادر ! دوباره زخم شما را سروده ام

باید غزل دوباره به عهدش وفا کند:

یک شهر ، خشم و کینه ، در آن کوچه – مانده بود

دست تو را چگونه ز مولا جدا کند

باور نمی کنم که رمق داشت دست تو

مجبور شد که دست علی را رها کند...

تو روی خاک بودی و درگیر خار بود

چشمی که خاک را به نظر کیمیا کند

نفرین نکن ، اجازه بده اشک دیده ات

این خاک معصیت زده را کربلا کند

زخمی که تو نشان علی هم نداده ای

چیزی نمانده سر به روی نیزه وا کند

باید شبانه داغ علی را به خاک برد

نگذار روز ، راز تو را برملا کند...

گفتند فاطمیه کدام است ؟ کوچه چیست؟

افسانه باشد این همه ؛ گفتم خدا کند

با بغض، مردی آمد از این کوچه ها گذشت

می رفت تا برای ظهورش دعا کند

از کوچه ها گذشت ... و باران شروع شد

پایان شعر بود که توفان شروع شد

حسن بیاتانی

آیا حریم مادر ما خود به خود شکست ؟

قفل ضریح کوثر ما خود به خود شکست ؟

اصلا چه شد که مادر ما زیر در فتاد

پهلوی یاس پرپر ما خود به خود شکست؟

آخر کسی جواب دهد غنچه را که کشت ؟

از ریشه این برادر ما خود به خود شکست ؟

آیا سزای مادر ما بود ناسزا ؟

حیثیت پیمبر ما خود به خود شکست ؟

صورت که بی دلیل به جایی نمیخورد !

از این شکستگی سر ما خود به خود شکست ...

آیا اجازه می دهی گویم تو را مادر

من بی بها هستم تو هستی پر بها مادر

از مادری تو علی باور شدیم آری

پرورده ای ما را غلام مرتضی مادر

جان شلمچه سیرتان، آن سرخ پهلویان

قبل از اجل بالین این خسته بیا مادر

روز قیامت که کسی پشت و پناهم نیست

راهی به جنت واکنم با ذکر یا مادر

ما را اگر قابل بدانی یک سئوالی هست

یک سنگ قبر حتی نداری تو چرا مادر

دیر آمدیم و روضه خوانهایت به ما گفتند

خوردی کتک از دست اولاد زنا، مادر

پای زمین افتادن تو در بر حیدر

کوچک بود حتی غم کربوبلا مادر

خواهیم زحق تا در رکاب حضرت مهدی

گیریم تقاص زخم بازوی تو را مادر

جواد حیدری

آه! خورشید محک داشت؟ نداشت

روز روشن به تو شک داشت ؟ نداشت

توی این باغ به هم سوخته؛آه

گل هوای شاپرک داشت ؟ نداشت

آسمانی که فلک می بخشید

احتیاجی به فدک داشت؟ نداشت

غیر دیوار و در و آوارش

شانه ی وحی کمک داشت ؟ نداشت

ظاهراً بال فرشته می سوخت

شعله کاری به ملک داشت ؟ نداشت

مردم شهر به هم می گفتند :

در این خانه ترک داشت؟ نداشت

شب شد و باز دل ماه شکست

دست این مرد نمک داشت ؟ نداشت

رحمان نوازنی

ازخانه چارچوب درت راشکسته اند

باب الحوائج پدرت را شکسته اند

عمداً مقابل پسر ارشدت زدند

یعنی غرور گل پسرت راشکسته اند

بازو و سینه ـ کتف و سرت دردمی کند

هرجا که بوسه زد پدرت ، را شکسته اند

ای مرغ عشق خانه حیدرکمی بــپـر

باورنمی کنم که پرت را شکسته اند

ازطرز راه رفتن وقد هلالی ات

احساس میکنم کمرت را شکسته اند

ابری ضخیم سرزد و ماهت خسوف شد

بی شک فروغ چشم ترت را شکسته اند

دندانه های شانه پرازخون تازه شد

اصلاً بعیدنیست ، سرت راشکسته اند

بابستری کبود وپرازلاله های سرخ

آئینه های دور وبرت را شکسته اند

زان آتشی که بر شجرطیبــه زدند

ثلثی زشاخ و برگ وبرت را شکسته اند

یاسر حوتی

از هوش رفته ای چه قَدَر گریه می کنی

از لحظه ای که رفته پدر گریه می کنی

داغ پدر مگر که برای تو بس نبود

حالا برای داغ پسر گریه میکنی

میخ گداخته جگرت را درید و سوخت

می سوزی و به سوز جگر گریه می کنی

این چوب نیم سوخته آئینه ي دق است

تا می کنی نگاه به در گریه می کنی

این استخوان در گلویم راه گریه بست

اما تو جای هر دو نفر گریه می کنی

افتاده ام به پای تو مانند اشک تو

من آب می شوم تو اگر گریه می کنی

از فرط درد خنده و گریه یکی شده

لبخند می زنی به نظر گریه می کنی

تنها سلاح دست تو این اشک چشم توست

با چادری که هست سپر گریه می کنی

هر کس بیاید از پی احوال پرسی ات

پُرسد چه حال یا چه خبر گریه می کنی

دستی شکسته اشک مرا پاک می کند

دستی گرفته ای به کمر گریه می کنی

بیت الحَزَن که می روی از خانه هر قدم

کوچه به کوچه نبش گذر گریه می کنی

همسایه ها برای تو پیغام داده اند

بس کن تو فاطمه چه قدر گریه می کنی

محمد رسولي

از همان روز كه پشت درمان مادر ماند

سينه اش زخم شد و پيرهن او تر ماند

از همان روز كه آتش به در خانه زدند

در مان شعله زد و سوخت و خاكستر ماند

از همان روز كه قرآن خدا پرپر شد

ختم قرآن علي ناقص و بي كوثر ماند

از همان روز كه سيلي به رخ ماه زدند

از گل ياس نبي يك گل نيلوفر ماند

از همان روز كه سر درد گرفته مادر...

مثل او دست من و خواهر من بر سر ماند

از همان روز شده آينه ي دق درمان

از همان روز كه چشم پدرم بر در ماند...

از همان روز همه درد دل من اين است:

حسرت ديدن محسن به دل حيدر ماند...

شعر از محمدهاشم مصطفوي

ازفاطمیُّون میشوم ان شاءالله ، لاحول ولاقوة الّاباالله

بالاست سرنوکرزهراوَالله ، لاحول ولاقوة الّاباالله

ازفاطمه دم میزنم ومولایش ،ازعاشقیِّ خالص وبی همتایش

دلداده ودل بسته به مولاوالله ، لاحول ولاقوة الّاباالله

سرچشمه عشق اَزلی زهرابود ، سرمست تولّای علی زهرابود

مرضیّه وانسیِّه ی حوراءوالله ، لاحول ولاقوة الّاباالله

بانوی علی بازوی یاریِّ خدا ، یک لحظه نشدازاسدالله جدا

عشق علیِّ عالیِّ اعلاء والله ، لاحول ولاقوة الّاباالله

راضیِّه وهانیِّه وامُّ النُّجباء ، نوردل خیرالبشر وبی بیِّ ما

علم وعمل اوست چوباباوالله ، لاحول ولاقوة الّاباالله

اوعصمت کبراست خدامیداند ، کاروکس مولاست خدامیداند

کوثرشده در فاطمه معنا والله ، لاحول ولاقوة الّاباالله

پشت درخانه ماندویاحیدرگفت ، اوچادرخودتکاندویاحیدرگفت

درفکرعلی همیشه هرجا والله ، لاحول ولاقوة الّاباالله

بالاترازآسمان هفتم مادر ، درظاهر اگر قبرتوشدگم مادر

داری حرمی کنج دل ما والله ، لاحول ولاقوة الّاباالله

راضی به رضایت ولیَّت بودی ، توچشم به راه مهدیِّ موعودی

آوای ظهورگل زهرا والله ، لاحول ولاقوة الّاباالله

حسين ايماني

اگر زردم، اگر خشکم، درخت رو به پاییزم

تمام برگ هایم را به پاهای تو می ریزم

چه جذاب است دریای پر امواج نگاه تو

بیا بنشین کنار من که از شوق تو برخیزم

تو آن تنهاترین هستی، تو آن خانه نشین هستی

من آن تنها زنی هستم که از عشق تو لبریزم

الا ای دست بسته، دست هایم را نمی گیری؟

که شاید این دم آخر به دامانت بیاویزم

الهی بشکند دستی که باعث شد در این شب ها

از این که مقنعه از چهره بردارم، بپرهیزم

غریبی، خوب می دانم ولی کمتر بیا خانه

خجالت می کشم وقتی به پایت بر نمی خیزم

علي اكبر لطيفيان

اگر ز قافله دوریم، خوب می دانیم

ولی به لطف تو هر سال جا نمی مانیم

و باز هم به نگاه محبتت امسال

کنار سفره این فاطمیه مهمانیم

هزار فاطمیه رفته و نیامده ای

نگو که باز بدون تو روضه می خوانیم

بیا که در گذر گرد باد این دنیا

در انتظار شروع بهار و بارانیم

قسم به ساحل چشمان ابری ات عمری ست

به لطف بارش چشم شماست گریانیم

و گر نه مثل بیابان خشک دل هامان

فقیر روزی این سفره های بی نانیم

از این که بار غم مادر تو را دنیا

به دوش برد، ولی خم نگشت حیرانیم

به انتقام غم صورت کبود بیا

که ما کنار شما پیرو شهیدانیم

محمد علي بياباني

افتادی و ازدست من کاری نمی آمد

حتی کسی هم درپی یاری نمی آمد

آنروز اگر توحامی مولا نمی بودی

بعدازشما قطعا علمداری نمی آمد

زهرا اگربودی و من هم در کنارتو

با نور تو بانوشب تاری نمی آمد

بعد از تو زانویم دگرطاقت نمی آرد

بر دوش من با بودنت باری نمی آمد

ای کاش می شد پشت در هرگز نمی رفتی

تا سوی پهلوی تو مسماری نمی آمد

آنروز اگر دستان من را باز می کردند

هرگز سراغ تو که بیماری نمی آمد

سنگینی داغت بروی شانه من گفت

روی سرت او بود آواری نمی آمد

زهرا خداحافظ ولی اینجا اگربودی

هرگزسراغ من گرفتاری نمی آمد

این ظلم رابا تو اگر اینسان نمی کردند

تاآخر دنیا عزاداری نمی آمد

مهدی نظری

امروز كه جز عشق تو پندار ندارم

جز جان به قدوم تو سزاوار ندارم

اى دلبر من غير تو دلدار ندارم

با غير تو اى شير خدا كار ندارم

من فاطمه‏ام واهمه از نار ندارم

امروز به سر چون كه تو دستار ندارى

با حكم نبى فرصت گفتار ندارى

ليكن تو مپندار كه يك يار ندارى

يا اينكه غريب استى و دلدار نداري

من فاطمه‏ام مانع گفتار ندارم

فرياد كه بردند ز من بوالحسنم را

گم كرده‏ام امروز خدايا وطنم را

پامال نمودند الهى چمنم را

وا مى‏كنم امروز به نفرين دهنم را

در راه تو از نعره زدن عار ندارم

خون در دلم از داغ تو اندوخته بهتر

در محفل من شمع تو افروخته بهتر

آن سينه كه شد محرم تو دوخته بهتر

مويى كه به كارم نخورد سوخته بهتر

من حوصله ي اين همه آزار ندارم

چون پاى تو آيد به ميان مادّه ي شيرم

گردست دهد در وسط كوچه بميرم

عالم همه فهميد به عشق تو اسيرم

با نام تو در نار بگويم كه مجيرم

من خود شررم واهمه از نار ندارم

جان مى‏دهم امروز كه دلدار بماند

بر صفحه جان نقش تو اى يار بماند

زهراى تو بين در و ديوار بماند

قدرى ز لباسم نوك مسمار بماند

من وحشتى از لطمه ي مسمار ندارم

تبدار شده در تب و تاب تو تن من

بيمار شده از غم عشقت بدن من

بشنو تو در اين لحظه على جان سخن من

اينگونه مبين سرخ شده پيرهن من

و اللَّه كه من جامه ي گل‏دار ندارم

اكنون كه عدو دست يداللهى توبست

اينگونه مپندار كه زهراى تو بنشست

بر معجر خود گر بنهد فاطمه‏ات دست

از جاى درآرد به خدا هر چه ستون است

صد حيف كه من رخصت پيكار ندارم

رفتند بنى هاشم و درد است به سينه

تكذيب شده فاطمه از فرقه ي كينه

حيدر شده محزون چو من زار و حزينه

امّيد مدد در همه ي شهر مدينه

جز حمزه و جز جعفر طيار ندارم

محمد سهرابي

**

امروز روضه از در و دیوار جاری است

دنیا شبیه مجلس یک سوگواری است

نشنیده اش بگیر،ولی بی دلیل نیست

کار زن جوانی اگر گریه زاری است

گاهی به دوش بابا،گاهی به پشت در

گاهی میان کوچه،عجب روزگاری است

یک تیر و دو نشان ،تو فقط روضه گوش کن

این خانه حول محور همسر مداری است

من را ببخش روضه اگر باز می شود

زیرا که حال مادرمان اضطراری است

ضربه،فشار،دلهره بر بچه خوب نیست

پرهیز ماه آخری بارداری است

ترسم علی زغصه خودش را تلف کند

می بینم اینکه فاطمه از او فراری است

گیرم که رو بگیری از این بچه ها، عزیز

من دیده ام که گوشه ی چشمت اناری است

از میخ و چوب سوخته تابوت ساخته است

این روز ها علی در کار نجاری است

هرکس به گونه ای غم تو را به دوش برد

سهم من از غم تو ولی بی مزاری است

شاعر: نادر حسيني

الفاظ ابترند به معنای ژرف تو

کوثر از تو نیست به تفسیر حرف تو

یک قطره است آنچه به وصف تو گفته اند

دریاست آنچه شعله کشیده به ظرف تو

هرچند خالی است زگنبد مزار تو

عالم پراست از تو و راز شگرف تو

هرچند درس صبر و صلابت گرفته ایم

ای کوه،تشنه ایم به باران وبرف تو

همچون سحر به محضر خورشید می رسد

هرکس که نقد عمر نموده است صرف تو

مارا به صرف بار گناهان رها کنی ؟!

این نیست –ای هنوز کرامت –به صرف تو

جواد محمد زمانی

السلام ای طلیعه ی انوار

مادر طیّبات و پاکی ها

اعتبار قنوت اهل زمین!

آسمانی ترین خاکی ها

**

با نفس های خویش آوردی

عطری از یاس و سیب را در باد

آن قدر اوج عرش رفتی که

روی خورشید سایه ات افتاد

**

نور چشمانت ای ولایت محض

معرفت داده هر وجودی را

تو خودت نه! که جای خود بانو

چادر خاکی ات یهودی را

**

یک مسلمان نمود و جان بخشید

تن بی روح اعتقادش را

مثل این که به تازگی پیدا

کرده گم کرده و مرادش را

**

رفته دل های ما به روزی که

از غم و درد پیکرت گفتی

درد دل کردی و به آهی سرد

حرف هایت به دخترت گفتی:

**

زینبم ای عصای کوچک من

کمکم کن زجای برخیزم

من که طوبای سبز بودم آه...

لیک حالا شبیه پاییزم

**

با همین دست لرزه افتاده

کفنی دوختم برای خویش

نه فقط من،مدینه هم دارد

انتظار غروب من از پیش

**

حرف آخر...ببخش دخترکم

گر که تنها گذارمت زینب!

وعده ی ما کنار نهر فرات

به خدا می سپارمت زینب!

توحید شالچیان ناظر

السلام ای ثمر عمر پیمبر زهرا

داده طاها لقبت حضرت مادر زهرا

کفو و همتای علی فاتح خیبر زهرا

به ائمه شده ای حجت اکبر زهرا

التماسیم و به الطاف شما محتاجیم

با همان دست، دعا کن به خدا محتاجیم

وقت آن است که از خاک تو زر جمع کنیم

چادرت را بتکانی و قمر جمع کنیم

باید از بین کلام تو نظر جمع کنیم

باز هم خطبه بخوانی و گهر جمع کنیم

آن کسانی که به آئین خدا محتاجند

به بیانات تو در دین خدا محتاجند

بگو از راه خدایی که فراموش شده

بگو از راهنمایی که فراموش شده

از رسول دو سرایی که فراموش شده

بگو از حق ولایی که فراموش شده

پهلویت گر چه شکسته است ولی حرف بزن

باز هم فاطمه! از حق علی حرف بزن

تو همان جمع فضائل، تو همان جمع صفات

تو همان جلوۀ توحید و همان جلوۀ ذات

احتجاجات تو لبریز دلیل و آیات

راه بیراهه شود! دم نزنی تو...! هیهات

بگو این فتنۀ با رأیت اسلام از چیست؟

بی تفاوت شدن امت اسلام از چیست؟

با ولای تو نوشتند نجات ما را

با تو امروز نداریم غم فردا را

پس مگیر از لب ما خواهش "یا زهرا" را

انقلاب تو گرفته است همه دنیا را

امت واحده محتاج تو و یاری توست

شور بیداری اسلام ز بیداری توست

از تو ما یاد گرفتیم که رحمت باشیم

اهل بنده شدن و اهل عبادت باشیم

در خوشی های زمان یاد قیامت باشیم

همه جا گوش به فرمان ولایت باشیم

چیست فرمان ولایت؟ همه با هم بودن

همه در دایرۀ فاطمه با هم بودن

ای به زخم رخ و پهلوی تو اکرام و سلام

ای که خون پسرت گشته قوام اسلام

فرصت گفتن از تو شده در این ایام

کربلا شرح غم توست به معنای تمام

از علی و غم او تو سخن آغاز نما

سفرۀ درد غریبانۀ خود باز نما:

غم علی، غصه علی، ناله علی، آه علی

نور الله علی، شمس علی، ماه علی

اول و آخر و معراج علی، راه علی

پهلویم داد شهادت: ولیُ الله علی

خوش ترین درد علی، خسته ترین مرد علی

به زمین خوردن من نیز صدا کرد علی

چند وقتی ست سرم روی تنم می افتد

دست من نیست که گاهی بدنم می افتد

نقش لاله به روی پیرهنم می افتد

دست من کار کند، مطئنم می افتد

من چگونه بپرم بال و پرم سوخته است

به خدا بیشتر از تو جگرم سوخته است

من ز تب کردن و بیمار شدن خسته شدم

بر سر خادمه سر بار شدن خسته شدم

با تن سوخته تب دار شدن خسته شدم

من از این دست به دیوار شدن خسته شدم

شانه از دست من افتاد، دل زینب سوخت

چشم من بر حسن افتاد، دل زینب سوخت

آن قدر آب شدم من که تنی نیست که نیست

مثل تصویر شدم من، بدنی نیست که نیست

جز "حلالم کن علی جان " سخنی نیست که نیست

هر چه گشتم به خدا یک کفنی نیست که نیست

کاشکی زودتر این پیرهن آماده شود

بهر فردای حسینم کفن آماده شود

علي اكبر لطيفيان

امشب، مدینه در دلش درد است، بانو

حال و هوای کوچه‏ ها سرد است، بانو

پشت دری، یاس سپیدی، سخت پژمرد

یاس عزیز من، چرا زرد است، بانو

آیینه‏ها، حتی حضورت را ندیدند

سنگی به دستی ناجوان‏مرد است، بانو

امشب، دلم پرواز را از یاد، بُرده‏ست

«پهلو به پهلو در دلم، دَرد است، بانو!»

دیشب غروب غربتت مولا چه می‏گفت

انگار او هم با تو هم درد است، بانو

امشب، مدینه در دلش دَرد است، بانو

حال و هوای کوچه‏ ها سرد است، بانو

زینب مسرور

امشب خدا هم از محنت گریه می کند

با مرتضی کنار تنت گریه می کند

هنگام غسل دادن تو چشم همسرت

با خون زیر پیرهنت گریه می کند

گاهی برای غربت و تنهایی خودش

گاهی برای سوختنت گریه می کند

امشب بگو چه می گذرد بر دل کفن ؟

وقتی لباس ، بر بدنت گریه می کند

از سوز گریه های غریبانۀ علی

آهسته گوشه ای حسنت گریه می کند

زینب تمام غصّۀ خود را ز یاد برد

از بس حسین بی کفنت گریه می کند

محسن مهدوی

ای سرخی شفق ز رخ لاله فام تو

ای روح بخش زندگیم عطر نام تو

با پهلوی شکسته به پایم کنی قیام

شرمنده می شود علی از احترام تو

آنسان قدت خمیده که در موقع نماز

فرقی نبود بین رکوع و قیام تو

از مردم مدینه که خیری ندیده ام

جان می دهد به فاتح خیبر سلام تو

اين روزهای تلخ که حرفم نمی خرند

پر می زنم به خاطر شهد کلام تو

پیچیده در مدینه که زهرا نماندنیست

بنگر به التماس نشسته امام تو

حرفی بزن بگو که با حیدری هنوز

تا بشنوند اهل مدینه پیام تو

ای روح آفتاب چرا پا نمی شوی

بانوی بوتراب چرا پا نمی شوی

پهلوی من هم از خبر رفتنت شکست

رکنم شده خراب چرا پا نمی شوی

با قطره قطره اشک سلامت نموده ام

زهرا بده جواب چرا پا نمی شوی

خورشید لطمه دیده حیدر بلند شو

بر جمع ما بتاب چرا پا نمی شوی

رفتی و روی صورت خود را کشیده ای

ای مادر حجاب چرا پا نمی شوی

بی تو تمام ثانیه ها دق نموده اند

رفته زمان بر آب چرا پا نمی شوی

روی کبود تو به نگاهم اشاره کرد

مردم از این خطاب چرا نمی شوی

می میرد از تنفس دل گیر کوچه ها

ای غنچه های ناب چرا پا نمی شوی

رحمان نوازنی

ای خدا صبر بده در غم بی مادر ی ام

سخت لبریز شده عاطفه ی دختر ی ام

مادرم کو که کِشد دست نوازش به سرم

یا مرا هم ببرد یا کند از غم بری ام

خانه داری شده کار من طفل معصوم

نیست ای مادر من تجربه ی مادری ام

زیر بار غم سنگین تو من می میرم

گر تسلی ندهی یا نکنی دلبری ام

فضه فکر من و فکر حسنین است ولی

من غم خانه نشین دارم و از خود بری ام

تربت مخفی تو هست همه دلخوشی ام

همه آرامشم این است که من کوثری ام

گل بستر نظرم را به خودش جلب کند

تا زیادم نرود زخم تو ای بستری ام

با نگاه در و دیوار شود پایم سست

پشت در زائر قبر پسر آخری ام

کاشکی رنگ در خانه عوض می گردید

من خودم سوخته از این در خاکستری ام

ای خدا شکر که بابا و برادر دارم

وای از آن دم که سر نیزه کند سروری ام

زیر خورشید سرت محمل بی سایه رود

تابشی کن که نبینند به بی معجری ام

محمود ژولیده

ای جان من هر چند دیگر نیمه جانی

اما برای رفتنت خیلی جوانی

حالا که من اینجا غریبم بار بستی

حالا نمی شد بیشتر پیشم بمانی

با بای خاکم ـ التماست می کنم که

بی من مشو ای مادر آب ـ آسمانی

کمتر بگو با من امیرالمومنینم

اشهد مگو با این زبان بی زبانی

حالا برای اینکه من چیزی نفهمم

در کوچه خاک چادرت را می تکانی

اندازۀ یک عمر پیرت کرده بانو

سنگینی آن ضربه دست ناگهانی

یک نیمه از روی تو صبح روشن من

نیمی دگر مثل غروبی ارغوانی

رو از علی می گیری اما زیر چادر

پنهان نگردد محرمم قد کمانی

محسن عرب خالقي

ای تکیه گاه شانه ی بی یاورم مرو

ای بوسه گاه زخمی بال و پرم مرو

بر زندگی ساده نه ساله رحم کن

من التماس می کنمت همسرم مرو

روز مرا چو چادر خاکی سیه مکن

ای قبله گاه نور بیا از حرم مرو

دستم به دامنت قسمم را قبول کن

زهرا به حق اشک دو چشم ترم مرو

خیبر شکن ببین که به زانو در آمده

بی تو غریب می شوم ای همسرم مرو

باور نمی کنی که بدون تو بی کسم

کی می شود جدایی تو باورم مرو

سنگ صبور من بروی بهر درد دل

سر تا کمر به چاه فرو می برم مرو

آنکه ز ساقه نو را شکست«تبت یداه»

یاس کبود من گل نیلوفرم مرو

زینب شبی لبش در گوشت نهاد و گفت

کردم دعا که خوب شوی مادرم مرو

قاسم تعمتی

ای تکلم کرده با روح‌الامین

دختر تجریدی زیتون و تین

ای شبستان حرا آینه‌ات

شیر سرخ کربلا از سینه‌ات

دختر رود تجلی در مسیل

دختر آواز بال جبرئیل

ای کبود ارغوان‌ها دیه‌ات

آب‌های آسمان مهریه‌ات

ای ملائک بر سلامت صف زده

عرش بر دامان تو رفرف زده

ای ز نامت گل چمن آرا شده

هاجر از اندوه تو سارا شده

معجز شق‌القمر ابروی تو

لیلة‌الاسرای ما گیسوی تو

تو تلاوت را گلستان کرده‌ای

کوثری و ختم قرآن کرده‌ای

با تو می‌گریید شب شیر خدا

با تو می‌خندید شمشیر خدا

درجهان گر پرتو حیدر نبود

ماه رخسار تو را همسر نبود

ور نمی‌زد شیر حق لبخند تو

وا نمی‌شد بر فلک روبند تو

شبنم آیینه چبود غیر راه

نیست جز خورشید هرگز کفو ماه

کیست کفوت آنکه در شأنش به زیر

وال من والاه آمد در غدیر

کیست کفوت آنکه در حصرای خم

مست شد از جام اکملت لکم

آنکه درخندق عدو را کشت او

بدر ابروی تو را انگشت او

ای پر از هیهات حیدر خشم تو

ای شب قدر علی در چشم تو

ای گل با اشک خونین‌تر شده

ای به هجده سالگی پرپر شده

جان فدای بغض تنها ماندنت

داغ تلخ از پدر جا ماندنت

چون نگرید چشم زهرا سرخ و تر

در فراق هم پیمبر هم پدر

با محمد از تو دوری کی توان

در فراق تو صبوری کی توان

می‌شتابد تا بگیرد نور ماه

پاره‌های فتنه چون ابر سیاه

آه زهرا، عرش مشکی پوش شد

وای، شمع مصطفی خاموش شد

چون رود خورشید ما، در گور وای

این ولایت را که؟ باشد نور وای

ای پدر، این امتان را وامنه

ابن عمّ خویش را تنها منه

سایه ي سبز رسالت بی‌تو نیست

رنگ بر روی عدالت بی‌تو نیست

بی‌تو فرق عدل را شق می‌کنند

غصب حق ما به ناحق می‌کنند

بی‌تو سلمان باغ بی‌بر می‌شود

بی‌تو صحرا بی‌ابوذر می‌شود

بی‌تو می‌بندد شقاوت آب را

غرق در خون می‌کند محراب را

با تنی از تیر و خنجر چاک چاک

می‌چکد خون حسینت روی خاک

اهل‌بیت گریه و سوزیم ما

خیمه‌های نینوا دوزیم ما

فقه این مذهب درخت خاک ماست

فهم این دین مرتع ادارک ماست

ما ز جسم دین خود جان ساختیم

روی مذهب باغ عرفان ساختیم

این فدک در آب و خاک و بذر ماست

این توسل در تمام نذر ماست

زین ولایت هرکه باغی می‌خرد

در دل او نام زهرا می‌برد

روی رود روح پل داریم ما

چارده معصوم گل داریم ما

چارده آئینه عاری زرنگ

یک بهار از چارده معصوم رنگ

پنج تن، مثل ستون در دین ماست

چارده آئینه در آئین ماست

چارده آینه پاک و صیقلی

یازده آیینه از نسل علی

باغبان این زمین پیغمبرست

منبع این آب حوض کوثرست

حوض کوثر چیست اشک فاطمه

ابر می‌گرید ز رشک فاطمه

اشک زهرا حوض کوثر می‌شود

ساقی این اشک حیدر می‌شود

ناز آن اشکی که زهرا باورست

وای بر چشمی که بی‌ زهرا ترست

هرکه یک شبنم بگرید در غمش

آب می‌نوشد زمین از زمزمش

هر کجا سبزیست نام فاطمه‌ست

این سیادت از مقام فاطمه‌ست

دامن زهرا بهار نینواست

لاله، خون پرورده‌ای از این هواست

به به از پیوند یاس و نسترن

هم حسین اینجا شکوفد هم حسن

اشک زهرا چیست روح یاسمین

یک شراب ناب از زیتون و تین

فهم این نازک خیالی مشکل‌ست

قلب زهرا را محمد در دل‌ست

کیست نورچشم احمد؟ فاطمه

کیست تأنیث محمد؟ فاطمه

همچنانکه لاله از صحرا تپید

مصطفی از سینه‌ی زهرا تپید

پس بهار سبز برهان فاطمه‌ست

پس نزول‌آباد قرآن فاطمه‌ست

آن شب قدری که روح آمد فرود

جز به قلب نازک زهرا نبود...

احمد عزیزی

ای بال و پر شکسته مرا بال و پر مبند

بردار بارم از دل و بار سفر مبند

اي حاصل علي نشوي قاتل علي

آه اي كمر شكسته به قتلم كمر مبند

پای فراق را تو در این خانه وامکن

دستی که بسته شد تو بار دگر مبند

چشمت بهشت باشد و مژگان در بهشت

بگشا مژه , زباغ بهشتم تو در مبند

ای قبله ي علی زچه رو رو به قبله ای ؟

راه امید را به من ای محتضر مبند

جانم بگیر از من خسته رو مگیر

راه نگاه را به رخ چون قمر مبند

سيد محسن حسيني

ای مادر نمونه ی نسل کریم ها

زیباترین پیام تمام نسیم ها

ذاتا هوای بود ترا لمس می کنم

ای در دلم کشیده شده از قدیم ها

در دست آسمانی تو خوش نشسته است

این لانه های پر تپش یاکریم ها

از روزی نگاه شما حرف می زنند

با شعله های گرم رسیدن کلیم ها

حتی اگر رسول خدا هم لقب گرفت

از مهر توست پرورش این یتیم ها

اما چه زود برگ گلت را کبود کرد

روزی که می شکست تمام حریم ها

علیرضا لک

ای گلستان علی رنگ خزان داری چرا؟

یار هجده ساله ام قد کمان داری چرا؟

ای بهشتی یاس من بوی بنفشه می دهی

چهرۀ یاسی به رنگ ارغوان داری چرا؟

با دو چشم خویش صحبت می کنی این روزها

لب فرو بستی و مهری بر دهان داری چرا ؟

" می روم " را بر لبت هر روز جاری می کنی

این چنین دوری تو با لفظ "بمان" داری چرا؟

فاطمه بی تو دگر من با که گویم راز خویش

فکر رفتن بی علی از آشیان داری چرا؟

عاقبت با من نگفتی ماجرای کوچه را

یا نگفتی که ز من چهره نهان داری چرا؟

در وصیت های خود حرف از سنان و نیزه و

تشنگی و آب و آتش بر زبان داری چرا؟

شاعر : ناصر شهریاری

ای که محراب نمازم خم ابروی تو بود

دل من بسه برآن سلسله ی موی تو بود

ای که شد قامت دین راست ز قد و قامت تو

از چه رو همچو هلال آن قد دلجوی تو بود

چه سبب داشت که حتی ز علی پنهان بود

آن ملالی که عدو بستهبه بازوی تو بود

کاش می مرد علی تا که نمی دید آن شب

نیلی از سیلی بیدادگران روی تو بود

لاله ی پرپر من کی رود از یاد علی

که زبطن تو جدا غنچه ی خوشبوی تو بود

وقت غسل بدن اطهرت ای بحر عفاف

خون روان از صدف سینه و پهلوی تو بود

ای که محراب نمازم خم ابروی تو بود

دل من بسه برآن سلسله ی موی تو بود

ای که شد قامت دین راست ز قد و قامت تو

از چه رو همچو هلال آن قد دلجوی تو بود

چه سبب داشت که حتی ز علی پنهان بود

آن ملالی که عدو بستهبه بازوی تو بود

کاش می مرد علی تا که نمی دید آن شب

نیلی از سیلی بیدادگران روی تو بود

لاله ی پرپر من کی رود از یاد علی

که زبطن تو جدا غنچه ی خوشبوی تو بود

وقت غسل بدن اطهرت ای بحر عفاف

خون روان از صدف سینه و پهلوی تو بود

شاعر: ؟؟؟

ای کشتی شکسته که پهلو گرفته ای

برگو چرا تو دست به پهلو گرفته ای

گل را خدا برای سرور آٰفریده است

ای گل چرا به غصه و غم خو گرفته ای

گاهی ز درد شانه ز دل آه می کشی

گاهی ز درد دست به بازو گرفته ای

از ماجرای کوچه نگفتی به من، ‌بگو

اکنون چرا ز محرم خود رو گرفته ای

دیوار گشته است عصای تو باز هم

بینم که دست بر سر زانو گرفته ای

دیشب نماز نافلۀ تو نشسته بود

دیدم که دست خویش به بازو گرفته ای

هر گه که در به روی علی باز می کنی

خوشحال می شوم که تو نیرو گرفته ای

رنگی ز داغ گر که «وفائی» به شعر توست

چون لاله ها ز باغ ولا بو گرفته ای

هاشم وفایی

ای فُلك عاشقی ز چه پهلو گرفته ای*

ای بحر عشق از چه به غم خو گرفته ای

تاریك شد دو چشم علی بی طلوع تو

چندی ست از عزیز دلت رو گرفته ای

بهر سؤال نه، ز مدد یا علی بگو

ای همسری كه دست به زانو گرفته ای

ترسم بگیرد از من دل سوخته تو را

زخمی كه از غلاف به بازو گرفته ای

دیوار را رها كن و از دست من بگیر

ای آن كه دست خویش به پهلو گرفته ای

گر چه كبود گشته ولی باز كن به من

آن چشم را كه در خَم ابرو گرفته ای

آشفته است چون دل من موی زینبت

زان دم كه شانه را ز سر او گرفته ای

موی تو محرم است و علی محرم تو نیست؟

از چیست چهره در پس گیسو گرفته ای؟

×××

* فُلك: كشتی

محمد سهرابی

ای شمع سینه سوخته‌ی انجمن علی

تقدیر تست سوختن و ساختن، علی

ای رهبری که منزوی‌ات کرده جهل خلق

ای آشنای درد، غریب وطن علی‌

من پهلویم شکسته و تو دل شکسته‌ای

من بر تو گریه می‌کنم و تو، به من علی‌

من سینه خُرد گشته و تو سینه سوخته

من با تو گفتم و تو به کس دم مزن علی

من بازویم سیه شده تو دست، روی دست

بر گو کجاست بازوی خیبر شکن علی‌

سربسته به، که بعد حمایت ز حقّ تو

در اختیار من نَبُوَد دست من علی‌

گفتم به شب کفن کن و شب دفن کن ولیک

از تن نمانده هیچ برای کفن علی‌

علی انسانی

ای سینه صاف و ساده ی من به فدات

این قامت ایستاده ی من به فدات

تا این که بمانی و همیشه باشی

یک سوم خانواده ی من به فدات

×××

پروانه ی شمع سحرت می گردم

ای کعبه خودم دور سرت می گردم

امروز به جبران نود زخم اُحد

بنگر که چگونه سپرت می گردم

×××

من رفتم از این خاك كه دریا باشد

مولای همه، همیشه مولا باشد

در پای علی موی سپیدم دادند

تا باشد از این پیر شدن ها باشد

علی اكبر لطیفیان

این چـند وقتی که تـنم از کار مـانده

بر شانه ات ای فضه خیلی بار مانده

شرمنده ام دیگر دعا کن که بمیرم

آقـای من بعد از پیـمبر خوار مانده

فـضه دوباره سر بزن زینب نبیند

خونـم گمانم بر در و دیوار مانده!!

پیراهن تازه نیــاوردی مهــم نیست

که چند رشته نخ روی مسمار مانده

ناراحتم در خـانه ی خود رو گرفتم

روپــوش روی صـورتم ناچار مانده

طوری مرا پرتاب دستش زد به دیوار

از من همین چشمان خیس و تار مانده

مادر به قربانش حــســن از پا نیفتد ؟

این چـند ماهه بــی غــذا بیدار مانده

پایین نمی آید تبم یک ساعـتی هست

دور سرم این پارچه ی نـمدار مانده

شب شد دوباره عشق زهرا دیر کرده

دنبال مـرهم کــوچه و بــازار مانده

خوب میشناسم پــهــلوان خیــبرم را

پیشانی اش در حسرت دستار مانده

پر کرده ای از آب،ظرف هستی ام را

دستان مــن از شــدت آزار مانده

دل شوره دارم فضه از بازی تاریخ

سینه شکــستن در پی آزار مانده

حبیب نیازی

این پلک های خسته که بالا نمی رود

دست شکسته جز به تمنا نمی رود

لحظه به لحظه فاطمه از هوش می رود

بیرون ولی ز غُصه ي مولا نمی رود

شهر مدینه منتظر مرگ کوثر است

حتی کسی به دیدن زهرا نمی رود

تنها کلام فاطمه عجل وفاتی است

آمین مستمع ز چه بالا نمی رود

هر دم می گرفت سراغ بلال را

می گفت او به مأذنه آیا نمی رود

سخت است بین بستر خود جابجا شدن

این دنده شکسته دگر جا نمی رود

دیگر برای شِکوِه از این مردمان پست

سوی اُحُد حبیبه طاها نمی رود

قهر است فاطمه به خدا با تمام شهر

دیگر صدای گریه از اینجا نمی رود

گرچه نفس نفس زدنش هم به سختی است

چادر نماز از سر زهرا نمی رود

شاعر:؟؟

اين بانوي آئينه و سجاده باشد

اينك ملك در پيش او استاده باشد

از رد پايش در دل اين كوچه پيداست

بايد كه اين بانو پيمبر زاده باشد

باور ندارم اين مسير ارغواني

پيمودنش آنقدرها هم ساده باشد

بايد هواس چادر پشمينه ‌ي او

هنگام يورش بردن اين جاده باشد

بايد براي ديدن هر احتمالي

آن چشم هاي عابرش آماده باشد

دست بدي لحن كلامش را تكان داد

شايد جواب خطبه اش را داده باشد

برگشت از مسجد ولي يك گوشه كز كرد

انگار كه يك اتفاق افتاده باشد

علی اکبر لطیفیان

ای مادری که طعم آتش را چشیدی

ای مادری که محسن خود را ندیدی

من زینبم پاسخ بده با این همه زخم

از خانه تا مسجد چگونه می دویدی

شرمنده شد حتی غلاف از بازوی تو

وقتی کمربند علی را میکشیدی

وقتی پدر را سوی مسجد میکشاندند

خود را کشاندی بر زمین اما رسیدی

میخواستی نفرین کنی اما نکردی

وقتی که بالای سر او تیغ دیدی

دور علی پروانه سان می گشتی اما

شکوه نکردی هر قدر طعنع شنیدی

او از نگاه تو خجالت میکشید و

تو از نگاه او خجالت میکشیدی

با این همه گل زخم و با آن چشم تر

باز تو کوثر جاری قرآن مجیدی

پهلو به پهلو میشوی و در تن

سر باز کرده باز هم زخم جدیدی

تو آنقدر فکر امامت بوده ای که

آتش گرفتن را به جان خود خریدی

مهدی نظری

اینکه از آتش ِ در بال و پرش میسوزد

نو بهاری است که دارد سپرش میسوزد

کس خبردار نشد در پس ِ آن در چه گذشت

فِضّه فهمید که از چه جگرش میسوزد

ضربه ها پشت سر هم به سر و رویش خورد

آه مادر سر و دست و کمرش میسوزد

شدّت ضربه به دیوار سرش را کوبید

هم جلو يِّ سر و هم پشت سرش میسوزد

از علی خواست نگهدار ِ حسینش باشد

تشنه لب گرچه بیاید به بَرَش میسوزد

سینه اش را سپر شعله ی آتش میکرد

پس به جای همه دارد سپرش میسوزد

شاعر: ؟؟؟

این گریه های بی سخن اشکال دارد !

یا این که چشمان حسن اشکال دارد؟

هرروز می شوئی سه دفعه پیرهن را

مادر،مگر این پیرهن اشکال دارد ؟

وقتی که می دانی کسی پشت دری هست

پس با لگد وارد شدن اشکال دارد !

دست مرا بشکن ، ولی دست علی را

بستن جلوی چشم من اشکال دارد

آیا نمی دانی که با این دست سنگین

سیلی زدن در گوش زن اشکال دارد ؟

درشب تنی را دفن کردن مشکلی نیست

دفن جنازه بی کفن اشکال دارد !

یک جای دیگر هم زن غساله می گفت:

من مطمئنم این بدن اشکال دارد !

مجتبی خرسندی

این فاطمیه باز املاء می نویسم

هی اشک می ریزم و زهرا می نویسم

با اشکهایم برکتیبه های هیئت

ازخاطرات تلخ مولا می نویسم

ازخاطراتی که علی راپیر کرده

خیلی دلم می سوزد ؛ اما می نویسم

از صورتی مجروح و دستی روی پهلو

از مرگ یک بانو معما می نویسم

دیوارهای کوچه هاشرمنده هستند

وقتی که کابوس حسن را می نویسم

من می نویسم روی سینه وای مادر

من می نویسم یک مدینه وای مادر

وقتی که چشمان مدینه خواب می شد

مادر میان زخم بستر آب می شد

هربار با کوچکترین پهلو به پهلو

بسترپُر از دریایی ازخوناب می شد

هربار چشمش سوی نوزادی می افتاد

دربین بغضی بی امان بیتاب می شد

هربار که سوی حسینش خیره می شد

ازاشکهایش گونه ها سیراب می شد

باناله ها یش گندمُ دستاس می سوخت

این چندماهه داشت کم کم یاس می سوخت

زخمی ترین ریحانه تاریخ اگر شد

بانو به جرم عشق پشت در سپرشد

هی دست می زد پشت دستُ گریه می کرد

می گفت حیدر هرچه شد در پشت در شد

شهر مدینه آنقدر فکرخودش بود

اصلا نمی فهمید شامش کی سحرشد

وقتی عدو بر سینه ی در با لگد زد

باخنده اش می گفت دیدی بی پسرشد

وقتی صدای ناله ازپشت در آمد

ضرب فشار سوی آن در بیشترشد

پیراهنش راکه به دست زینبش دید

می گفت واویلا،خدایا دردسرشد

آن بانویی که مثل دریابی کران بود

خیلی جوان اما چرا قامت کمان بود؟

مهدی نظری

این زخمهای کهنه مداوا نمی شود

این جامه ها دگر تن زهرا نمی شود

بوران درد لطمه زده بر طراوتش

دیگر گل تبسم او وا نمی شود

می خواهد او به خاطر من پا شود ز جا

هرچه تلاش می کند اما نمی شود

در سینه شکسته و آسیب دیده اش

حجم عظیم غربت من جا نمی شود

از ابتدای قصه عشاق تا ابد

بی شک شبیه فاطمه پیدا نمی شود

ای مونس غروب غم انگیز روزها

دلدادگی بدون تو معنا نمی شود

در کوچه باغ های مدینه بهار من

بی اذن تو شکوفه شکوفا نمی شود

دیگر بمان که آب فتاده ز آسیاب

در این محله فاطمه دعوا نمی شود

وحید قاسمی

این روزها مادر که رویِ زرد دارد

یک چندوقتی میشود سر درد دارد

گاهی ز تب داغ است و گاه انگار مادر

روحی ندارد بس که دستِ سرد دارد

شهر ِ پیمبر هست اما ما غریبیم

بسکه مدینه مردم ِ نامرد دارد

همسایه ها یاری نمیکردند اما

هرشب دعایی را که او میکرد، دارد

صمد علیزاده

با سوز مادرانه فقط گریه می کنی

هر شب به یک بهانه فقط گریه می کنی

یک شب ز درد سینه فقط آه می کشی

یک شب ز درد شانه فقط گریه می کنی

می ترسم این سه ساله ی تو کم بیاورد

وقتی میان خانه فقط گریه می کنی

حنانه ام به جان علی آب رفته ای

روزانه و شبانه فقط گریه می کنی

هنگام پخت نان که کمی از دل تنور

آتش کشد زبانه فقط گریه می کنی

من که ندیده ام که چگونه تو را زدند

از درد تازیانه فقط گریه می کنی

حرفی که با علی غریبت نمی زنی

آرام و مخفیانه فقط گریه می کنی

بعد از هزار سال تو بر غربت علی

بانوی بی نشانه فقط گریه می کنی

رضا رسول زاده

با حال و روز حيدرت اينگونه تا مكن

اين خانه را به حالِ خودش تو رها مكن

حرفت درون سينه يِ تو گير ميكند

اين دنده ات شكسته كسي را صدا مكن

زحمت مكش كه فضه كمك حالِ زينب است

دستت شكسته است به زور آسيا مكن

پيچيده بين كوچه كه حال شما بد است

اما شما به حرف زنان اعتنا مكن

داري دوباره در بر ِ من كار ميكني؟

حيدر نمرده فاطمه كاري شما مكن

اين خانه ام كه بي تو به دردي نميخورد

اينگونه در برم كفنت را سوا مكن

حامد جولازاده

با چشم های بی نوایش گریه می کرد

مسمار هم حتّی برایش گریه می کرد

هر چند بُغضش آسمان را سخت آزرد

گویا زمین بر گریه هایش گریه می کرد

خاموش ماند و رو گرفت و لب فرو بست

با ناله های بی صدایش گریه می کرد

دیروز در وقت نماز صبح دیدم

سرگرم صحبت با خدایش گریه می کرد

دیدم که جارو زد به خانه با مشقّت

دیدم که مادر لا به لایش گریه می کرد

می گفت از پهلو و زخمِ بسـتر و درد

«عجّل وفاتی» شد دعایش... گریه می کرد

چون شمعِ نیمه سوخته سو سو زنان شد

دیدم که حیدر پیش پایش گریه می کرد

«ای کاش ها» در سینه اش آتش گرفتند

«ای کاش» هم بر های هایش گریه می کرد

می دوخت بر روی حسینش چشم ها را

با یاد دشـت کربلایش گریه می کرد

می ماند مات سرخی لب های طفلش

همراه با تشت طلایش گریه می کرد

می دید زیر سمّ اسبان مصحفی را

با آیه های جا به جایش گریه می کرد

و الشّمر جالس...! آه! زهرا ناگهان دید

شمشیر دشمن در قفایش گریه می کرد

یک نیزه سمت آسمان خورشید می برد

انگار نیزه بین نایش گریه می کرد

وقتی که می دید آسمان خشکی گرفته

با چشم های بینوایش گریه می کرد

شاعر : مجید لشکری

با پر و بال شکسته ، پرزدن آسان نیست

سوختن ساختن و دم نزدن آسان نیست

وَرم بازوی تو قاتل جانم شده است

دیدن زخم تن ِ پاره ی تن آسان نیست

می چکد خون به روی شانه ام ازتابوتت

گفتن ازصورت تو پیش حسن آسان نيست

چه كنم فاطمه جانم؟!چه غم سنگینی؟

حرف گلبرگ کبود گل من آسان نیست

ردِّی از پنجه ی کینه به روی خود داری

با تماشای تو والله سخن آسان نیست

بغچه ی خــاطره های تو و اشک زینب

فکرگودال و حسین بی کفن آسان نیست

ندبه می خوانم و می سوزم ازاین درد ولی

سوختن ساختن و دم نزدن آسان نیست

حسين ايماني

اینکه گریان ز سحر تا دم مغرب باشید

بایدم فکر زبان بد یثرب باشید

چشم هاتان چه کبود است کمی مادر جان

لحظه ی پلک زدن هاش مواظب باشید

دخترت گریه کنان رفته سر سجاده

یک کمی فکر دل ام مصائب باشید

لرزه افتد به دلش وقت زوال این ایام

بر سر سفره ی این خانه که غایب باشید

ضرب آن سیلی ناجور ، ... سرم درد گرفت

آنچنان ضربه زده تا ز عجایب باشید

لحظه ای نیست توانم که تصور بکنم

زیر مشت و لگد ظالم غاصب باشید

گل سرخی که کشیدند روی پیرهنت

وا شده ، مادر سادات مراقب باشید

لا اقل بین دو سرفه نفسی تازه کنید

فکر یک پیرهن خوب و مناسب باشید

مجتبی کرمی

اینکه از آتش ِ در بال و پرش میسوزد

نو بهاری است که دارد سپرش میسوزد

کس خبردار نشد در پس ِ آن در چه گذشت

فِضّه فهمید که از چه جگرش میسوزد

ضربه ها پشت سر هم به سر و رویش خورد

آه مادر سر و دست و کمرش میسوزد

شدّت ضربه به دیوار سرش را کوبید

هم جلو يِّ سر و هم پشت سرش میسوزد

از علی خواست نگهدار ِ حسینش باشد

تشنه لب گرچه بیاید به بَرَش میسوزد

سینه اش را سپر شعله ی آتش میکرد

پس به جای همه دارد سپرش میسوزد

شاعر: ؟؟؟

بابا ببین فدا شدنم را به پشت در

روی زمین رها شدنم را به پشت در

باور کن، این جماعت نامرد امدند

پایان دهند، پا شدنم را به پشت در

اما من از ولای علی دل نمی کنم

ثابت کنم فدا شدنم را به پشت در

بی اذن امدند و مرا بی هوا زدند

دیدم حق ادا شدنم را به پشت در

اتش بیار معرکه کارش گرفته بود

فهمید بر ملا شدنم را به پشت در

حتی نفس نفس زدنم را شنیده است

دانست مبتلا شدنم را به پشت در

یادش بخیر بوسه گهت بود قامتم

حالا ببین تا شدنم را به پشت در

گل بودم و بغیر خدا هیچکس ندید

ازغنچه ام سوا شدنم را به پشت در...

شاعر: ؟؟؟

بال و پر ِ خسته پريدن دارد آيا!؟

يا چشم های بسته ديدن دارد آيا!؟

ای باغبانم ..! دست بردار از دل من

ناز ِ گل زخمی خريدن دارد آيا!؟

ديروز زينب کوشش بيهوده می کرد

يک مشت خون ، شانه کشيدن دارد آيا!؟

می خواهی از زهرا چه چيزی را بدانی؟

افتادن بانو... شنيدن دارد آيا!؟

از تو توقع ، چيز ديگر داشتم من

رخساره يِ نيلی ، خميدن دارد آيا!؟

ميل دل من نيست ، مجبورم ، وگرنه

از تو ، همه عشقم ! بريدن دارد آيا!؟

ياسر حوتي

باز هم ای دختر ِ پیغمبر ِ اکرم بمان

مَرهَم ِ دردِ علی ، ای دردِ بی مَرهَم بمان

زندگیِّ رو به راهی داشتم چشمم زدند

کوریِّ چشم ِ همه با شانه هایِ خم بمان

دستهایِ تو شکستَش هم پناهِ مرتضاست

تکیه گاهِ محکم ِ من پیش ِ من محکم بمان

تو نباشی پیش ِ من اینها زمینم میزنند

ای علمدار ِ مدینه پایِ این پرچم بمان

این نفس هایِ شکسته قیمتِ جانِ من است

زنده ام با یک دمت پس لطف کن یک دم بمان

کم ببوس دستِ مرا دارم خجالت میکشم

من حلالت میکنم اما تو هم یک کم بمان

آب ها از آسیاب افتاد خوبت میکنم

یار ِ هجده ساله ، هجده سالِ دیگر هم بمان

رفته رفته کار ِ من دارد به خواهش میکشد

التماست میکنم پیشم بمان پیشم بمان...

شاعر : علی اکبر لطیفیان

باران گرفت و قصه ی دریا شروع شد

تکبیرهای جنگل و صحرا شروع شد

بابا که رفت دختر خود را بغل کند

بغضش گرفت و عشق همانجا شروع شد

صف بسته بود جمع ملائک در انتظار

پرده کنار رفت و تماشا شروع شد

کوثر به جوش آمد و رضوان خروش کرد

جشن و سرور عالم بالا شروع شد

چشمش به چشمهای پدر خورد و بعد از آن

لبخندهای ام ابیها شروع شد

تا سالها برای پدر، مادری کند

همراه او بماند و پیغمبری کند

تا عشق را نفس بکشد در هوای او

بابا برای او شود و او برای او

هی دور او بچرخد و پروانه ای شود

دستش برای موی پدر شانه ای شود

خیره شود به صورت او تا به ماه خود-

بوی بهشت هدیه کند با نگاه خود

تا پاره ی تنش بشود، میوه ی دلش

آئینه ای مقابل شکل و شمایلش

تا سالها همین بشود ماجرای او:

بابا برای او شود و او برای او

***

بادی وزید و خنده ی دریا تمام شد

احساس خوب جنگل و صحرا تمام شد

خورشید او غروب خودش را بغل گرفت

یخ بست قلب عالم و گرما تمام شد

آئینه ای شکست و غمی انعکاس کرد

آئین مهربانی دنیا تمام شد

تنها بهانه بود برای وجود او

راهی شد و بهانه ی زهرا تمام شد

***

این کار، کار کیست؟! چه بد می زند به در

باور نکردنیست ، لگد می زند به در؟!

مشعل گرفته است که آتش به پا کند

یا با طناب دست شما را جدا کند

شاید تو بی علی شوی و او بدون تو...

از پشت در صدا بزنی یا علی نرو!

یعنی که قطره قطره بریزی به کوچه ها

نامش نیفتد از دهنت تا به انتها

یعنی بجنگ! وقت تماشا نمانده است

یعنی به او نشان بده تنها نمانده است

***

اینجا کجاست؟! چادر خاکی! چه می کنی؟!

تنها ترین نشانه ی پاکی چه می کنی؟!

اینجا غریبه نیست، چرا رو گرفته ای؟!

آیا تویی که دست به زانو گرفته ای؟!

دیر آمدم بگو که چه کردند کوچه ها

بانوی قد خمیده! زمین می خوری چرا؟!

این کودکت چه دیده که هی زار می زند؟!

هی دست مشت کرده به دیوار می زند

***

حق دارد او که طاقت این روز را نداشت

روزی که خانه دست کم از کربلا نداشت

روزی که از صدای غمت شهر خسته شد

روزی که چشمهای تو یکباره بسته شد

روزی که زخمهای عمیقت دوا نداشت

روزی که گریه های تو دیگر صدا نداشت

ای کاش بر زمین اثری از فدک نبود

ای کاش دست شوهر تو بی نمک نبود

***

توفان گرفت و آن شب یلدا شروع شد

خون گریه های عالم بالا شروع شد...

حسن اسحاقی

بار الها چه كنم گوهرم از دستم رفت

همدم و مونس و غم پرورم از دستم رفت

ماه من در شب تاريك نهان شد در خاك

آخر آن مرغ شكسته پرم از دستم رفت

ناگزيرم دگر از شهر مدينه بروم

چه كنم گر نروم همسرم از دستم رفت

فاتح خيبرم و خانه نشينم كردند

كشته شد فاطمه و ياورم از دستم رفت

درگهم مقتل محبوب جوانمرگ من است

هيجده ساله حمايتگرم از دستم رفت

غسل ميدادم و ديدم بدنش مجروح است

وا مصيبت گل نيلوفرم از دستم رفت

فاطمه يك تنه بر من عوض لشگر بود

موج زد فوج بلا ، لشگرم از دستم رفت

صِهر پيغمبرم و خسته ز جور امّت* *(صِهر:داماد)

ساقي كوثرم و كوثرم از دستم رفت

دگر از ناله اش اهل وطن آسوده شدند

راحتي بخش دل مضطرم از دستم رفت

آبِ رفته كه شنيدست به جو برگردد

عاقبت نور دو چشم ترم از دستم رفت

كاش ميبود خديجه سر قبرش ميگفت

واي بر حال علي دخترم از دستم رفت

نفسي ميكشم و همنفسي ميجويم

درد دل با كه كنم دلبرم از دستم رفت

ترسم از آن كه بُوَد زندگيم طولاني

سيرم از جان كه ز جان بهترم از دستم رفت

گردد از ناله ي زينب جگرم خون شبها

گويد اي واي خدا مادرم از دستم رفت

استاد ولي الله كلامي زنجاني

باید بری؛ نه! محض رضای خدا نگو

دق می كنم بدون تو، این جمله را نگو

زهرا بمان و زندگی ام را به هم نریز

سنگ صبور من! نرو از پیشم ای عزیز

باور نمی كنم كه دلم را تو بشكنی

با رفتنت به زخم غرورم نمك زنی

زهرا شب عروسی مان خاطرت كه هست؟

مهریۀ زلال و روان خاطرت كه هست؟

یادت كه هست قول و قراری كه داشتیم!؟

یك روح واحدیم؛ شعاری كه داشتیم

ای دل خوشیِ زندگی ام! می شود نری

از حال و روز من، كه شما با خبر تری

گریه نكن محدثه، غمگین نكن مرا

با رفتنت غریب تر از این نكن مرا

خاتون من! قلندر خوبی نبوده ام

من را ببخش؛ شوهر خوبی نبوده ام

با دردِ دنده هایِ شكسته جدال كن

تقصیر دستِ بستۀ من شد حلال كن

دل گرمی علی! به نظر زود می روی!؟

نه سال شد فقط، چقدر زود می روی!

بعد از تو فیض های خدایی نمی رسد

فریاد مرتضی كه به جایی نمی رسد

زهرا بمان و چهرۀ غم را عبوس كن

زهرا بمان و زینب مان را عروس كن

غصه به كار دل، گرۀ كور می زند

خیلی دلم برای حسن شور می زند

زهرا نرو، كه بغض بدی در گلوی توست

دامادی حسین و حسن آرزوی توست

حالا كه اعتنا به قسم ها نمی كنی

فكر حسین تشنه لبت را نمی كنی!؟

دیدی كه رنگ از رخ مهتاب می پرد

شب ها حسین تشنه لب از خواب می پرد

در باغ میوه های دلت، سیب نوبر است

این كربلایی از همه شان مادری تر است

حرف از سفر زدی و تبسم حرام شد

پیراهن حسین شنیدم تمام شد

باشد برو -قبول- علی بی پناه شد

باشد قرار بعدی مان قتلگاه شد

باشد برو كه كرببلا گریه می كنیم

با هم كنار طشت طلا گریه می كنیم

وحيد قاسمي

باید برای فاطمه مشکی به تن کنیم

باید ز داغ او دل خود پر محن کنیم

باید جان دهیم در این فاطمیه ها

باید که یک دهه فقط از او سخن کنیم

ای کاش بین سینه ی من تیر می کشید

شاید که درک غصه ی قلب حسن کنیم

از دست داده ایم مادر تازه جوانمان

خرده مگیر گریه اگر مثل زن کنیم

وقتی گریز روضه ی ما کربلایی است

باید کمی اشاره به آن پیرهن کنیم

در انتهای روضه ی زهرا نشسته ایم

گریه برای آن پسر بی کفن کنیم

یاسر مسافر

بانوی خانه پر پر زدنش می افتد

اشک از چشم ز طرز سخنش می افتد

از همان کوچه برای پسری عادت شد

قبل افتادن مادر حسنش می افتد

به خدا بر اثر سرفه و کار خانه است

لکه خونی که روی پیرهنش می افتد

جگر حضرت حیدر به خدا می سوزد

با نگاهی که به روی کفنش می افتد

با شتابی دو برابر به رویش در افتاد

پس عجب نیست که زهرا بدنش می افتد

لحظه ی شانه کشیدن به سر زینب خود

یاد آن روز و در و سوختنش می افتد

فکر پرواز به سر دارد و اما صد حیف

بانوی خانه پر پر زدنش می افتد

مسعود اصلانی

بانو سلام ! نام تو را بوسه مي زنم

چون زخم ، التيام تو را بوسه مي زنم

با شعر آمدم به تماشاي نام تو

آيينه بوي ماه گرفت از کلام تو

حس مي کنم به غربت خود خو گرفته اي

اي کشتي نجات ! که پهلو گرفته اي

در پشت در هجوم خطر را چه مي کني ؟

با آتشي که سوخته در را چه مي کني؟

در مي زنند و پشت در آتش به پا شده ست

يکباره کوهِ زمزمه ها بي صدا شده ست

انگار زخم و کينه دهان باز کرده است

حجم هجوم ، ممتد بي منتها شده ست

با تکّه تکّه هاي دري که شکسته اند!

ارکان خاک يکسره از هم جدا شده ست

تکليف يک کبوتر پهلو شکسته چيست؟

وقتي در آشيانه اش آتش به پا شده ست

با خود به کوچه هاي عزا مي کشي مرا

بانوي بي نشان ! به کجا مي کشي مرا ؟

هرچند شهر، يکسره بيگانگي کند !

آتش به گرد شمع تو پروانگي کند

در شام تيره ، قصّه ماه کبود بود

باران شعله شعله و رگبار دود بود

در متن شعله قصد خليلي نداشتي

سيلي زدند و طاقت سيلي نداشتي

خورشيد ماه در تب و تاب محاق تو

غم ماجراي کوچکي از اتفاق تو

بانو سلام ! زمزمه تازه ات کجاست؟

داغي ز داغ هاي بي اندازه ات کجاست؟

آرام و سرد مي گذرم از هواي تو

چون خاک سر گذاشته ام روي پاي تو

شبگرد کوچه هاي جهانم گذاشتي

با داغ تازه اي که به جانم گذاشتي

در باغ شب ، شکفتن زهرايي ات چه شد؟

دستان گرم ام ابيهايي ات چه شد؟

دستت کبود مي شود و تار مي شوم

هر سال با عزاي تو تکرار مي شوم

با خود به کوچه هاي عزا مي کشي مرا

بانوي بي نشان ! به کجا مي کشي مرا ؟...

ابراهیم قبله آرباطان

بانو دوباره ذکر تو و فاطمیه شد

من مانده ام که با چه برابر بخوانمت

بانو خدا یکی،تو یکی،اصلا از چه رو

باید که مریم،آسیه،هاجر بخوانمت؟

دخت نبی و همسر مولا گمان کنم

زیباترست امّ پیمبر بخوانمت

تا ادعای ابتر این قوم رو کنم

با آیه آیه سوره ی کوثر بخوانمت

رنگ رخت کبودیِ یک یاس حک کنم

یا بال و پر شکسته کبوتر بخوانمت؟

کوچه...فدک...اراذل و اوباش...مادرم!

با اشک های چشم حسن،تر بخوانمت

"بازو"ی مرتضی،"درِ"خیبر شکن بُدی

حالا فتاده "دست"،پسِ "در" بخوانمت

محسن سپر برای تو و تو به پشت در

اینجا سزاست فاطمه سنگر بخوانمت

تنها به پشت در،لگد و میخ وبعد از آن...

من ناگزیر لاله ی بستر بخوانمت

بانوی آب و آینه بگذار بگذرم

با یک اشاره بانوی "آذر" بخوانمت

امروز "رهگذر" دگر از پا،نفس فتاد

بانو مدد بده که مکرر بخوانمت

بانو اجازه هست که مادر بخوانمت؟!

این فاطمیه با دل مضطر بخوانمت؟!

رهگذر

بالش شکسته بود ، پریدن نداشت که

آن زن که نای و پای دویدن نداشت که

با کاروان خسته به سمت چه می دوید؟

هر قدر می دوید رسیدن نداشت که!

هر روز پر فراق ، پر از درد ، مثل شمع

می سوخت لحظه لحظه و دیدن نداشت که

آن چادری که کرد تیمم به خاک راه

کی از سرش کشید؟ کشیدن نداشت که!

هی ناله ، ناله ، ناله و فریاد و اشک و آه

هی مویه ، مویه ، مویه ، شنیدن نداشت که!

وقتی سر عزیز دلش روی نیزه رفت

حتی توان جامه دریدن نداشت که...

**

آن زن نگفته های دلش را به شام گفت

«آنجا که شهر ، گوش شنیدن نداشت که...»

***نیره قاسمی***

(گرمه)

بَست اگر راهِ تورا حُر بده دُشنام مرا

گنه آهنگر اگر كرد بزن مسگر را

جانِ پروانه يِ تعليمي خود، فطرس ِ عشق

خود بياموز به من سوختن بهتر را

نوكرت روز ِ خوش از بعدِ تو بر خويش نديد

غُصه برداشت پس از شير ِ خدا قنبر را

برهم بساط شادی کاشانه می زنی

وقتی که حرف رفتن از این خانه می زنی

کم کم که برگ برگ درخت می شود کبود

رنگ خزان به چهرۀ گلخانه می زنی

با هر نفس چو شمع سحر ذوب می شوی

آتش به بال کوچک پروانه می زنی

تنها زمان دیدن بابا به چهره ات

دیدم تبسمی که غریبانه می زنی

دیشب که خواب چشم مرا لحظه ای بود

دیدم دوباره موی مرا شانه می زنی

حسن لطفي

بـرایـش تـازگــــی دارد سکوت شهر عـادی نیست

مـدیـنـه شهـر شادی بود دیگر، شهـر شـادی نیست

نـه حـتــی مـادرش دیگر بــرایــش قصه می خواند

پـدر در خانـه کِـــز کرده چـرایــش را، نمـی داند

بـرادرهــــای او بــــا او چــرا حـرفی نمی گویند

چــرا زیـنـب نمی خندد، چــرا گـل ها نمی رویند؟

نشسته گـوشــه ای تنها بـه آن ها چشم می دوزد

نــمــی دانــد چرا مادر شـبـیـه شمع می سوزد؟

نـمـی دانـد چـرا بــابــا درون خــانــه می مـاند؟

نـمـازش را چـــرا دیگـر درون خـانــه می خوانـد؟

چـرا بــابــا بـزرگـش را نـدیـده، چند روزی هست؟

چــرا رنــگ از رخ بــابـا پریده، چند روزی هسـت

اگــر بــابــا بــــزرگ او بـیــایــد، غصـه می میرد

دوبــاره خـانـه می خندد و جــان تــازه می گیـرد

صـدایــی آمــد از بیـرون گــمــانـم یک نفر در زد

نـگــاهــی سـوی بابایش و لـبـخـنـدی به مادر زد

نـمــی دانــد چــرا بـابـا ز جــایـش بـر نمی خیزد؟

و هــم بــابــا بـــزرگ او چــرا ایـن گونه در می زد؟

نـمــی دانــد چـرا مــادر هـراسـان رفـت پشـت در

چــرا پــر دود شـد خانـه حـسـن فریاد زد،... مادر!

چــرا شــد آسمـان نیلی؟ صـدای همهمه از چیست؟

نـمـی دانـد کـه پشت در، ولـی بـابـا بزرگش نیست

نـمــی دانــد چـرا بـابـا شـتـابـان رفـت از خـانـه؟

حسین از چه پریشان شد هـراســان رفـت از خانـه؟

حـضــورش را چرا زینب به صـحن خانه حایل شد؟

چـرا حـتـی نفس آن جا برایش سخت و مشکل شد؟

چـرا مـادر پس از آن روز دسـتــی بــر کـمـر دارد؟

غـریـبـه نـیست در خانه ولـی چـادر بـه سـر دارد

نـمـی دانـد که این ماتم بـرای چـیـسـت در خانه؟

زمـانـی خوب می فهمـد کـه مـادر نیست در خانه

حمید ضیاء یزدی

برای روضه ی زهرا به ما توان بدهید

به چشم گریه کنان اشک بی امان بدهید

برای سینه زدن در عزای مادرمان

در این حسینیه ها بیشتر زمان بدهید

میان روضه که همسایه ای بنوشت

کنار خانه ی زهرا به ما مکان بدهید

برای گریه بر آنچه که آمده سرمان

به جای اشک به ما چشم خون فشان بدهید

به آه و زمزمه در روضه ها تسلایی

به قلب غم زده ی صاحب الزمان بدهید

اگر سوال شد آخر چه شد به مادر ما

فقط به دیده ی حسرت سری تکان بدهید

نمی شود که بگوییم بین کوچه چه شد

برای مرثیه خواندن اگر زبان بدهید

به روز حشر زمان حساب ناله زنیم:

فقط به خاطر زهرا به ما امان بدهید

قسم به عصمت آن چادری که خاکی شد

مزار مادرمان را نشانمان بدهید

اگر که روزی ما دیدن مدینه نشد

لااقل برات کرب و بلایی به دستمان بدهید

شاعر: ؟؟؟

هر چند پر شکسته شدی و نمی پری

اما هنوز، مثل همیشه کبوتری

شکر خدا که پاشدی و راه می روی

انگار فاطمه کمی امروز بهتری

حتی برای دلخوشیِ ما... چه خوب شد

مشغول کارِ خانه شدی روز آخری

شانه زدی به موی پریشان دخترم

می خواستی نشان بدهی باز مادری

با این قنوت نا متعادل چه می کنی

داری دعا به خانه ی همسایه می بری!؟

هر چند خنده می کنی از دیدنم، ولی

با طرز راه رفتن خود گریه آوری

بانو! تو را قسم به دلم احتیاط کن

وقتی که دست جانب دستاس می بری

کم کم بساط زندگیم جمع می شود

آخر نگاه می کنی ام جور دیگری ...

علی اکبر لطیفیان

به التماس نگاه یتیم های خودت

به دست های کریمانۀ دعای خودت

بیا دوباره دعا کن ولی برای خودت

برای پهلو و بازو و دست و پای خودت

فقط برای نرفتن دعا کنی؛ باشد؟

برای بی کسی من دعا کنی؛ باشد؟

همین که دیدمت از صبح بهتری امروز

به سفره نان خودت را می آوری امروز

دوباره دست به پهلو نمی بری امروز

نگو به فکر جدایی ز حیدری امروز

که گفته پیر شدی یا جوانیت رفته

خدای من نکند مهربانیت رفته

تو بار رفتن بستی، علی حلال کند؟!

تو بین بستر هستی، علی حلال کند؟!

تو بین شعله نشستی، علی حلال کند؟!

تو بین کوچه شکستی، علی حلال کند؟!

تو را به جان حسینت نگو حلالم کن

از این غریب بخر آبرو حلالم کن

کمی مراقب خود باش... فکر جانت باش

به فکر من نه... کمی فکر کودکانت باش

تو باش! با تن زخم و قد کمانت باش

بمان و قدرت زانوی پهلوانت باش

همان که بست در این خانه دست حیدر را

مخواه باز ببیند شکستِ حیدر را

خدا نکرده به تابوت مرگ تن دادی؟

که دست بی کسی ام را به دست من دادی

اگر به دخترکت چند تا کفن دادی

بگو برای حسین از چه پیرهن دادی

چرا که بر بدنش پیرهن نمی ماند

نه پیرهن که برایش بدن نمی ماند

محمد علي بياباني

بگذار نیاید به دهان در و دیوار

در پرده بماند جریان در و دیوار

تااینکه نبیند پسرش،میخ دری را

صد بار قسم داده به جان در و دیوار

شرمنده ولی آه چه مانده ست از این یاس

بین لگد و میخ و تکان در و دیوار

در پاسخ اینکه چه گذشته ست به زهرا

بند آمده یک عمر زبان در و دیوار

این بوی بهشت است که در کوچه می آید

از سینه ی یک غنچه میان در و دیوار

باید بنویسد پس از این واقعه تاریخ

غم های علی را به توان در و دیوار

مهدی رحیمی

بگذار كه از فاطمه بهتر بنويسم

اورا عوض آمنه مادر بنويسم

در فكر ِ بقيع ام ، من اگر ميل ندارم

بر گنبد خضرات كبوتر بنويسم

تو پا بگذاري و منم سر بگذارم

تو پا بنويسي و منم سر بنويسم

يك بار تورا خواندم دو بار علي را

از آينه بايد دو برابر بنويسم

علي اكبر لطيفيان

بگذار ببینیم همه، پا شدنت را

آغاز کنی حرف مداوا شدنت را

نورانیتم بسته به نورانیت توست

پنهان مکن ای فاطمه! "زهرا" شدنت را

زهرا ! گره ام باز شد اما گره ات نه

پیچیده نوشتند معما شدنت را

طفلان تو با گریه به سجاده نشستند

امروز که دیدند مهیا شدنت را

دیروز تمام بدن تو سپرم شد

امروز تماشا شده ام تا شدنت را

نزدیک سه ماه است که یک گوشه می افتی

بگذار ببینیم همه ، پا شدنت را

شاعر : علی اکبر لطیفیان

بعد تو گشته در پریشانی

آسمانم همیشه بارانی

ای ستون دل علی بی تو

رفته این خانه رو به ویرانی

باغ هجده بهار زندگی ات

چقدر زود شد زمستانی

تو رسیدی به ساحلی آرام

من در این لحظه های طوفانی

سوره ی کوثرم، سر قبرت

کار من گشته فاتحه خوانی

ای رهایی دهنده از آتش

دل من را چرا بسوزانی؟

این همه می زنم صدات اما

تو مرا لحظه ای نمی خوانی

سخت سر در گمم بگو چه کنم

بین این کوچه های حیرانی

منم و صد هزار درد دلم

تویی و یک مزار پنهانی

محسن عرب خالقی

بسترت را جمع کن از خانه، بیماری بس است

زیر چشمت گود افتاده، پس زاری بس است

از همان روزی که تو تب کرده ای؛ تب کرده ام

خوب شد خوبم کنی دو ماهِ بیماری بس است

تو به فکر گریه ای من هم به فکر گریه ام

این تبسّم کردنِ از روی ناچاری بس است

لاله لاله، لاله لاله، لاله لاله

جای خالی در لباست نیست گلکاری بس است

من مرتب می کنم این خانه ات را تو فقط

لحظه ای هم دست از دیوار برداری بس است

ای شکسته بال، پس کی استراحت میکنی

هر زمان که پا شدم دیدم تو بیداری، بس است

این طرفداریِ از من کار دستت داده است

بعد از این کاری نکن، دیگر طرفداری بس است

باشد امشب میروم پیش خدا رو می زنم

بسترت را جمع کن از خانه، بیماری بس است

وقت کردی یک کفن هم بعدِ پیراهن بباف

زندگی کردن برای من بس است، آری بس است

به نــــام آب مطهّر شدم ،خــدا را شــکر

به بوی عـشـق مـعـطـّر شدم ، خدا را شـکر

سِمت گرفتم و مادر شدم ، خدا را شــکر

کـــنـیـز خانه ی حیدر شدم ، خدا را شـــکر

بنای خلقت من خدمتم در این خانه اســت

دلـیـل عـصـمت من خدمتم در این خانه است

به باغ عاطـــفه ها یاسمن طـــراویــدم

پــســر بـــرای شــَه مــؤتــمــن طــراویـــدم

غلام ، بهر حــســین و حـسـن طـــراویدم

بـرای غـیـرت و مـــردی ، ثـمـن طـراویـدم

خوشا به حال دلم حاصلم ابــالــفضل است

خــوشــا به حالم ابوفاضـلم ابالـفـضل است

شَرَر نـــخورده پرم ، مــثل سرورم زهرا

نــخورده ضربه سرم مثـل سرورم زهـــرا

نــگـشـتـه خــم کــمرم مثل سرورم زهرا

شـنــیـده ام پـسـرم مــثــل ســرورم زهــــرا

به روی بازوی خود جای ضربه ها دارد

پس اسـتـخوان شـکـسـتـه سر و صدا دارد

شــنـیـدم از تن عباس من سوا شـد دســت

عمود روی سرش خورد ، تا جدا شد دست

همین که آخر کارش از او فـدا شد دســت

به روی دخـتـرکـان بی هوا رها شد دست

شنیده ام به دو چـشـم پر اشک خـنـدیـدنــد

به اشک چشم حسـیـن و به مـشک خندیدند

نــبـودم و سر عبـاس را بـه نـِــی کـردنــد

عـــذاب دائـــم خود را عوض بـــه رِی کــردنـــد

سر مطــهّر شــاهی به تـشـت مِی کــردند

زدنــد بر اُســرا سـنــگ و راه طـی کردند

و من شنیدم و نــالیدم و نهادم ســـوخـــت

که کاش فاطمه ، جوشن برایشان مـیدوخت

عزیز ، زینبم ، آخر سرت به یغما رفت ؟

شــنـیده ام که زِر و زیـورت به یغما رفت

مــیــان معرکه ها ، معجرت به یغما رفت

لـبــاس بـافـتـه ی مادرت به یـــغـمـا رفـت

به دشت ماریه ، ای کــاش جـایتان بودم

بــگــو کــه مــادر خوبی برایــتــان بـودم؟

حسین قرباجه

به کوچه ای قدم زدم،که داشت جای پای تو

کبوتر رهای من،چه خاليست جای تو

در آسمان سبزت ای لطافت ترانه ها

چه عاشقانه می پرد،کبوتر رهای تو

کنون که سوگ رفتنت نشسته در نگاه من

به جزء که گريه سر دهم،چه دارم از برای تو

ز بس ترانه گفته ای و عاشقانه گفته ای

ز بوی شعر پر شده، هوای روستای تو

پرنه سپيد بال آسمان سبز ما

هميشه شعرهايمان پر هست از صدای تو

غروب بود و با دلی گرفته تر ز آسمان

به کوچه ای قدم زدم، که داشت جای پای تو

به شوق صبح و سحر، شام تار هم خوب است

برای گریه شدن آبشار هم خوب است

تمام هفته خطا و غروب جمعه دعا

کمی خجالت از این انتظار هم خوب است

اگر چه لایق وصل تو نیستیم آقا

ولی کشیدن ناز نگار هم خوب است

گمان کنم که نمی بینمت، بگو غلط است

امید دادن این بی قرار هم خوب است

کسی به فکر شما نیست، همه خوبند

ملال نیست دگر، کار و بار هم خوب است

مرا ببند که من جای دیگری نروم

برای عبد فراری حصار هم خوب است

هوای شهر بد و گریه سخت و حال بد است

کمی هوا وسط این غبار هم خوب است

اگر نشد برسم من به پابوسی تو

برای این دل من وصف یار هم خوب است

برای اینکه به دست آورم دلت را من

قسم به فاطمه داغدار هم خوب است

مرا ببخش به دردت نخورد نوکریم

که بخشش دل این شرمسار هم خوب است

اگر که پای رکابت نشد شهید شوم

برای کشتن ما زلف یار هم خوب است

اگر اجل به وصالت مرا مجال نداد

امید آمدنت بر مزار هم خوب است

جواد پرچمی

بی نام تو زهرا، گره ای وا شدنی نیست

هرگز نفسی، بی تو مسیحا شدنی نیست

بوسه به گل دست تو معراج رسول است

فرزند كسی ام ابیها شدنی نیست

اصلاً چه نیازی به پسر داشت پیمبر

نسل نبوی جز به تو احیا شدنی نیست

سلمان كه مرید قدمت بود همیشه

فهمید كه بی اذن تو آقا شدنی نیست

خورشید، زیادی ست به هر جا كه تو باشی1

مانند تو هر نور كه زهرا شدنی نیست

تو منحصراً بانی این چرخ كبودی

در خلقت ما نقش تو حاشا شدنی نیست2

از چشم تو تا عرش خدا فاصله ای نیست

بی عطر تو فردوس فریبا شدنی نیست

باید كه خدا بر قلمم واژه گذارد

چون جملۀ هم شأن تو پیدا شدنی نیست

هیچ از تو نفهمید كسی كه به جسارت...

...نه گفتن این واقعه املا شدنی نیست

حسن كردي

بی شمس جمال تو شبم سر شدنی نیست

بی تابش لبخند تو غم در شدنی نیست

تا هست در این بیت حضوری که تو داری

آیینه این خانه مکدر شدنی نیست

بگذار بدانند که تا فاطمه ای هست...

سنگینی غم در دل حیدر شدنی نیست

حالا به کناری بزن این پوشیه ات را

کین جلوه گری از پس معجر شدنی نیست

نزدیک سه ماه است که می سوزی و چون شمع

سو سو زدنت فاطمه باور شدنی نیست

از سرخی هر باره پیراهنت ای یار

فهمیده ام این زخم تو بهتر شدنی نیست

شبها که به پهلوی خودت دست می آری

پیداست "خوشی" در دل بستر شدنی نیست

حس می کنم این بار تلاش تو برای

گیسوی گره خورده دختر شدنی نیست

بیهوده مکن سعی که با دست شکسته

برداشتن شانه میسر شدنی نیست

علی آمره

بی شک استثناست زهرا جای هیچ اِن قلت نیست

آبروی ماست زهرا جای هیچ اِن قلت نیست

گفت حق با کیست؟ مجنون گفت: حق با لیلی است

پس همان لیلاست زهرا جای هیچ اِن قلت نیست

مصطفی امّ ابیها خوانده او را و لذا

مادر باباست زهرا جای هیچ اِن قلت نیست

حیدر و احمد کجا بودن لولا فاطمه

بانی دنیاست زهرا جای هیچ اِن قلت نیست

و به کوری دو چشم اهل سنت تا ابد

پرچمش بالاست زهرا جای هیچ اِن قلت نیست

نام زهرا بردمُ شیرین شد آب شور بحر

مِن عسل اهلاست زهرا جای هیچ اِن قلت نیست

راضیه مرضیه نفس مطمئنه طاهره

جامع اَسماست زهرا جای هیچ اِن قلت نیست

سینه و مسمار در را نانجیبان دوختند

روضه اش عظماست زهرا جای هیچ اِن قلت نیست

محمد مهدی پورپاک

بی تو این شب، شبِ غم بار مرا می بیند

درد این درد چه بسیار مرا می بیند

جز تو یک شهر دلِ آزار مرا می بیند

چشمت انگار که این بار مرا می بیند

ولی انگار نه انگار مرا می بیند

بازکن پلک که از خانه خجالت نکشم

بی تو از آه یتیمانه خجالت نکشم

شانه ای زن که از این شانه خجالب نکشم

تو و پیراهن مردانه خجالت نکشم

چشم بی جان تو ای یار مرا می بیند

زحمتِ دخترِ تب کرده تو را خوب نکرد

اشکش افسوس که سر دردِ تو را خوب نکرد

روی نیلی شده ی زرد تو را خوب نکرد

زخم های جگر مرد تو را خوب نکرد

چه کنم دخترکت زار مرا می بیند

با که گویم تن بیمار چرا خونین است

سنگ غلست، در و دیوار چرا خونین است

باز می شویم و هر بار چرا خونین است

انحنای نوک مسمار چرا خونین است

وای از آن میخ که خون بار مرا می بیند

قاتلت گفت که دشمن شکنش را کشتیم

خوب شد پای علی سینه زنش را کشتیم

نه فقط فاطمه با او حسنش را کشتیم

می زند داد به لبخند زنش را کشتیم

تا که در مسجد و بازار مرا می بیند

آه از آن روز که کارم به تماشا افتاد

رد پایی به روی چادرت آنجا افتاد

من زمین خوردم و بانوی من از پا افتاد

ضربه ای آمد و بر بازوی تو جا افتاد

باز این روضه ی دشوار مرا می بیند

قنفذ از راه از آن لحظه که آمد می زد

تازه می کرد نفس را و مجدد می زد

وای از دست مغیره چقدر بد می زد

جای هر کس که در آن روز نمیزد می زد

باز با خنده در انظار مرا می بیند

می روی زخمی و زخم ِدل من باقی ماند

راز ِسر بسته یِ چشمانِ حسن باقی ماند

کفنت می کنم اما دو کفن باقی ماند

کهنه پیراهن و یک پاره بدن باقی ماند

پسرت بی سر و دستار مرا میبیند

شاعر : حسن لطفی

بي تب و تابِ خسته حالي بود

سخت گيرِ شكسته بالي بود

چادرش بينِ كوچه ها پا خور شد

بسكه از غم، قَدش هلالي بود

مسجد و منبرِ رسولُ ا... (ص)

جايِ بابا چقدر خالي بود

از دل آهي كشيد با گريه

خطبه هايش همه سؤالي بود

نفسش بارِ لخته¬ي خون داشت

سوزِ آهش در آن حوالي بود

خطبه اش جاودانه بر مي گشت

با قَباله به خانه بر مي گشت

***

آه ظلمِ سقيفه بي حدّ شد

راه كوچه به آينه سدّ شد

همه¬ي نور و چنگِ تاريكي

اتفاقي كه بابِ خواهر شد

ضربِ دستِ چپش زبانزد بود

زدنِ سيلي اش زبانزد شد

هر قَدَر روي پا پريدم باز

دستِ سنگينش از سرم ردّ شد

بعد از آن راهِ خانه تا مسجد

طول يك خطِ سُرخِ ممتد شد

آنقدر به غرورِ من بر خورد

حسنش كاش از غمش مي مُرد

چه بگويم كه زار و مضطر گشت

قد كمان بود و قد كمان تر گشت

در مسيرِ عبورِ عابرها

ريخت نيلوفري كه پرپر گشت

فَرَفَسَها بِرِجله، اي واي

آنقدر دور خويش مادر گشت

پاره هاي قَباله اش را ريخت

آنكه تنديسِ بغضِ حيدر(ع)گشت

هر قدم چشمِ او سياهي رفت

وسطِ كوچه موقعِ برگشت

زخم هايش دوباره سر وا كرد

مرگِ خود از خدا تمنا كرد

شاعر : عليرضا شريف

بیتوته کرده درد به هر عضو جسم من

گشته است معدنی ز جراحات این بدن

دیگر کسی به خانه من سر نمی زند

ای مرگ لا اقل تو به من یک سری بزن

از من نمانده است به جز استخوان و پوست

گم گشته است پیکر من بین پیرهن

تعظیم من به پیش علی شد همیشگی

دیگر مرا نیاز نباشد به خم شدن

آتش به جان خسته و پر درد می زند

این گریه های مخفی و بی هق هق حسن

لرزه نشانده بر بدنم وقت احتضار

آینده پر از غم این طفل بی کفن

محمد حسین رحیمیان

بیا به حلقه ما دم بده که دم گیریم

برای سجده کمی تربت حرم گیریم

بیا که با نفست بوی کربلا پیچد

نشان قبله خود را از آن قدم گیریم

حسین جانِ تو با ما ببین چه ها کرده

بیا حسین بگو جان دم به دم گیریم

بنا نبود از اول بهشت قسمت ما

بناست جای کمی گوشه حرم گیریم

لباس خاکی تان را تکان دهیم امشب

از آن عبای مبارک غبار غم گیریم

خرابه گردی تان ارث عمه های شماست

بیا سراغ یتیم خرابه هم گیریم

و کاش چند عروسک کنار او ببریم

میان شب خبر از پای پر ورم گیریم

حسن لطفی

بی وفا داری تو عاطفه معنا نشود

بی تو این خانه ی ما روشن و زیبا نشود

هیچ دستی بجز این دست ورم کرده ی تو

در گره باز نمودن ید طولی نشود

تا قیامت بخدا گردن من حق داری

هیچ جا شیر زنی مثل تو پیدا نشود

تا نیفتم ز نفس یک نفس تازه بزن

خنده کن تا گره ی بغض گلو وا نشود

تکیه گاه من زانو زده برخیز ز جا

تا قد و قامت مردانه ی من تا نشود

چند روزیست در این خانه اجل می بینم

ترسم آن است که تا رفتن تو پا نشود

جان این دختر سجاده نشین کاری کن

پای تابوت تو در خانه من وا نشود

بی تو کار شب و روز من و این خانه غم است

زندگی کردن با مثل تو، نه سال کم است

علی اکبر لطیفیان

بی واهمه و بدون پروا می‌زد

می دید که فاطمه ست اما می زد

ای کاش نبودم و نمی دید‌م ‌من

در کوچه مغیره همسرم ‌را ‌می زد

در کوچۀ اشک راه چاره گم شد

در سردی آن همه نظاره، گم شد

دیدید چه قدر دست او ‌سنگین بود

یک سیلی زد دو گوشواره گم شد

در کوچۀ اشک راه چاره گم شد

در سردی آن همه نظاره، گم شد

دیدید چه قدر دست او ‌سنگین بود

یک سیلی زد دو گوشواره گم شد

از خاطر خسته ات چه تجلیلی شد

ناگاه تمام آسمان نیلی شد

با آن همه حجت و دلیل و شاهد

افسوس که ‌سهمت از فدک سیلی شد

گل، آتش، دود را بیا معنا کن

بر خاک، سجود را بیا معنا کن

مقداد، برایت عاقبت روشن شد

چشمان کبود را بیا ‌معنا کن

يوسف رحيمي

قسمت دوم

بي نام تو زهرا، گره اي وا شدني نيست

پس از مادر چه تنها بود زینب

پروانه شدم شعله به پای تو نگیرد

پرواز در دوبال کبوتر دو بخش شد

بین نفس سینه ی من فاصله افتاد

بیمار خسته است بیا و ثواب کن

بیمار چندین روزۀ این خانه دارد

تا بيايد اجلش ذكر هوالهو دارد

پیش از غروب ابری عمر خزانتان

پس مزن یار مسیحا دل بیمار مرا

پس از مصیبت در، در بدر شدم ، مادر

تو خانه دار علی هستی و پری علی

تنی که سوخته باشد به آب حساس است

تمام اهل عالم دم گرفتند

تا که با دیوار، چوبِ در تبانی می کند

تا سرفه میکنم بدنم درد میکند

تا سر زند خورشید او از صبح بامش

تا خانه بجز راه کم ومختصری نیست

جایی که یاس هست و کسی بو نمی کند

جانهاخموش بودِ،نفس ها گرفته بود

تو نيستي و باز شدم بي قرار تو

تو کـه می تــوانی بمانی بمان

چشم خیسم به تماشای دری سوخته شد

چشم خشک از چشمهای تر خجالت می کشد

چاك شد قلب من از غصه چو پيراهن من

چاره اي نيست جز شكسته شدن

چادرت از راه ها غبار نگیرد

جز مشت پر، زِ بال کبوتر نمانده است

جز با غم و درد و غریبی خو ندارم

چقدر برتن تو پیرهن بزرگ شده؟!

چقدر آرد نشسته است روی دامانت

چشمم ز گريه حسرت درياست مادر

چـشمت چقدر تر شده در آخرین شبم

چشمان تارم طاقت دیدن ندارد

چشم مهتاب گریه می کرد و

چشم سپیده در هوایت تار مانده

چه کنم درد و بلای تو به جانم ، چه کنم

چه روی نیلی و موی سپیده ای داری

چونکه می فهمد غم دیوار را در بیشتر

چون خدا خلقت صدیقه ي کبرا میکرد

چند روز است جهان دور سرم میگردد

چنانکه دست گدایی شبانه می لرزد

حرفی، کلامی، مطلبی، چیزی، جوابی

حرفي نداشت چشم ترم جز رثاي تو

حالا كه زخم هاي تو مرهم گرفته است

حالا که رفتی خنده بر لب جا ندارد

گل، بر من و جوانی من گریه می‌کند

خانه نشین روزم و خانه به دوش شب

چه ها کرده این شهر با ما پس از تو

خانم شما كه سر زده از عرش نورتان

خاکستر این لانه اصلا دیدنی نیست

خادمت جبریل شد بال و پری پیدا کند

حقا که حقی و به نظرها نیاز نیست

حسن جان مادرم بیمار گشته

حریم امن زهرا را شکستند

خسته ام ، منتظرم ، لحظه شماری سخت است

خدایا خاطری افسرده دارم

در پیچ و خَم ِ غَم گذرش خورد به دیوار

در پیچ کوچه بود، که ولگرد ِ لعنتی...

در اولین اقدام ِ خود "در" را عوض کرد

در آن قبیله که یک عمر نوکری رسم است

داغت که با سکوت سبکتر نمی شود

داغ تو از جسم ها رد شد وَ جان آتـش گرفت

دارم به یاد ، این همه گل ، در نداشته

در کوچه پا به پای علی، یا علی مدد

در سینه ناله ای ست شرر بار ای پدر

در راه علی درد همان درمان است

در را شکستند/ با کینه توزی قلب حیدر را شکستند

در خواب دیده ام که در آورده پر، تنت

در چشمهای تو خدا را دید مولا

دربسترم و خسته ام و تاب ندارم

درب وا شد و به گوش همه

در هوایت جبرئیلی هم پر آوردن کم است

در نمی آید جلو./ فاطمه می آید و حیدر نمی آیدجلو

دست خدا در خلقت زهرا چه ها کرد

دست تو مرهم زخم همهٔ شهپرها

دل کوچه از رد پایش گرفت

دعـا بس اسـت عـزیـزم بـرای همسایه

دستی زمخت راه نگاه مرا گرفت

دستان تو حالا شده بالاترین دست

دست نوازشش دگر از کار مانده است

دو پلک شب شکنت گریه می کند زهرا

دنياي بي حضور تو چيزي شبيه گور

دیگر در آسمان امیدم ستاره نیست

دير است اي اجل به نجاتم شتاب كن

دیدند در هیاهوی به هم ریخته ات را

دوباره کوچه و عابر و باز هم در ،دیوار

دوباره شب شد و سر درد دارد

رفتی علی بدون تو بی بال وپر شود؟

رفتی شکست دست و دل آسمانی ام

رفتي اما صداي تو باقي است

رفته توان تو، چقدر گریه می کنی

رسیده شب همه غیر از دو چشم من خوابند

دیوانه ی تو کار ندارد به جهنم

زهرا اگر نبود خدا مظهری نداشت

زدست اهل مدینه چه خون جگر شده ام

ز غُصه گشته تمام وجود من فریاد

ز بی محلی همسایه های این کوچه

زهراست ، یادگاری نور خدای من

زهرا! گمان کنم که زمان سفر شده

زهرا همان کسی است که بیت محقرش

زهرا شان تو والاست ، نه والاتر از اين حرفهاست

سپرده ام به کنیزان و هر چه نوکرتان

زينب تورا به جان من آرام گريه كن

شبهای درد و نافله و بیقراری ام

شب بود و می رفتند مادر رابشویند

شایسته است اگر تو سر حرف وا کنی

شانه بر دیوار محکم کرده و سر را به در

شکر می گویم خدا را چون که خوان فاطمه

شبيه شمع چكيدن به تو نمي آيد

بي نام تو زهرا، گره اي وا شدني نيست

هرگز نفسي،بي تو مسيحا شدني نيست

بوسه به گل دست تو معراج رسول است

فرزند كسي ام ابيها شدني نيست

اصلا چه نيازي به پسر داشت پيمبر

نسل نبوي جز به تو احيا شدني نيست

سلمان كه مريد قدمت بود هميشه

فهميد كه بي اذن تو اقا شدني نيست

خورشيد،زياديست به هر جا كه تو باشي

مانند تو هر نور كه زهرا شدني نيست

تو منحصرا باني اين چرخ كبودي

در خلقت ما نقش تو حاشا شدني نيست

از چشم تو تا عرش خدا فاصله اي نيست

بي عطر تو فردوس فريبا شدني نيست

بايد كه خدا بر قلمم واژه گذارد

چون جمله ي هم شأن تو پيدا شدني نيست

هيچ از تو نفهميد كسي كه به جسارت...

...نه گفتن اين واقعه املا شدني نيست

حسن كردي

پس از مادر چه تنها بود زینب

امید قلب بابا بود زینب

به سر می کرد وقتی چادرش را

سر سجادۀ زهرا بود زینب

فدای نغمۀ راز و نیازت

دل شب های غم سوز و گدازت

تمام عالم ای محبوبۀ حق

فدای یک نخ چادر نمازت

شاعر : حسین علاء الدین

پروانه شدم شعله به پای تو نگیرد

این حادثه بر هیچ کجای تو نگیرد

بین نفس سینه ی من فاصله افتاد

تا این که در این شهر صدای تو نگیرد

تا این سپر تا شده ات فایده دارد

ای کاش مرا از تو خدای تو نگیرد

پهلو زدم آن قدر که مسمار بیفتد

تا موقع رفتن به عبای تو نگیرد

افتادن من در وسط کوچه صدا کرد

آری خبری نیست برای تو نگیرد

من شیشه سپر می کنم امروز برایت

تا سنگِ سر کوچه به پای تو نگیرد

تو خواستی این بار فدایم شوی اما

من خواستم این بار دعای تو نگیرد

علی اکبر لطیفیان

پرواز در دوبال کبوتر دو بخش شد

یک بخش داشت با لگدی در دو بخش شد

یک بخش داشت یاس که در خانه ی علی

تاپشت در نیامده پر...پر...دو بخش شد

دیشب هزار تار به هم بافته ولی

امشب به زور گیسوی دختر دو بخش شد

هی در زدند و خانه به حیدر نگاه کرد

آن قدر در زدند که حیدر دو بخش شد

ما چند نقطه وای در از روبرو رسید

ما...خورد در به پهلو و مادر دو بخش شد

قبلا سه بخش داشت برادر به گفتگو

"محسن" که شد شهید برادر دو بخش شد

مهدی رحیمی

بین نفس سینه ی من فاصله افتاد

تا اینکه در این شهر صدای تو نگیرد

تا این سپر تا شده ات فایده دارد

ای کاش مرا از تو خدای تو نگیرد

پهلو زدم آنقدر که مسمار بیفتد

تا موقع رفتن به عبای تو نگیرد

افتادن من در وسط کوچه صدا کرد

آری خبری نیست برای تو نگیرد

من شیشه سپر میکنم امروز برایت

تا سنگ سر کوچه به پای تو نگیرد

تو خواستی اینبار فدایم شوی اما

من خواستم اینبار دعای تو نگیرد

علی اکبر لطیفیان

بیمار خسته است بیا و ثواب کن

جز مرگ هر که خواست عیادت جواب کن

آتش به جان من زند آب دو دیده ات

کمتر مرا ز غصه از این بیش آب کن

نه سال خاطرات عجب زود سر رسید

بدرود باورق ورق این کتاب کن

گر باز هم عدو به در خانه حمله کرد

تا زنده است فاطمه رویش حساب کن

از نقش صورتم اثری روی در بجاست

پس بعد من نظاره عکسم به قاب کن

دیگر توان روی گرفتن نمانده است

ای سیل سرخ اشک تو کار نقاب کن

پیراهنی که دوختم بهر محسنم

زینب بگیر بر تن طفل رباب کن

شاعر: ؟؟؟

بیمار چندین روزۀ این خانه دارد

در پیش چشمان ترم جان می سپارد

هر شب کنار بستر او یک فرشته

می آید و زخم تنش را می شمارد

پهلو به پهلو می شود وقتی به بستر

امکان ندارد لالۀ سرخی نکارد

پرواز مجروح صدایش بی سبب نیست

یک فاصله در استخوانِ سینه دارد

می گیرد از دستم لباس زخمی اش را

پیراهنی کهنه به جایش می گذارد

خاکسر پروانه ها بر دامن او

شام غریبان را برایم می نگارد

علي اكبر لطيفيان

تا بيايد اجلش ذكر هوالهو دارد

بانويي كه همه شب دست به پهلو دارد

چند وقتي ست كه پنهان شده زير چادر

تا نفهميم چه رازي به گُل رو دارد

اصلا انگار نه انگار تنش خرد شده

بسکه این یار فداکار علی تو دارد

اين سوالي است كه زينب ز حسن ميپرسد

دستش آيا رمق بافتن مو دارد؟

اشتباه است گمان کردی اگر رفته رکوع

کار پیری است چنین دست به زانو دارد

قاتل محسنش امروز عيادت آمد

اي خدا كافر ملعون چقدر رو دارد

آمده بود بفهمد كه چه شد ؟ آيا مُرد؟

بي حيا نيت دق دادن بانو دارد

پر و پا قرص ترين يار ولايت زهراست

سندش هست مدالي كه به بازو دارد

باز اگر پاش بيفتد به خدا آماده است

قدر مردن به ره يار كه نيرو دارد؟

آخرين روز هم از زندگيش غافل نيست

با همان حال بدش دست به جارو دارد

دست زینب شب اسرار کفن ها را داد

ولی اینکه سه کفن بود کمی بو دارد

علی صالحی

پیش از غروب ابری عمر خزانتان

جان می دهم به زندگی نیمه جانتان

از چه ز روز حادثه حرفی نمی زنید

نا محرم است چاه دلم با زبانتان؟

وقتی به اذنتان ملک الموت زنده است

فکری کنید بر اجل ناگهانتان

هر شب به گرد بسترتان دور می زنم

تا پنجه های مرگ نیفتد به جانتان

شاید به خواب امشبتان محسن آمده

سر زد تبسمی از لب مهربانتان

سجاده و ستاره و تسبیح شاهدند

بر گریه ی شبانه و درد نهانتان

دستی که زانوی غمتان را بغل گرفت

حسرت نهاده به دل کودکانتان

با هر طپش که قلب حسن تیر می کشید

می میرد از کبودی قد کمانتان

قلبم شکسته تر شده از دستتان که من

پیرم ز روزگار غریب جوانتان

چادر به زیر پای شما گیر می کند

از بس که خم شده کمر ناتوانتان

محض تبرکی وسط سفره می برم

این تکه ای که مانده ز دست پخت نانتان

از چه ردیف دنده ی تان نامنظم است

بانو چه آمده به سر استخوانتان

این حال و روزتان پس از آن ضربه ی دَرَست

"این" گریه کرده است بر احوال آنتان

ای چشم پر ستاره ی آیینه ی علی

خون می چکد زقطره ی اشک روانتان

مهمان کنید از لبتان یک علی مرا

پیش از غروب ابری عمر خزانتان

محمد امین سبکبار

پس مزن یار مسیحا دل بیمار مرا

آنقدر گریه کنم تا بخری بار مرا

قدر یک عمر فقط گریه بدهکارم من

کرمی کن بپذیر عمر بدهکار مرا

پهن کردم سرراه تو بساطی دل شب

تا که رونق دهداحسان تو بازار مرا

پرده پوشی تو پایم به حرم وا کرده

به کناری نزدی پرده اسرار مرا

گردنی کج سر پایین به پناه آمده ام

شود آیا سروسامان بدهی کار مرا

آمدم تا که بگویم به خودم بد کردم

تا که اسباب شفاعت کنی اقرار مرا

آخر کار شده شوق شهادت دارم

پس به تاخیر میانداز تو دیدار مرا

خاک جبهه چقدر بوی وصالت دارد

کاش پاسخ بدهی خواهش و اصرار مرا

ناز دلدار کشیدن تن بی سر خواهد

بین جبهه بنگر شاهد گفتار مرا

حال مهمان شده ای....وقت پذیرایی ماست

بشنو این روضه بین در ودیوار مرا

مادرت پشت در افتاد و صدازد پسرم

باتن سوخته جان داد و صدازد پسرم

قاسم نعمتی

پس از مصیبت در، در بدر شدم ، مادر

همین که از خبرت با خبر شدم مادر

نوشته اند : چهل تن به یک نفر من هم

اسیر صورت آن یک نفر شدم مادر

میان شعله ی آتش چه آمده به رخت

که من ز داغ رخت شعله ور شدم مادر ؟

چه آمده به سرت ؟ باز چهره پوشاندی !

دوباره زخمی زخم بصر شدم مادر ؟

حسن نگاه به دیوار خانه می نالد:

شهید روضه ی مسمار در شدم مادر!

نشسته ام .. که تو شب ها دگر نمی خوابی

شکسته ام ز غمت، پیر تر شدم مادر

رهم دهید به خانه که بی لیاقت من

به روضه خوانیتان مفتخر شدم مادر

دعا کنید برایم به حق چادرتان

نیازمند دعای سحر شدم مادر

شما که عازم راه سفر شدی مادر،

پس از شما چقدر در بدر شدم مادر

مجتبی کرمی

تو خانه دار علی هستی و پری علی

تویی کمال عروج کبوتری علی

نشان دهنده ی بالایی تکامل توست

همین روایت با تو برابری علی

علی به همسری ات باید افتخار کند

و یا تو فخر بورزی به همسری علی

هزار سال دگر هم نمی بریم از یاد

حماسه ایی که تو دادی به دلبری علی

قسم به حرمت تو مثل تو نمی خواهیم

حکومتی که نباشد به رهبری علی

علي اكبر لطیفیان

تنی که سوخته باشد به آب حساس است

چنین تنی به رخ آفتاب حساس است

مریض نیمه شب از سوز درد می نالد

اگرچه خواب ندارد به خواب حساس است

کسی که دلخوشی اش کنج بستر افتاده

سلام اگر بدهد بر جواب حساس است

تمام چادر مادر به کوچه خاکی شد

به خاک چادر او بوتراب حساس است

کسی که پشت در خانه در خطر بوده

به آتش و به در و اضطراب حساس است

همیشه پنجه دست شکسته مادر

به وزن دسته این آسیاب حساس است

اگرچه سوخت ولی چادرش نیفتاده

یقین که مادرمان بر حجاب حساس است

پس از گلی که میان فشار در بوده

علی همیشه به بوی گلاب حساس است

وجبرئیل که بیت علی بهشتش بود

به خانه و به بنای خراب حساس است

مهدی نظری

تمام اهل عالم دم گرفتند

به حال خانه ی ما غم گرفتند

که روزی روزگاری خانه ی ما

صفایی داشت آن را هم گرفتند

***

کنون افتاده ناله در دل باد

و حتی آسمان هم ناله سر داد

نمی دانی چه شد در آن سیاهی

خودم دیدم که بین کوچه افتاد

***

ز چشمش سیلی کین سو گرفته

که حتی از علی هم رو گرفته

خودم دیدم که مادر زیر چادر

دو دستی دست بر پهلو گرفته

***

به قلب مادرم زخم فدک خورد

دل ریش پدر جانم نمک خورد

خرابم شد به سر انگار دنیا

که پیش چشم من مادر کتک خورد

***

کمی با درد و شبنم راه می رفت

و با دنیایی از غم راه می رفت

اگر چه دست بر دیوار می زد

ولی با قامتی خم راه می رفت

***

شدم این روزها غمخوار زهرا

و مدیون سوال چشم بابا

همین الان حدود چند روز است

که می ترسم ببوسم صورتش را

***

و دارد می رود از خانه کم کم

و چشمان پدر با اشک نم نم

و در زانوی او دیگر رمق نیست

به روی شانه اش دنیای ماتم

وحيد محمدي

تا که با دیوار، چوبِ در تبانی می کند

قامت رعنای یارم را کمانی می کند

هر چه می پرسم از این مردم نمی داند کسی

آنچه میخی آهنی با استخوانی می کند

دست بادِ سرد، سنگین هم نباشد باز هم

صورت یاسی جوان را ارغوانی می کند

تازگی در خانه رو می گیرد از من فاطمه

مهربان من چرا نامهربانی می کند

پس چرا دستی به پهلو می زند محبوب من؟

هی چرا در پا شدن یاد جوانی می کند؟

از تماشای پرستویم پریشان می شوم

تا به چشمانم نگاهی آسمانی می کند

باز کن یک بار دیگر چشم هایت را ببین

دارد اینجا زینبت شیرین زبانی می کند

قاسم صرافان

تا سرفه میکنم بدنم درد میکند

زینب مرا نبوس، تنم درد میکند

از من نخواه با تو کنم درد دل علی

تا حرف میزنم دهنم درد میکند

پا تا سرم شکسته که وقتی فرشته ها

بر روی بال میبرنم درد میکند

بهتر که باز مانده دو چشمم که دیده ام

تا پلک روی هم بزنم درد میکند

اسما بیا و فاطمه را رو به قبله کن

این روز آخری بدنم درد میکند

شاعر: محمد ناصری

تا سر زند خورشید او از صبح بامش

یک آسمان مست از تماشای مدامش

تا گردباد شوق او در دشت پیچید

صدها رمه آهو نشسته بین دامش

در خطبه زار روح بخش او نشستم

دارد عسل می ریزد از شهد کلامش

او علت پیدایش نور پدر بود

آری پیمبر غبطه خورده بر مقامش

هر کس که زانو می زند در مکتب او

باید بگیرد درس مردی از مرامش

اصلا فدک ارزانی دنیایتان باد

وقتی خدا کرده بهشتی را به نامش

تا با دل و جان پاسدار کعبه باشد

احرام آتش بسته در بیت الحرامش

یک روز آه آینه باید بگیرد

هر قلب سنگی که شکسته احترامش

سر تا به پایش ذوالفقار است و رشادت

آمد برون شمشیر مولا از نیامش

باید علی را یک نفر پاسخ بگوید

بغض گلوگیری شده زخم سلامش

در باغ زخمش کربلایی ریشه کرده است

تصویر زینب مانده در قاب قیامش

در انتظارم یک نفر یک روز از راه

شاید بیاید تا بگیرد انتقامش

سید مسیح شاه چراغی

تا خانه بجز راه کم ومختصری نیست

آهسته برو صبر کن اینجا خطری نیست

بعد از پر وبالی که زدم دور وبرم را

گشتی که ببینی اثر از بال وپری نیست؟

رفتیم به خانه نکند گریه کنی خب

قربان تو که خوبتر از تو پسری نیست

وقتی که رسیدیم تنت اینبار نلرزد

یک طور نشان میدهی اصلا خبری نیست

حالا به رخم خیره شو تا خوب ببینی

از ضربه ی آن حادثه دیگر اثری نیست؟

از روسری وگوش من این منظره پیداست

بر شاخه خونی شده دیگر ثمری نیست

حسین رستمی

جایی که یاس هست و کسی بو نمی کند

جایی که بغض هست و کسی رو نمی کند

جایی که دست شیر خدا بسته می شود

کس احترام ساحت بانو نمی کند

اینجا مدینه است که جز مردم اش کسی

آتش به آشیان پرستو نمی کند

وقتی که بیت وحی پر از شعله می شود

دیگر لگد که رحم به پهلو نمی کند

اینجاست مادری که قریب دو ماه و نیم

از زخم شانه ، شانه به گیسو نمی کند

بانوی آفتاب ، خدایا که هیچوقت

مانند شمع سوخته سو سو نمی کند

اینها همه کنار ....ولی هیچ مادری

با بازوی شکسته که جارو نمی کند

مهدی صفی یاری

جانهاخموش بودِ،نفس ها گرفته بود

دلهابرای حضرت زهراگرفته بود

چندین صباح بودکه آن حورچادری

جایی میان خلوت شبهاگرفته بود

درامتدادناله شب زنده داری اش

مهتاب ذکرام ابیها گرفته بود

اشکی که می فشاند،زاندوه و درد بود

یابرکه ای بهانه دریاگرفته بود؟

می کردیاد روزپرازظلمتی که کفر

حق رازدست حضرت مولاگرفته بود

اوآمدازحقوق ولایت دفاع کرد

حیدرنرفت،تاکمرش راگرفته بود

می خواست تامهار کندشعله را،ولی

هیزم زیادبود،شررپاگرفته بود

آمدکه دربیایدازآتش،ولی چوخار

مسماردر به سینه اوجاگرفته بود

ازیاس هم گلاب گرفتند عاقبت

لای دری که تاب تقلَّاگرفته بود

حسین قربانچه

تو نيستي و باز شدم بي قرار تو

با پهلوي شكسته شدم سوگوار تو

حتي كسي به دختر تو تسليت نگفت

غير از علي و حضرت پروردگار تو

بي تو از اين به بعد فقط گريه ميكنم

تا آن زمان كه باز بيايم كنار تو

شبها ببين چگونه تنم را كشان كشان

بر خاك ميكشم ، برسم تا مزار تو

با بودن تو حُرمت ما برقرار بود

رفتي و رفت حُرمت ايل و تبار تو

اين شهر،شهر توست ولي خوب تا نكرد

با دختر يتيم تو با يادگار تو

تو نيستي و بر سر من داد ميزنند

نفرين به روزگار من و روزگار تو

بي احترامي به علي؟!خاك بر سرم

شرمنده ام كه بسته شده دست يار تو

خِيرت قبول،فضّه برايم به درد خورد

ممنونم از تو و كرم ماندگار تو

علي اكبر لطيفيان

تو کـه می تــوانی بمانی بمان

عزیزم تو خیــلی جـوانی بمان

تو هم مثل من نیمه جـانی بمان

زمــین گـیر من اســمانی بمان

اگر می شـود می توانی بـمان

تو نـیلوفرانه تـریـن یاس شـهر

وجود تو کانون احـساس شهر

دعا گوی هر قـدر نشناس شهر

نکش دست ازدست دستاس شهر

نباشـی چـه ابی چه نانـی بمان

چه شد با علی همسفر ماندنت

چه شـد ماجرای سـپر ماندنـت

چه شد پـای حـرف پـدر ماندنـت

پس از غـصه ی پشـت در ماندنت

نـدارد علــی هـمزبانی بمــان

برای علی بی تو بـد می شود

بدون تو غم بی عـدد می شود

نرو که غــرورم لــگــد می شود

و این سـقف سـنگ لحد می شود

تو باید غــمم را بدانــی بمــان

چرا اشــک را ابـرو می کــنی

چرا چــادرت را رفـو می کـــنی

چرا اسـتخوان در گـلو می کــنی

چرا مـــرگ را آرزو می کـــــنی

چه کم دارد این زنــدگانی بمان

صابر خراسانی

چشم خیسم به تماشای دری سوخته شد

آن زمانی که به پشتش سپری سوخته شد

شبنم چشم من انگار بهارش آمد

تا که صحبت ز تقلای پری سوخته شد

باغبانی که به زحمت گل خود را رویاند

زحمتش با نفس بی هنری سوخته شد

صورت ماه گلش در اثر باد سیاه

پیچ ها خورد و نهایت قمری سوخته شد

روی مهتاب به هنگام تلاقی با شب

آنچنان گشت که قلب پدری سوخته شد

قامت پیکر او فرش قدم ها شد ، تا ...

عاقبت قلب گل از بی ثمری سوخته شد

بگذریم از در خانه که میسوزم از او

شرم دارم که بگویم پسری سوخته شد

شاعر : فرشید یارمحمدی

چشم خشک از چشمهای تر خجالت می کشد

چشمه وقتی خشک شد ، دیگر خجالت می کشد

سوختن در شعله ی دل کمتر از پرواز نیست

هر که اینجا نیست خاکستر ، خجالت می کشد

بستن در بهر شرمنده شدن بی فایده ست

این گدا وقت کرم بهتر خجالت می کشد

لطف این خانه زیاد و خواهش ما نیز کم

دستهای سائل از این در خجالت می کشد

طفل بازیگوش را شرمی نباشد از کسی

بیشتر با دیدن مادر خجالت می کشد

تا عروج فاطمه جبریل را هم راه نیست

در مسیر عرش، بال و پر،خجالت می کشد

حتم دارم که قیامت هم از او شرمنده است

با ورود فاطمه ، محشرخجالت می کشد

نامه اعمال نوکرها بدست فاطمه ست

آنقدر می بخشد و.... نوکرخجالت می کشد

***

آنچه مادر می کشد،دردش به دختر می رسد

گر بیفتد مادری ، دختر خجالت می کشد

دست این از دست آن و...دست آن از دست این....

آه....دارد همسر از همسر خجالت می کشد

***

هر کجا حرف "در" و "دیوار" و...ازاین چیزهاست

چشم خشک از چشمهای تر......

علی اکبر لطیفیان

چاك شد قلب من از غصه چو پيراهن من

شست هجر تو به خوناب جگر دامن من

تا چراغي به شب تار بقيعت سوزد

شمع سان شعله برآيد ز دل روشن من

هيچ داني ز فراقت چه گذشته به علي

آخر عمر تو بود اول جان كندن من

آمدم اين دل شب با تو بگويم اي دوست

كه منم يك تن و اين شهر همه دشمن من

هر شمرده نفسي را كه زدي در پس در

كرد صد بار جدا جان مرا از تن من

نفسم حبس شده گريه گلويم بسته

تو دعا كن كه شود خاك سيه مدفن من

آنچنان زار بگريم كه ز چشمم ريزد

سيل اشكي كه شود بعد تو بنيان كن من

(ميثمم) فاطمه با مهر تو آيم به بهشت

جرم كونين بود گر همه بر گردن من

(غلامرضا سازگار"ميثم")

چاره اي نيست جز شكسته شدن

گير كرده پَرَش به تخته يِ در

دختري داد ميزند بابا

دختري داد ميزند مادر

فاطمه را زدند علي افتاد

واي از خجالتِ شوهر

داستانِ شبِ مدينه شده

دست و پايِ برهنه يِ حيدر

شاعر: ؟؟؟

چادرت از راه ها غبار نگیرد

راه تو را باد نوبهار نگیرد

صورتت از برگ گل اثر نپذیرد

گوشه ی پیراهنت به خار نگیرد

موج حوادث به گیسوی تو نیفتد

کشتی پهلوی تو کنار نگیرد

دنده ی لج با دلت کسی نگذارد

دنده ی تو نشکند و بار نگیرد

چشمه ی خورشید را کبود نبینم

چشم تو را صحنه های تار نگیرد

سعی نما بر مجال بوسه ی احمد

سر نزند میخ و اعتبار نگیرد

فکر دل خون من تو را نکند زرد

سیب علی را غم انار نگیرد

زرد نبینم تو را به خاطر مردم

سرخی خون تو را نثار نگیرد

کاش به نجار گفته بودم عزیزم

این همه بر لای در شیار نگیرد

فاطمه که فکر دستبند ندارد

دست تو اصلا ز ذهر بار نگیرد

کاش محیط رخت به غم ننشیند

ملک مرا درد روزگار نگیرد

کعبه ی من خواستم ز قبله ی عالم

ضلع یمانی تو شیار نگیرد

روسری ات یاده باد مثل خدیجه

چارقدت رنگ لاله زار نگیرد

شعله مبادا به سینه ی تو بچسبد

جای حسین تو را شرار نگیرد

محسنت این روزها مباد بیفتد

کس ثمرت را ز شاخسار نگیرد

ابروی تو از گره مباد شکسته

غم ره حلقوم ذوالفقار نگیرد

کند نسازد تو را تلاطم چادر

تندی این ره ز تو وقار نگیرد

پیش خلایق سوار ناله نباشی

دست تو از معجرت مهار نگیرد

لیله قدرت مباد فاش بیافتد

مویه ز موی تو اختیار نگیرد

دور مچت را کبود پیچش شلاق

مثل الگنوی تاب دار نگیرد

........

راه جگر گوشه ات به زهر نیفتد

راه حسین تو را سوار نگیرد

پردگیان حرم کنیز تو باشند

تا نوه ات را کسی به کار نگیرد

اصلا این حرفها چه بود که گفتم

راه تو را باد نوبهار نگیرد

محمد سهرابی

جز مشت پر، زِ بال کبوتر نمانده است

یعنی برای پر زدنش پر نمانده است

در پشت میله های قفس می رود ز دست

چندی دگر ز عمر کبوتر نمانده است

این مادر است نه ، نه همان مادر قدیم

غیر از کبودی از تن مادر نمانده است

زانوی خود گرفته بغل خوب روشن است

چیزی دگر به مردن حیدر نمانده است

صورت کبود و بازو و پهلو شکسته است

یک عضو سالم از همه پیکر نمانده است

یارب چه آمده سر پهلوی مادرم

جایی که جای سالمی از در نمانده است

آخر دعای اهل محل مستجاب شد

دیگر دلی به کوچه مکدر نمانده است

سید محمد جوادی

جز با غم و درد و غریبی خو ندارم

افتاده ام از پا علی نیرو ندارم

با تو امام بی کسِ خانه نشینم

دیگر هوای جنت و مینو ندارم

سیلی چنان نور نگاهم را گرفته

در چشم خیس و زخمی خود، سو ندارم

گفتم که اشک از چشم های تو بگیرم

شرمنده ام ای دست حق، بازو ندارم

گفتم که برخیزم به پایت عفو فرما

آخر دگر ای پهلوان، پهلو ندارم

محسن همان که چهره اش را هم ندیدم

دیگر تمنایی به غیر او ندارم

سید محمد جواد محمدی

چقدر برتن تو پیرهن بزرگ شده؟!

تن تو آب شده یاکفن بزرگ شده؟!

چوشمع چشم تورادیده باخودم گفتم!

چگونه شمع پس از سوختن بزرگ شده؟!

چگونه یک شبه موی حسن سفیدشده؟

چگونه یک شبه زهرا، حسن بزرگ شده؟!

شنیده ام که کنارت به سینه اش زده است

فدای اوبشوم سینه زن بزرگ شده

چقدر لاغروکوچک شده تنت اما

به حیرتم که کبودی تن بزرگ شده

بگو چکارکنم شانه برسرش نزنی

بس است یاس علی یاسمن بزرگ شده

درست بعدهمان روز امتحان زهرا

قضیه تو ودست بزن بزرگ شده

میان کوچه نبوده توراکمک بکند

ببین حسین تو بااین محن بزرگ شده

به کوچکی تن محسنت قسم زهرا

تو میروی وببین داغ من بزرگ شده

شاعر : مهدی نظری

چقدر آرد نشسته است روی دامانت

فدای گردش دستاس آسیابانت

از آن زمان که تو را از بهشت آوردند

نشسته‌اند ملایک سر خیابانت

همیشه فصل بهاری همیشه سر سبزی

اگر چه پر شده از برگ زرد گلدانت

ببین که پلک خدا هم به هق هق افتاده است

به گریه های کبود بدون پایانت

سر مزار تو حتی مدینه محرم نیست

خدا برای همین است کرده پنهانت

الا مسافر گندم نخورده‌ی دنیا

چقدر آرد نشسته ایت روی دامانت

علی اکبر لطیفیان

چشمم ز گريه حسرت درياست مادر

قلبم به سينه گرم واويلاست مادر

بي مادري سخت است سنگين است آري

مادر كه باشد زندگي زيباست مادر

هرچند از كوچه به من چيزي نگفتي

اين چشم هاي بسته خود گوياست مادر

يعني كه دستي بر رخت كرده جسارت

آثار سيلي بر رخت پيداست مادر

اين كه نهاده سر به زانوي غريبي

ميگريد اما بي صدا باباست مادر

از گريه چشمان حسينت ارغواني است

يك كربلا غم در دلش پيداست مادر

تا فرصتي باقيست چون گل در برش گير

چون مهلت ما تا همين فرداست مادر

تابوت و لبخندت برايم كرده روشن

فردا اجل در غم سراي ماست مادر

سيد محمد جوادي

چـشمت چقدر تر شده در آخرین شبم

مهمـان سفره ی دل و تنها مخاطبم!

با دستمال اشک خودت سعی می کنی

تـا بـلکه داغـتـر نـشود سوزش تبم

دست خودم که نیست اگر آه می کشم

حـالـم عذاب داده دلـت را، معـذّبـم

نـائی نـمـانـده است برایم ، نگو بمان

از هـر غـمی که فکر کنی، من لبالبم

چـیزی نخواستم که در این سالها ولی

از ایـن بـه بـعد جان تو و جان زینبم

قـلبم برای بوسه ی بر روش لک زده

بـگـذار مـاهِ صـورت او را روی لبم

حـالا که می روم بـه ملاقاتِ با پدر

مـن را نـگاه کن وَ ببین که مرتبم؟

می خـواستم فدای تو گردم تمام عمر

بـا ضربه ی غلاف رسیدم به مطلبم

علی اصغر ذاکری

چشمان تارم طاقت دیدن ندارد

جادارد از این صحنه عالم جان سپارد

مادر میان آتش افتاده خدایا

کاری کن این لحظه کمی باران ببارد

**

بابا مگر که میشود این در نسوزد

من سعی کردم سوره کوثر نسوزد

اما دوباره آتش در گر گرفته

بابای من کاری بکن مادر نسوزد

**

مادر بیفتد کنج خانه درد دارد

این گریه های مخفیانه درد دارد

میخواست برخیزد ز جایش باز افتاد

جای غلاف و تازیانه درد دارد

**

پدرم بود ولی مادر ما سیلی خورد

به گمانم که رخ شیر خدا سیلی خورد

پنج انگشت که به صورت او خورد نوشت

گوئیا پنج تن آل عبا سیلی خورد

مهدی نظری

چشم مهتاب گریه می کرد و

نیمه شب آب گریه می کرد و

در طواف شکسته پهلویی

مثل گرداب گریه می کرد و

غسل می کرد هر چقدر آن شب

باز خوناب گریه می کرد و

گریه ها گر چه بی صدا بودند

دل بی تاب گریه می کرد و

ماه قدش خمیده بود و با

آفتاب گریه می کرد و

مادری پا به پای طفلانش

باز در خواب گریه می کرد و ...

هر که با چشم تر زمین می خورد

کوه هم با کمر زمین می خورد

داشت سلمان می آمد از خانه

که سر هر گذر زمین می خورد

کودکی نیز پشت یک تابوت

پشت پای پدر زمین می خورد

که به داد دل علی برسد

گاه گاهی که بر زمین می خورد

راه می رفت با عصا اما

بین دیوار و در زمین می خورد

رحمان نوازنی

چشم سپیده در هوایت تار مانده

جای نگاهت گوشه ی دیوار مانده

یکبار، آهسته از این کوچه گذشتی

جای قدمهایت ولی صد بار مانده

ای بی هوا غلطیده در کوچه، به دستت

رد هواداری یک بی یار مانده

توحید شد شرک خداوندان تزویر

توحید تو در مسلخ انکار مانده

افتان و خیزان رفتی اما تا همیشه

حرف تو بین کوچه و بازار مانده

بی بی! تمام عقده های من دوا شد

اما میان سینه ام ... مسمار مانده

حامد اهور

چه کنم درد و بلای تو به جانم ، چه کنم

به نگاهِ نگرانت نگرانم ، چه کنم

اهل یثرب ز من و گریه ی من بیزارند

نا گزیرم که در این شهر نمانم ، چه کنم

تا سحر از غم تنهایی تو بیدارم

دو دلم من بروم یا که بمانم ، چه کنم

دو قدم راه نرفته نفسم میگیرد

عمری از من نگذشت است و جوانم ،چه کنم

سعی کردم قد خم را ز تو پنهان سازم

هر چه قد راست کنم ، باز کمانم ، چه کنم

دست تو وا نشد و دست من از کار افتاد

خجلم از تو همین بود توانم ، چه کنم

نیمه شب ميپرد از خواب پي ِ آب حسين

نیستم آب به دستش برسانم ، چه کنم

سعيد خرازي

چه روی نیلی و موی سپیده ای داری

وجود خسته و قدّ خمیده ای داری

چه پیكری، چه جمالی، چه گوش مجروحی

چه بازوان كبود و شهیده ای داری

برای شستن تو آب دیده ای دارم

برای كشتن من زخم دیده ای داری

به روی شانۀ حیدر چه میكنی زهرا؟

چه دیدگان به خون آرمیده ای داری

حجاب نالۀ من، آستین پیرهن است

ببین چه شوهر غربت كشیده ای داری

الا مسافر حیدر، ستارۀ لاهوت

خدا كند كه بمیرم به زیر این تابوت

علي اكبرلطيفيان

چونکه می فهمد غم دیوار را در بیشتر

در... کشیدت یا تن دیوار در بر بیشتر

گوش کن تا بشنوی از باد های بیقرار

گل ترند از غنچه ها آن ها که پرپر بیشتر

دست های بسته می دانند بالی مثل عشق

می کند پرواز را سهم کبوتر بیشتر

زودتر در دست های باد پرپر می شود

هر گلی که کرده دنیا را معطر بیشتر

خاک ها بر پای تو فهمیده اند این راز را

پیش بالای شما آنکس که کمتر بیشتر

حال می فهمم همین که نام تو گل می کند

درد می گیرد چرا پهلوی مادر بیشتر؟!

مهدی رحیمی

چون خدا خلقت صدیقه ي کبرا میکرد

جلوه ي صورت خود را متجلا میکرد

رازي از اعظم اسماي صفات خود را

يك به يك با صفت فاطمه معنا ميكرد

ازدواج علی و فاطمه با آن برکات

چشمه ای بود که پیوند دو دریا میکرد

مهر زهراست شفاعت ز گناه امت

این صداقیست که او خویش تقاضا میکرد* *(صداق:مهريه)

مرتضی چشم خدا بود و خدا را می دید

هرزمانی که به زهراش تماشا میکرد

اول و خاتمه ي هر سفری پیغمبر

قصد احرام حرمخانه زهرا میکرد

فضّه ي خادمه اش مرتبه ي مريم داشت

قنبر خانه ي او كار مسيحا ميكرد

شاعر: ؟؟؟

چند روز است جهان دور سرم میگردد

گوی خورشید دور قمرم میگردد

هر کجا اه شد اهنگ لبانم، دیدم

دخترم امده و دور و برم می گردد

توبه کردم که نفس های عمیقی نکشم

خنده زخم عذاب جگرم می گردد

درد پهلوی من انگار دو تا پا دارد

راه افتاده و دور کمرم می گردد

دل اسماء به احوال تنم می سوزد

مرهم اورده و دنبال ورم می گردد

حرف تابوت برایم زد و گفتم خوب است

نظرت موجب جلب نظرم می گردد

میخ در، تیر سه پر گردد و در کربلا

عاقبت موجب قتل پسرم می گردد

حسین قربانچه

چنانکه دست گدایی شبانه می لرزد

دلم برای تو ای بی نشانه می لرزد

هنوز کوچه به کوچه ،حکایت از مردی ست

که دستِ بسته ی او عاشقانه می لرزد

چه رفته است به دیوار و در که تا امروز

به نام تو در و دیوار خانه می لرزد

چه دیده در که پیاپی به سینه می کوبد؟

چه کرده شعله که با هر زبانه می لرزد؟

هنوز از آنچه گذشته است بر در و دیوار

به خانه چند دلِ کودکانه می لرزد

دگر نشان مزار تو را نخواهم خواست

که در جواب، زمین و زمانه می لرزد

ز من شکیب مجو ، کوه صبر اگر باشم

همین که نام تو آرند شانه می لرزد

میلاد عرفان پور

حرفی، کلامی، مطلبی، چیزی، جوابی

ساکت تر از هر دفعه ای مثل کتابی

از چه نمی خواهی شفایت را بگیری؟

تو خود مفاتیح الجنان مستجابی

یک دستْ تر از رنگ نیلی ات ندیدم

در زیر این چرخ کبود و سقف آبی

امروز با دیروز خیلی فرق کردی

دیروز آیینه ولی امروز قابی

این خانه محتاج کمی نور است، ور نه

تو رو بگیری یا نگیری آفتابی

با دست پخت تو سر سفره نشستم

وقتی نباشی تو، چه نانی و چه آبی

پروانه ها را گفته ام دورت نگردند

شاید شب آخر کمی راحت بخوابی

علی اکبر لطیفیان

حرفي نداشت چشم ترم جز رثاي تو

جاري ست بين هر غزلم رد پاي تو

هر سال فاطميه دلم شور مي زند

در کوچه هاي غربت و اشک و عزاي تو

بگذار ما به جای تو خون گريه مي کنيم

ديگر توان گريه نمانده براي تو

ديدم چقدر قلب تو بی صبر می شود

با شکوه های بی کسی مرتضای تو:

اين قدر رو گرفتنت از من براي چيست

حالا دگر غريبه شده آشناي تو؟

از گريه ی شبانه و نجواي كودكان

بايد به گوش من برسد ماجراي تو

بانو كمي به حال حسينت نظاره كن

حرفي بزن كه دق نكند مجتباي تو

حالا ببين که روضه گرفتند كودكان

در پشت درب خانه براي شفاي تو

برخيز و با نگاه ترت يا علی بگو

جان می دهد به قلب شکسته صدای تو

ديدم تو را که آرزوي مرگ مي کني

بانو بس است! کشته علي را دعاي تو

هم ناله با وصيت تو ضجّه می زنم

با روضه های بی کفن کربلای تو

یوسف رحیمی

حالا كه زخم هاي تو مرهم گرفته است

بانو تمامِ خانه¬ي من غم گرفته است

سِنّي نداشتي چقدر پير مي روي!

شرم از قدِ هلالِ تو حالم گرفته است

كِز كرده خاطراتِ تو را مي كند مرور

يك گوشه خانه دارِ تو ماتم گرفته است

جز چند تكه¬ي كفني بينِ بُقچه چيست؟

بر ديده مي گذارد و محكم گرفته است

بانو گُمان نمي كني اندازه¬ي تو را

تابوت سازِ خانه كمي كم گرفته است

بوسه حسين(ع)بر كفِ پايِ تو مي زند

امشب براي عمرِ كَمت دم گرفته است

لحظه به لحظه غسلِ تو را پير مي شوم

از زندگي نفس به نفس سير مي شود

***

با زخم بالِ پر زدنت سرخ گشته است

گلبرگ هاي ياسمنت سرخ گشته است

در لحظه هاي شُستنِ از زيرِ پيرهن

مثلِ غروب پيرهنت سرخ گشته است

چندين و چند جايِ تنِ تو شده كبود

چندين و چند جايِ تنت سرخ گشته است

اين زخمِ سينه بد قِلِقي مي كند هنوز

سرباز كرده و كفنت سرخ گشته است

واي شد گِره ز روسريت واي بر دلم

از زيرِ گوش تا دهنت سرخ گشته است

از بس كه آستين به دهن گريه مي كند

از بُغض صورتِ حسنت سرخ گشته است

از غُصه سر به چوبه¬ي تابوت مي زنم

جان مي كَنم من از تو ولي دل نمي كنم

شاعر : عليرضا شريف

حالا که رفتی خنده بر لب جا ندارد

این اشک ها راهی به جز دریا ندارد

دیگر مدینه جای ماندن نیست بابا

این شهر بی تو حرمت ما را ندارد

گفتند یا شب گریه کن یا روز ... اما

دل که بگیرد روز و شب معنا ندارد

من خواستم حق ولایت را بگیرم

ورنه که یک قطعه زمین دعوا ندارد

وقتی سلام مرتضایت بی جواب است

این درد غربت گریه دارد یا ندارد؟

من آرزو دارم بیایم پیشت اما

می ترسم از روزی که او زهرا ندارد

سید یاسر افشاری

گل، بر من و جوانی من گریه می‌کند

بلبل به خسته جانی من گریه می‌کند

از بس که هست غم به دلم، جای آه نیست

مهمان به میزبانی من گریه می‌کند

از پا فتاده پا و ز کار اوفتاده دست

بازو به ناتوانی من گریه می‌کند

گل‌های من هنوز شکوفا نگشته‌اند

شبنم به باغبانی من گریه می‌کند

در هر قدم نشینم و خیزم میان راه

پیری، بر این جوانی من گریه می‌کند

گردون، که خود کمان شده، با چشم ابرها

بر قامت کمانی من گریه می‌کند

این آبشار نیست که ریزد، که چشم کوه

بر چهره‌ی خزانی من گریه می‌کند

فردا مدینه نشنود آوای گریه‌ام

بر مرگ ناگهانی من گریه می‌کند

حاج علی انسانی

خانه نشین روزم و خانه به دوش شب

گر چه علی با رفتنت خانه خراب شد

پروانه وار دور تو گشتم ولی دریغ

پروانه ماند و در بر او شمع آب شد

گلچین به طعنه گفت که دیدی به دست من

شد غنچه ی تو پرپر و گل هم گلاب شد

با بودنت سلام علی یک جواب داشت

آن یک سلام هم پس از این بی جواب شد

با من حساب داشت عدو از غدیر خم

از من تو را گرفت و دگر بی حساب شد

چه ها کرده این شهر با ما پس از تو

همه خوب بودند اما پس از تو

ندارد خریدار آه غریبان

شده کار مردم تماشا پس از تو

تنت بر زمین بود و شد در سقیفه

سر جانشینی‌ت دعوا پس از تو

وصی تو را دست بستند آخر

دگرگون شده رسم دنیا پس از تو

اگر چه «مرا» می‌زدند این جماعت

«علی» را شکستند بابا پس از تو

فدایش شدم با تمام وجودم

ولی باز تنهاست مولا پس از تو

کسی غیر شیون ، کسی غیر ناله

نیامد به دیدار زهرا پس از تو

ببر دخترت را از این شهر غربت

که خیری ندیدم ز دنیا پس از تو

دگر پای آتش به اینجا شده باز

دلم غرق خون شد، مبادا پس از من ...

یوسف رحیمی

خانم شما كه سر زده از عرش نورتان

روشن شده زمین ز شعاع حضورتان

آیا مرا به خانۀ خود راه می دهی

امروز تا كنم كمكی در امورتان

تا رد شدم ز كوچه تان گریه ام گرفت

بر ماجرای سیلی و داغ عبورتان

مولا نشسته گوشه ای و زار می زند

تنها به یاد ماهی و تنگ بلورتان

ای كاش بین كوچه همان لحظه می شكست

دست كسی كه لطمه زده بر غرورتان

پیداست از تجلّیِ یاریِ مرتضی

احساستان قرینه شده با شعورتان

نامی هم از علی و محمد نمانده بود

بی شك اگر نبود وجودِ غیورتان

این اشك ها كه روی زمین غلط می خورد

حاكی بود ز رنج نگاه صبورتان

روحت بزرگ بود و دو عالم حقیر بود

گنجایشی نداشت برای ظهورتان

یادش به خیر روز غدیری كه داشتی

دیگر به سر رسیده نشاط و سرورتان

«خانم اجازه؟» حُسن ختام غزل شده

آیا كمك كنم به شما در امورتان؟

محمد رضا طالبی

خاکستر این لانه اصلا دیدنی نیست

آتش در این کاشانه اصلا دیدنی نیست

در پیش چشمان ترِ یک شمع خاموش

افتادن پروانه اصلا دیدنی نیست

وا می‌شد این در رو به اقیانوس و امروز

پشت در این خانه اصلا دیدنی نیست

دستان ساقی بسته و ساغر شکسته

خون بر درِ میخانه اصلا دیدنی نیست

وقتی بیفتد چادر خاکی، خدایا!

هم از سر و هم شانه اصلا دیدنی نیست

بر صورت معصوم یک زن جای یک دست

ـ یک دست نامردانه ـ اصلا دیدنی نیست

باور کنید افتادن یک مرغ زخمی

بین چهل دیوانه اصلا دیدنی نیست

«من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم...»

نه رفتن جانانه اصلا دیدنی نیست

قاسم صرافان

خادمت جبریل شد بال و پری پیدا کند

خاک پایت شد مَلَک تاج سری پیدا کند

مصطفی از اولش هم در پی دختر نبود

بلکه بابای تو شد تا مادری پیدا کند

آن همه معراج رفتن علتش یک سیب بود

با همان تثبیت شد پیغمبری پیدا کند

بعد تو پیغمبری هم جمع شد اصلا چه کَس

می تواند در کنار تو سَری پیدا کند

در همین سجاده هم در مَسندِ، الله باش

فاطمه، باید خدا هم مظهری پیدا کند

مرتضی با آن مقامش تازه گردنبند توست

تا که هم تو هم خودش یک زیوری پیدا کند

بیشتر دنبال کسب فیض از قرب تو بود

نه که با وصلت بخواهد همسری پیدا کند

هر که از باب العطایت وارد جنت نشد

از محالات است باب دیگری پیدا کند

بی گمان محشر خودش اهل شفاعت می شود

هر که از تو رشته های معجری پیدا کند

از مباهات خدا پیداست که امکان نداشت

از نماز تو نماز بهتری پیدا کند

تو دعا کن تا بیاید مهدی ات با ذوالفقار

قبر پنهان گل نیلوفری پیدا کند

علی اکبر لطیفیان

حقا که حقی و به نظرها نیاز نیست

حق را به شاید و به اگرها نیاز نیست

تو کعبه ای ، طواف تو پس گردن من است

پروانه را به گرد حجرها نیاز نیست

بی بال هم اگر بشوم باز می پرم

جبریل را به همت پرها نیاز نیست

حرف و حدیث پشت سرت را محل نده

توحید زاده را به خبرها نیاز نیست

گیرم کسی به یاری ات امروز پا نشد

تا هست فاطمه به دگرها نیاز نیست

من باشم و نباشم، فرقی نمی کند

تا آفتاب هست، قمرها نیاز نیست

یا اینکه من فدای تو یا اینکه هیچکس

وقتی سرم که هست به سرها نیاز نیست

حرف سپر فروختنت را وسط مکش

دستم که هست حرف سپرها نیاز نیست

محسن که جای خود حسنینم فدای تو

وقتی تو بی کسی به پسرها نیاز نیست

طاقت بیار ، دست تو را باز می کنم

گیسو که هست آه جگرها نیاز نیست

دیوار هم برای اذیت شدن بس است

دیگر فشار دادن درها نیاز نیست

علی اکبر لطیفیان

حسن جان مادرم بیمار گشته

اسیر نوک یک مسمار گشته

حسن جان مادرم کارش تمام است

حسن جان مادر من زار گشته

حسن جان مادرم مغموم گشته

ببین منت کش دیوار گشته

حسن جان داغهای هر دو عالم

درون سینه ام انبار گشته

دگر بعد از پیمبر کل عالم

به پیش چشم زینب خوار گشته

پس از غصب ولایت درد و غمها

به روی دوش مادر بار گشته

ببین مادر در این عمر کم خود

غم و رنج و الم را یار گشته

ببین که چادر خاکی مادر

اسیر شعله های نار گشته

حسن جان زندگی در این زمانه

برای خواهر تو عار گشته

حسن جانم نباشی تا ببینی

درون پای زینب خار گشته

نباشی تا ببینی ای برادر

دو چشمم سوی نیزه تار گشته

شاعر: جعفر ابوالفتحی

حریم امن زهرا را شکستند

ز شاخه یاس مولا را شکستند

خدا داند که با این ظلم عظمی

دل پیغمبر ما را شکستند

به سر داری اگر سر بند زهرا

به دل خون کرده‌ای دلبند زهرا

در این ایام باشد این دعایم

خدا صبرت دهد فرزند زهرا

زمان بغض و غسل و پیرهن بود

چراغ اشک، نور انجمن بود

طلب می‌کرد حیدر آن کفن را

کفن در دست طفل بی ‌کفن بود

جهاد کوچه جنگی تن به تن داشت

چهل مرد و علی یک شیر زن داشت

اگر دستان حیدر باز می‌شد

مگر کس قدرت زهرا زدن داشت

دردت به دلم آتش افروخته مادر

قلبم چو درِ خانۀ تو سوخته مادر

گویند صدایم زده‌ای، غم زده وقتی

گلبرگ تنت میخ به در دوخته مادر

دوای مردمان خسته، هیزم

كلیدِ خانه‌های بسته، هیزم

چگونه، تسلیت دادند او را

به جای دسته گل با دسته هیزم؟

فاطمه کیست؟ مددکار علی

رازدار علی و یار علی

تا عدو در به لگد باز نمود

بسته شد دفتر اسرار علی

گلِ از ساقه پژمرده، گل یاس

گل ضربِ لگد خورده گل یاس

گلی که دشمنی خاری ز کینه

به گلبرگش فرو برده گل یاس

شرار زخم سوزد پیکرم را

گرفته درد، پهلو تا سرم را

نه دستم قوتی دارد نه پایم

که بر زانو نشانم دخترم را

به دریای دلم غوغاست مادر

دو چشمانم ز خون دریاست مادر

همه گویند یار مهدی هستند

ولی فرزند تو تنهاست مادر

دلم از این زمانه سرخ و داغ است

سرم فکر خزان یاس و باغ است

همه غم ها به یک سو، ای مدینه

چرا مادر مزارش بی‌چراغ است؟

الا مادر که ممنوع از حیاتی

به حال کودکان کن التفاتی

بیا امشب دعایی تازه سر کن

مگو دیگر خدا عجل وفاتی

به طوفان وجودم موج ناله

من و تاریکی و آب و پیاله

عجین با خون شده هر برگ جسمت

تو را من یاس گویم یا که لاله؟

چرا با غصه‌ها خو می‌گرفتی؟

چرا پیش علی رو می‌گرفتی؟

زمان غسل تو فهمیدم ای گل

چرا دستی به پهلو می‌گرفتی؟

الا زهرا مرا شرمنده کردی

تو جان دادی علی را زنده کردی

نگفتی ماجرای دردِ خود را

ز تو پرسیدم امّا خنده کردی

الا زهرا چه با احساس بودی

به باغ عشق حیدر یاس بودی

به قول کودکان داغ دارت

به قاب خانه‌ام الماس بودی

صبورِ بی ‌قرارم بود زهرا

به فصل غصّه یارم بود زهرا

ز خانه، بین كوچه تا به مسجد

همه لحظه كنارم بود زهرا

مرو جانا كه حیدر بی تو تنهاست

همیشه سینه‌اش دریای غم‌هاست

خدا بی فاطمه آخر چه سازم؟

كه امید علی بر دستِ زهراست

حسين فطرس

خسته ام ، منتظرم ، لحظه شماری سخت است

روز و شب از غم تو گریه و زاری سخت است

می روم گاه به صحرا که فقط گریه کنم

گریه وقتی به سرت سایه نداری سخت است

می روم تا در و همسایه نگویند به تو

گوش دادن به غم فاطمه کاری سخت است

طاقت آوردن این زخم زبان ها دیگر

بیش از آن سیلی و آن ضربه ی کاری سخت است

فرض کن پیش تو لیلای تو را آزردند

بعد از آن سر به بیابان نگذاری سخت است

بال و پر زخم ، قفس تنگ ، در این وضعیت

زندگی از نظر هر دو قناری سخت است

منتظر باش علی جان پدرم می آید

تک و تنها دل شب خاکسپاری سخت است

کاظم بهمنی

خدایا خاطری افسرده دارم

ز کف رفته همه صبر و قرارم

چکد از نوک مژگانم ستاره

شب است و می کنم مه را نظاره

خسوف ماه من را دیدی ای ماه

زقلب داغدارم هستی آگاه

به سینه عقده دارم از جدایی

نمانده بهر من عقده گشایی

گلستانم میان شعله ها سوخت

پر پروانه ي پروانه ها سوخت

خزان شد باغ امیدم کنارم

خداوندا دگر زهرا ندارم

دگر خورشید عمرم روی بام است

پس از زهرا دگر کارم تمام است

پس از زهرا دگر یاری ندارم

انیس و یار و غمخواری ندارم

خودم دیدم به باغم آذر افتاد

گل صد برگ من پشت در افتاد

خودم دیدم میان آتش و دود

نگاه فاطمه بر دست من بود

صدا می زد مرا ای دست بسته

ببین زهرا میان خون نشسته

هنوز از پشت در آید صدایش

رسد بر گوش من سوز نوایش

میان آتش و خون ذکرش این است

فقط حیدر امیرالمومنین است

مجيد رجبي

در پیچ و خَم ِ غَم گذرش خورد به دیوار

رفت اوج بگیرد که پرش خورد به دیوار

بودند ملائک همه در محضرش اما

ابلیس لگد زد، کمرش خورد به دیوار

تا خادمه را کرد صدایش همه با خود

گفتند که لابد پسرش خورد به دیوار

لرزید مدینه به خود از ناله یِ زهرا

با او همه یِ دور و برش خورد به دیوار

میخواست که سیلی نخورد صورتش اما

یک مرتبه چرخید ، سرش خورد به دیوار

با دست در آن کوچه به دنبال علی گشت

انگار که با چشم تَرَش خورد به دیوار

ای کاش به جای تو مرا… (روی لبش داشت)

هرگاه که حیدر نظرش خورد به دیوار

از عرش خدا نوحه گر ِ فاطمه گردید

تا دختر ِخیرالبشرش خورد به دیوار

حسین قربانچه

در پیچ کوچه بود، که ولگرد ِ لعنتی...

با سنگ زد به آینه، بی درد ِ لعنتی

دیدم به جنگ مادر رنجورم آمده !

فریاد می زدم :« برو نامرد ِ لعنتی»

خونت حلال خشم حسن می شود، برو

خونم به جوش آمده ، خون سرد ِ لعنتی

خط ونشان برای زنی خسته می کشی !؟

لعنت به هرکه گفته به تو مرد، لعنتی!

دیوارهای سنگی آن کوچه شاهدند

با مادرم چه کرد، کمردرد ِ لعنتی

شاعر:وحيد قاسمي

وحید قاسمی

در اولین اقدام ِ خود "در" را عوض کرد

خاکستر ِ "در" حالِ حیدر را عوض کرد

تا کودکان پرهایِ خونین را نبینند

او صحنه يِ قتل ِ کبوتر را عوض کرد

دستِ به خون آلوده ای بر سطح دریا

سائید و رنگِ حوض کوثر را عوض کرد

تا که نباشد در مسیر دید، حیدر

با بغض رفت و جای بستر را عوض کرد

آنشب چگونه صبح شد؟ ...آن شب که زینب

پبراهن خونین مادر را عوض کرد

رازی حسن در گوش زینب گفت و کم کم

این راز ، رنگِ موی دختر را عوض کرد

آنشب بوقت غسل ...، خیلی اتفاقات

معنای قدر و وحی و محشر را عوض کرد

مهدي نور قرباني

در آن قبیله که یک عمر نوکری رسم است

به اسم اعظم تو کیمیاگری رسم است

غلام ایل و تبارت شدم ز کودکی ام

که در قبیله ی تو ذره پروری رسم است

حرم نداری و وقتی نمی شود بپرم

شکسته بال شدن چون کبوتری رسم است

سلام دادن ما بر قد شکسته ی تو

در این حسینیه ها پای هر دری رسم است

شبیه گریه ی تو گریه های مادرها

زداغ کوچه فقط زیر روسری رسم است

ز چشم زخمی خود کار میکشی بانو

حسین و گریه بر او روز آخری رسم است

مرا ز کوچه به گودال نیزه ها بردی

گریز روضه زدن جای دیگری رسم است

شکست پهلوی مردی میان یک گودال

که سهم بردن از ارث مادری رسم است

محسن حنیفی

داغت که با سکوت سبکتر نمی شود

حرفی بزن جواب که با سر نمی شود

تعریف کن، از اول تنهایی ات بگو

از هیچ کس برای تو مادر نمی شود!

از آفتاب آن طرف شهر، از اُحد

از اشک زیر سایه که دیگر نمی شود!

از مردم، از عیادتشان، راستی بگو

کی گفته بود «فاطمه بهتر نمی شود»؟

...

با آیه آیه آیۀ عمرت نوشته ای

بیخود مقام فاطمه کوثر نمی شود

میخواهم از غمت نخورم بر زمین ولی

هر بار میرسم جلوی در، نمی شود

در بسترت به چشم من انگار زینبی

آدم سه ماهه اینهمه لاغر نمی شود

من هیچ محض، خاطر این بچه ها بمان

باشد!؟ دوباره فاطمه، با سر: - نمیشود!

حسين رستمي

داغ تو از جسم ها رد شد وَ جان آتـش گرفت

دید کافـی نیست، برقی زد، جهان آتش گرفت

پیش از آن یخ بود و قطبی بود، عمری زیر صفر

پیکر خورشید هم از آن زمان آتش گرفت

هیزم از زور خجالت گونه هایش سرخ شـد

تا که پشت چارچوب خانه تان آتش گرفت

در تحمل کرد تا آتش نگیرد چون که تو...

در تحمل کرد اما ناگهان آتش گرفت

ناگهان پایـیز شد هجده بهار زندگی ت

غنچه ای در برگ ریزِ این خزان آتش گرفت

حرف حرف واژه ها از سوز، خاکـستر شـدند

هر کجا تشریح داغت شد، بـیان آتش گرفت

روز محشر عاشقی مان نقطۀ امید ماست

با دلی لبریزِ تو کی می توان آتش گرفت؟

علي اصغر ذاكري

دارم به یاد ، این همه گل ، در نداشته

گلهای سرخ ، چادرِ مادر ، نداشته

باور نمی کنیم که این خونِ مادر است

گویا که هیچ چارۀ دیگر نداشته

نذرِ بتول ، خونِ گلوی من و حسین

مسمارِ در ، نیاز ، به کوثر نداشته

صحبت ز مادر است ، چه حاجت به لشگر است؟!

این گونه زخم ، فاتح خیبر نداشته

در بیت وحی ، دخت پیمبر نمی کُشند!

آن ماتمی که هیچ پیمبر نداشته

اینگونه با سفارش احمد روا نبود

حضرت مگر سفارش دختر نداشته

این تیغ ، روی بازوی مادر چه می کند

دست و غلاف جنس برابر نداشته

فضه! شتاب کن ، که ترا می زند صدا

گویا کنون نیاز به همسر نداشته

مادر ، صدای یا اَبتایش ، برای چیست؟

چندی شده ، که سایۀ بر سر نداشته

از زیر در چگونه علی را صدا کند

تا حال این چنین گله از در نداشته

مهدی بیا که میخ رسیده به استخوان

جز نام تو به نالۀ آخر نداشته

محمود ژولیده

در کوچه پا به پای علی، یا علی مدد

جان می‌دهم برای علی، یا علی مدد

وقت ظهور سرّ فدیناه آمده

کوچه شده منای علی، یا علی مدد

قامت خمیده در وسط کوچه می شوم

طوفان لافتای علی، یا علی مدد

مولای من امام من آقای من علی‌ست

حیّ علی الرّضای علی، یا علی مدد

شمشیر روی رهبر من می‌کشند؟ آه!

سر می‌دهم به جای علی، یا علی مدد

دستم شکست و دست علی را گشوده ام

من می‌خرم بلای علی، یا علی مدد

محسن شهید و... فاطمه هم رو سپید شد

هستی من فدای علی، یا علی مدد

این پهلوی شکسته‌ی زهرا ودیعه ای‌ست

بین من و خدای علی، یا علی مدد

هر کس شود فدائی رهبر مقدس است

در مکتب ولای علی، یا علی مدد

سرخی خون فاطمه نقش است تا ابد

بر سینه‌ی لوای علی، یا علی مدد

یوسف رحیمی

در سینه ناله ای ست شرر بار ای پدر

هر ناله ای ست حاوی اسرار ای پدر

از رازهای من احدی با خبر نشد

نه بچه ها نه حیدر کرار ای پدر

باز آمدم که با تو کمی درد دل کنم

از روزگار و مردم بی عار ای پدر

یادت که هست از همه بودم عزیزتر

حالا ببین چگونه شدم خار ای پدر

دیگر کسی سری به یتیمت نمیزند

از یاد رفته دخترت انگار ای پدر

داماد تو ،وصیّ تو خانه نشین شده

اصلاً وصیتت شده انکار ای پدر

حتی جواب هم به سلامش نمیدهند

افتاده مثل اشک ز انظار ای پدر

آن مهر و رأفتی که تو گفتی حقوق ماست

تبدیل شد پس از تو به آزار ای پدر

شهری که تا تو بودی امان داشت کافرش

یکباره شد به فرق من آوار ای پدر

هیزم رسید و در غم از دست دادنت

شد جای گل نثار عزادار ای پدر

راه نجاتی از وسط شعله ها نبود

من بودم و حرارت بسیار ای پدر

با اینکه زود هجمه آتش فرو نشست

اما به جا گذاشته آثار ای پدر

سر بسته گویمت پس از آن روز تا کنون

پوشانده ام من از همه رخسار ای پدر

از صبح تا غروب فقط اشک ،آه،درد

این است حال و روز من زار ای پدر

یاسی که کاشتی تو در این باغ خشک شد

پرپر شد از هجوم چهل خار ای پدر

گلبرگ های یاس تو نیلوفری که نه

با رنگ لاله ماند به دیوار ای پدر

با تازیانه قاب گرفتند و سوره ای

آویز در شد از نوک مسمار ای پدر

هنگام راه رفتن خود میخورم زمین

هستم نیازمند پرستار ای پدر

حتی زیارت آمدنم مشکلم شده

آه از دو دیده ای که شده تار ای پدر

از ضربه غلاف همین نکته کافی است

افتاده دست فاطمه از کار ای پدر

این رنج ها مرا که جوانم ز پا نشاند

وای از سه ساله کودک بی یار ای پدر

موی سفید و قد خم و روی نیلی ام

گردد برای او همه تکرار ای پدر

دنبال نیزه ی سر بابا دویدنش

در بین سلسه ست چه دشوار ای پدر

تنها پناه معجرش عباس میشود

ای داد از نبود علمدار ای پدر

علی صالحی

در راه علی درد همان درمان است

این درد غریب هدیه جانان است

این روح بزرگ ضربه گیر است هنوز

تا روی کبود از علی پنهان است

در هر ستمی بلا کشیدن سخت است

در راه علی درد و بلا آسان است

یاری علی هیبت کوثر می خواست

اینکار نه حدّ بوذر و سلمان است

هر چند گل لاله گوشم پاچید

غم نیست مرا که فصل گلریزان است

رویی که شفق ز پرتوش وا ماند

در کوچه تنگ طعمه طوفان است

با یا ابتای خویش گفتم به نبی

این شهر پس از تو شهر نامردان است

این امت مرحومه چه بی درد شدند

این اجر رسالت است یا تاوان است

تنها سپر علی شکسته اما

شمشیر زبان هنوز در میدان است

از پا ننشست هر که زهرایی شد

اسلام مگر که بی سر و سامان است

روزی که ز کعبه منتقم می آید

با یار محب و شیعه هم پیمان است

در را شکستند/ با کینه توزی قلب حیدر را شکستند

ای اهل عالم/ آئینه ی روی پـیـمـبـر را شکستند

با ضربه ی پا/ نامردمان پهلوی مادر را شکستند

مادر زمین خورد / وقتی غرور مرد خیبر را شکستند

با زورِ قنفذ / در کوچه ها بازوی "کوثر" را شکستند

دیوار کوچه / آری شهادت میدهد سر را شکستند

علیرضا خاکساری

در خواب دیده ام که در آورده پر، تنت

افتاده پیش قافله ها چون خبر، تنت

گفتی انار خواسته ای، ای به روی چشم

دل خون شد و نشست به پای شجر، تنت

در دل به فکر پختن نانی هنوز هم

تب میدمد ز پوست چسبیده بر تنت

چشمت که سرمه خور شد و با من سخن نگفت

گرچه زبان شده است کنون سر به سر، تنت

برداشت سنگ قبر نبی را گلاب ناب

از بس که رفته بر سر قبر پدر، تنت

هر روز قدری از بدنت آب میشود

بگرفته مخفیانه مسیر سفر، تنت

بیهوده نیست گردن تو رگ به رگ شده

بالش بلند ماند و شده مختصر، تنت

نیمی ز زندگی سر دست تغافل است

این نیمه جان ازوست اگر مانده در تنت

نوروز در لباس تو ثبت مکرر است

لاله دمیده است ز سر تا کمر، تنت

ترسم به ناله ات سر زخم تو وا شود

آرام گریه کن که نگردد خبر، تنت

نم دار گریه کن فقط از دل فغان نکن

ترسم به پا کند شرری از جگر، تنت

شور نشور از مژه ات آب میخورد

در لرزه آمده است از این چشم تر، تنت

محمد سهرابی

در چشمهای تو خدا را دید مولا

با تو به خود بر خلق می بالید مولا

در خانه ای که خشت خشتش از بهشت است

بوی خدا را از تو می بوئید مولا

از چشمه ی فیض شما ای کوثر ناب

هر روز جام عشق می نوشید مولا

با اشکهایت اشک او می شد سرازیر

با خنده هایت زود می خندید مولا

آن روز وقتی پشت در رفتی ندیدی

از غیرتش بر خویش می پیچید مولا

پشت خدا خم شد ز بار غصه وقتی

از درد بازوی تو می لرزید مولا

جبریل با خیل ملائک روصه خوانت

وقتی به قبر تو لحد می چید مولا

وقتی که سر می کرد زینب چادرت را

او را میان گریه می بوسید مولا

امروز بر خاک مزارت اشک مهدی ست

دیروز بر قبر تو می نالید مولا

محسن عرب خالقی

دربسترم و خسته ام و تاب ندارم

شبها من ازآن ضربه در خواب ندارم

انگار بعید است دگر زنده بمانم

برگونه به جز گریه وسیلاب ندارم

با بازوی بشکسته قنوتم شده ناقص

غیر از دل پر آه به محراب ندارم

از شعله چو شمعی شدم و رو به زوالم

جز خون که زسینه رودم آب ندارم

از روی علی بسکه رخ خویش گرفتم

خجلت زده ام چهره شاداب ندارم

در صورت من نقش زپستی و بلندی است

جز روی ورم کرده در این قاب ندارم

از ضربه آن دست نشست ابر به رویم

خاموش شدم هاله مهتاب ندارم

چندی ست نشُسته م تن و قامت طفلان

آخر چه کنم دست بدن ساب ندارم

مجتبی صمدی شهاب

درب وا شد و به گوش همه

تق ترقهای استخوان آمد

مادرم فرصت دفاع نداشت

پشت هم ضربه ناگهان آمد

شعله بالا گرفت و انگاری

مادرم بین شعله ها میسوخت

میخ هم داشت مادر من را

لای دیوار و در به هم میدوخت

و صدایی شکستنی در گوش

بند بند پدر زهم بگسست

فضه فریاد زد : گمانم که

فاطمه بار شیشه اش بشکست

پدرم گفت اینچنین با این

دل رنجور تا مکن زهرا

این قدر پیش چشمهای علی

کفنت را جدا مکن زهرا...

حالتان خوب نیست کدبانو

نان چرا می پزی عزیز دلم؟

حین برخاستن ز بستر خود

لب چرا می گزی عزیز دلم؟!!!

تو که خوردی زمین به خود گفتم

مرد خیبر چه بی زره شده است

معجـرت را بگیر... می دانم

گیسوانت گره گره شده است

معجـرت را بگیر می دانم

مثل یک مرغ بسته پر شده ای

فاطمه جان به نسبت دیروز

کمی امروز پیـرتر شده ای

وقت شانه به موی دختـرمان

فکر کردم یقین فرج شده است

شانه افتاد... با خودت گفتی

دستهایم چرا فلج شده است؟؟؟!

بانوی خانه ام هنوز آیا

بین بستر دچار سر دردی؟

با دو دستت تمامی شب را

هی پی جانماز می گردی

بالش ات را عزیز من دیگر

هی نوازش مکن به پیش حسن

این قدر نیمه شب نخوان با خود

لای لایی بخواب محسن من...!

فاصله بین هر نفسهایت

به گمانم گسسته تر شده اند

درد تو بیشتر شده نکند

مهره هایت شکسته تر شده اند!!!؟

السلام علیک گفتمو آه

لرزه را در کلام تو دیدم

بدی حال جسمی ات را من

از علیک السلام فهمیدم

بوی رفتن گرفته ای بانو

بودنت را نبود خاتمه ای

کار تابوت تمام شد اما...

تو برایم همیشه فاطمه ای...

شاعر: نيما نجاري

در هوایت جبرئیلی هم پر آوردن کم است

وقت مدح تو هزاران من در آوردن کم است

آسمان کاغذ شود خلقت قلم در وصف تو

هفت اقیانوس را هم جوهر آوردن کم است

آنچنان ظرفیتی در خانه ی تو ریخته

که صد و ده کعبه هم از آن درآوردن کم است

دختر پیغمبر ما یازده نور آفرید

پس که گفته ای خدیجه دختر آوردن کم است

در مصاف دست تو وقتی به میدان رو کند

چند صد تا قلعه همچون خیبر آوردن کم است

تا زمانیکه کمربند علی در دست توست

لشکری را هم به جنگ حیدر آوردن کم است

شأن نام نوکرت بالاتر از این حرف هاست

از سلیمانی همینجا سر درآوردن کم است

مادران سینه زن هایت همه قربان تو

مادر خوبم به پای تو سرآوردن کم است

ریشه های چادرت را زود دنبالم فرست

تاب یا طاقت میان محشر آوردن کم است

در حسینیه میان روضه یادم داده اند

روز و شب سجده به پای مادر آوردن کم است

در نمی آید جلو./ فاطمه می آید و حیدر نمی آیدجلو

در مرام شیعیان / تا ولی باشد که پیغمبر نمی آید جلو

دست بالا می رود / هرچه زحمت می کشد معجر نمی آید جلو

درد مادر این شده / شانه بالا می رود دختر نمی آید جلو

درد دختر این شده / وقت بازی کردنم مادر نمی آید جلو

درد زهرا و علی ست / که حسن از چارچوب در نمی آید جلو

درداهل خانه شد / اینکه مادر دیگر از بستر نمی آید جلو

مهدی رحیمی

دست خدا در خلقت زهرا چه ها کرد

سرتا به پا اعجاز رابر او عطا کرد

تا اینکه گنج مخفی اش پنهان نماند

طرح جدیدی از خداوندی به پاکرد

نوری سرشت ومدتی بعد از سرشتن

او را به نام حضرت زهرا صدا کرد

وقتی برای باراول ،فاطمه گفت

آنجا حساب فاطمیون را جدا کرد

او جای خود دارد ،کنیز خانه او

با یک نگاهی خاک را مثل طلا کرد

حوریه بود و دستهایش پینه می بست

از بسکه در این خانه گندم آسیا کرد

نان شبش در دست مسکین مدینه

می رفت یعنی روزه ،را با آب وا کرد

مبهوت می ماند ملک از کار زهرا

در بیت الاحزان هم به همسایه دعا کرد

امشب دخیل چادری پر وصله هستم

آن چادری که بی خدا را با خدا کرد

این هم یکی از معجزات درب خانه است

در سینه چندین استخوان را جابه جا کرد

علی اکبر لطیفیان

دست تو مرهم زخم همهٔ شه پرها

از کرامات تو گویند سر منبرها

بانوی مریم و آسیه و ساره، زهرا!

که کنیزان تو هستند همه دخترها

نه فقط ام ابیها به شما باید گفت

مادر خلق خدا، مادر پیغمبرها

مثل ارباب سرم را به قدم هات نهم

که بهشت است به زیر قدم مادرها

ما شنیدیم که زخمی شده ای در یثرب

علت رنگ کبود گل نیلوفرها!

کاش همسایهٔ ما می شدی ای بانو جان!

به خدا میخ ندارند در این جا درها

مانع گریه تو نیست کسی در این شهر

تازه هم ناله تان گریه این نوکرها

گوشوارت وسط کوچه نیفتد هرگز

تا به نام شهدا هست همه معبرها

مادران بعد تو دائم به عزا مشغولند

بعد تو رنگ سیاه است همه معجرها

محسن حنیفی

دل کوچه از رد پایش گرفت

همان اول ماجرایش گرفت

کسی راه یک کوچه را تنگ کرد

کسی راه را بر خدایش گرفت

و دستی که می شد همان ابتدا

خبرهایی از انتهایش گرفت

چه بادی وزید از ته کوچه ها

که شهر مدینه هوایش گرفت؟

نمی دانم آن شدت ناگهان

که پر درد بود از کجایش گرفت؟

سراسیمه بغضی به داداش رسید

از ضربه ایی که صدایش گرفت

مگر چه به دستان این کوچه داد؟

که زخم کبودی به جایش گرفت

مجالش نمی داد تا پا شود

حسن بود از شانه هایش گرفت

حوالی پهلوی پا خورده اش

دل آسمان هم برایش گرفت

علی اکبر لطیفیان

دعـا بس اسـت عـزیـزم بـرای همسایه

کمی دعـا به خودت کن به جـای همسایه

بـرای تک تکشان مغفـرت طلب کـردی

ولـی بـه روت درآمـد صـدای همسایه

ز گریـه های تو نـزد علی گلـه کردنـد

مرا کشـد بخـدا شکـوه هـا ی همسایه

امـام عصـرم و از فعلـشان خـبـر دارم

که گشت مرگ تـو زهـرا دعـای همسایه

تو روی خوب و خوشی بهرشان نشان دادی

به زندگـی تـو ندیـدی وفـای همسایه

تمـام روز و شبت را دعـایشـان کـردی

ولی چـرا شـده مزدت جفـای همسایه

بـرای بیعـت شیطـان حیـدرت بردنـد!

جلـو نیـامـده حتـی دوتـای همسایه

به روز حادثـه دیـدم حیـاط خانه ی من

ز کیـنـه پـر شـده از رد پـای همسایه

ز نقـل جـار و سپس دار تـو کنـد محسن

دعـا به خویـش پس از هـر دعای همسایه

سيد محسن حبيب اله پور

دستی زمخت راه نگاه مرا گرفت

قلب خدا ز دیدن این ماجرا گرفت

دیدم سپاه غصه حسن را احاطه کرد

در صحن چشم های ترش غم عزا گرفت

با رعدو برق سیلی کوبنده ی غضب

ابری سیاه دیده ی من را فرا گرفت

نامرد بابت همه ی کشته های بدر

از دختر رسول خدا خونبها گرفت

بر نقش یاس گوشه ی پایین معجرم

از خون سرخ لاله ی گوشم حنا گرفت

دیدم زمان بوسه ی آجر به معجرم

در کوچه رقص بشکن ابلیس پا گرفت

وحید قاسمی

دستان تو حالا شده بالاترین دست

جبریل بوسه میزند بر اینچنین دست

خلق ازل ، کار ابد ، بر عُهده ی توست

اِی اولین دست خدا ، ای آخرین دست

آن دستها را آنقدر بالا گرفتند

تا داد یزدان با امیرالمومنین دست

یاد تو و دست تو افتادم وقتی

در القمه افتاد بر روی زمین دست

هر سه حکایات نگاهت را نوشتند

پس آفرین ها،آفرین مشک،آفرین دست

این دستها که پیش روی ما باز است

از پشت ، بسته می شود روزی همین دست

پشت و پناه محکمی بودند این ها

زهرا توقع داشت در کوچه از این دست

دست مغیره ، دست زهرا ، دادِ بی داد

افتاد دست بدترین ها بهترین دست

دست نوازشش دگر از کار مانده است

بر بازویش مدال غم یار مانده است

با اینکه نا ندارد و قامت کمان شده

چون کوه پشت حیدر کرار مانده است

هر شب برای غربت و مظلومی علی

تا صبح گریه کرده و بیدار مانده است

حالش وخیم تر شده از حرص و جوشها

غصه زیاد خورده که بیمار مانده است

زینب حریف آن همه خونریزی اش نشد

در کار این مریضه پرستار مانده است

از نحوه قدم زدنش حدس میزنم

چشمان ضرب دیده او تار مانده است

کمتر شده تورم پلکش ولی هنوز

بر پیکرش جراحت بسیار مانده است

هر ثانیه تنفس او کند میشود

بد جور در میان در انگار مانده است

از پارگی پیرهنش چند رشته نخ

با رنگ سرخ بر نوک مسمار مانده است

ای فضه لا اقل تو جواب مرا بده

این جای پای کیست به دیوار مانده است؟

علی صالحی

دو پلک شب شکنت گریه می کند زهرا

برای سوختنت گریه می کند زهرا

چقدر آب شدی این دو هفتۀ آخر!!!

لباسِ در بدنت گریه می کند زهرا

کبودتر شده ای، پس نفس عمیق بکش

تلاش کن، حسنت گریه می کند زهرا

دوباره راز گل سرخ سینه افشا شد

دوباره زخم تنت گریه می کند زهرا

کفن سوا مکن از گنجۀ جهیزیه ات

حسین بی کفنت گریه می کند زهرا

وحيد قاسمي

دنياي بي حضور تو چيزي شبيه گور

در بين اين جماعت نادان و بي شعور

يا نه شبيه ران ملخ هديه اي كه بود

بالا ترين براي سليمان ذهن مور

حتي شبيه بدتر از اينها شبيه مرگ

وقتي شكسته مي شود از آدمي غرور

تا عمر داري از همه جا ديده مي شود

چيزي شبيه ظرف ترك خورده ي بلور

بي حرمتي به اصل كلام خدا شده است

ديگر چه فرق مي كند انجيل يا زبور

همسايه هم به جان شما سوء قصد داشت

اصلا چه شد كه اين همه رفتم به راه دور

تو نيستي و خاطره هاي جوانيت

را در زمان پيري خود مي كنم مرور

حسین رستمی

دیگر در آسمان امیدم ستاره نیست

انگار جز یتیم شدن راه چاره نیست

حالا که عازم سفری پس مرا ببر

"در کار خیر حاجت هیچ استخاره نیست"

معجر ز چهره باز کن امشب که بعد از این

فرصت برای دیدن رویت دوباره نیست

جای سلام پلک به هم می زنی چرا

راهی برای حرف زدن جز اشاره نیست؟

این یادگارها که به من هدیه می دهی

در بینشان چرا اثر از گوشواره نیست

معلوم شد چرا ز کفن ها یکی کم است

سهمی برای آن بدن پاره پاره نیست

علي اكبر لطیفیان

دير است اي اجل به نجاتم شتاب كن

جانم بگير و خانه ي غم را خراب كن

چشم انتظار مرگ من اهل مدينه اند

يارب دعاي شهر مرا مستجاب كن

با التماس گفت بمان خوب ميشوي

اي زخم سينه ام تو علي را جواب كن

دست شكسته ام كه تكاني نميخورد

زينب بيا و ظرف حسينم پر آب كن

سر را نميشود كه گذاري به سينه ام

جايي براي خفتن خود انتخاب كن

سنگيني دري كه مرا پشت خود شكست

از زخمهاي سرخ و كبودم حساب كن

حسن لطفی

دیدند در هیاهوی به هم ریخته ات را

سوزاندن گیسوی به هم ریخته ات را

دیدی چه به روزِ رخ زیبای تو آورد

مخفی نکن این روی به هم ریخته ات را

در پشت در خانه من و فضه و مسمار

دیدیم تکاپوی به هم ریخته ات را

بی حوصله گشته حسن آخر چه کنم من

این کودک کم روی به هم ریخته ات را

از بازوی خود کار مکش فاطمه ول کن

این خانه و جاروی به هم ریخته ات را

کی خواسته نان از تو که دسداس گرفتی

زحمت نده بازوی به هم ریخته ات را

با هر نفسی لمس کند پیرهن تو

خونابه ی پهلوی به هم ریخته ات را

از سرخی روی تو به هم ریخته ام من

آرام نما شوی به هم ریخته ات را

شاعر: ؟؟؟

دوباره کوچه و عابر و باز هم در ،دیوار

گذاشت باز به پهلوی آسمان ،سر، دیوار

زنی که یکطرف ماجراست باید فهمید

که آمده است به یک جنگ نا برابر ،دیوار

وخشت خشت به جنگ توآمده بی بی جان

نگاه کن که چگونه کشیده خنجر، دیوار

بیا که حادثه تا پشت درب خانه رسیده است

و پیش دیده ی مولا گرفته سنگر، دیوار

و در محاصره افتاد زن،می بینم

که یکطرف در و آتش و سمت دیگر ،دیوار

چقدر کرببلا زود اتفاق افناده است

که مثل شمر نشسته است پیش مادر،دیوار

هزار سال گذشته است اگر چه از آن ایام

که بوی سوخته چادر می آید از هر ،دیوار

نادر حسینی

دوباره شب شد و سر درد دارد

بمیرم باز مادر درد دارد

نباید دست زد بر عضوهایش

که آیه آیه کوثر درد دارد

شبی آهی کشید و زیر لب گفت

خدایا مرگ کمتر درد دارد

من از گودی چشمانش گرفتم

که زخم دیده ی تر درد دارد

حسن تب دارد و در خواب گوید

نزن سیلی ستمگر درد دارد

پریشان باش ای گیسو چو بختم

که دیگر دست مادر درد دارد

محسن عرب خالقی

رفتی علی بدون تو بی بال وپر شود؟

بعداز تو کیست تاکه برایم سپر شود؟

الان مغیره آمد ازاینجا عبور کرد

می خواست تادوباره حسن خونجگر شود

یادم نمی رود که همه داد می زدند

طوری لگد بزن که علی بی پسر شود

رنجی کشیده ای که خودم دانم وخودت

رفتی بدون اینکه کسی باخبر شود

حالا برای نبش مزار تو آمدند

تازخم کاری جگرم بیشترشود

زهراقرار بود بمانی کنارمن

نه اینکه بی تو شوهر تو دربدر شود

این ذوالفقار بی تو برایم عصاشده

رفتی که ذوالفقار علی بی اثرشود

مهدي نظري

رفتی شکست دست و دل آسمانی ام

رفتی رسید نوبت قامت کمانی ام

رفتی و باز شد همه دست های پست

بابا حکایتی شده بی تو جوانی ام

«شرمنده ام حمایت من بی نتیجه ماند »

خانه نشین شده همه زندگانی ام

خانه به جای یاس پر از بوی دود شد

تاول زده تمام تن ارغوانی ام

پهلو شکسته ، پیر ،زمین گیر و محتضر

رفتی و شد تمامی اینها نشانی ام

لعنت به آن که طفل مرا پیر کرده است

کار حسن شده همه شب روضه خوانی ام

محمد حسین رحیمیان

رفتي اما صداي تو باقي است

دختر تو به جاي تو باقي است

دور تا دور بيت الاحزانت

گريه و هاي هاي تو باقي است

رفتي اما كنار اين خانه

التماس گداي تو باقي است

بين سجاده‌ي پر از نورت

ربّناي دعاي تو باقي است

روي تابوت چوبي ات بانو

آخرين خنده هاي تو باقي است

روي خاكستر در خانه

تكه اي از صداي تو باقي است

رفتي اما ميان كوچه ي شهر

سرخي ردّ پاي تو باقي است

ازلي طينت ، آفتاب الست

تا ابد ماجراي تو باقي است

علي اكبر لطیفیان

رفته توان تو، چقدر گریه می کنی

از لحظه ای که رفته پدر گریه می کنی

داغ پدر مگر که برای تو بس نبود

حالا برای داغ پسر گریه می کنی

میخ گداخته جگرت را درید و سوخت

می سوزی و به سوز جگر گریه می کنی

این چوب نیم سوخته آیینه دق است

تا می کنی نگاه به در گریه می کنی

این استخوان در گلویم راه گریه بست

اما تو جای هر دو نفر گریه می کنی

افتاده ام به پای تو مانند اشک تو

من آب می شوم تو اگر گریه می کنی

از شام تا طلوع سحر بغض می کنم

از شام تا طلوع سحر گریه می کنی

از فرط درد خنده و گریه یکی شود

لبخند می زنی؛ به نظر گریه می کنی

تنها سلاح دست تو این اشک چشم توست

با چادری که هست سپر گریه می کنی

هرکس بیاید از پی احوالپرسی ات

پرسد چه حال یا چه خبر؛ گریه می کنی

دستی شکسته اشک مرا پاک می کند

دستی گرفته ای به کمر گریه می کنی

بیت الحزن که می روی از خانه، هرقدم

کوچه به کوچه بین گذر گریه می کنی

همسایه ها برای تو پیغام داده اند

بس کن تو فاطمه! چقدر گریه می کنی

محمد رسولی

رسیده شب همه غیر از دو چشم من خوابند

دوباره پهلو و بازو و دیده بی تابند

دوباره درد گرفته همه وجود مرا

دوباره غم زده بوسه تن کبود مرا

نه دست تا که زنم شانه موی زینب را

نه پا که خانه بگیرم زغصه در صحرا

نه دیده تا که ببینم رخ حسینم را

به بر چگونه بگیرم دو نور عینم را

زپا فتاده ام امشب بگیر اجل دستم

قسم به اشک حسینم که رفتنی هستم

به یاد کوچه و سیلی چو بید لرزانم

به اشک شاهد کوچه دگر نمی مانم

زضرب سیلی دشمن ز پای افتادم

قسم به غربت مولا به کوچه جان دادم

اگر چه گل ولی از جور خصم پژمردم

نبودد اگر پسر من به كوچه ميمردم

رهين لطف و مرامش تمام هستم شد

میان کوچه غربت عصای دستم شد

اگرچه دیده اش ابری و سینه اش پر درد

چه بی صدا و صمیمی به خانه ام آورد

سيد محمد جوادي

دیوانه ی تو کار ندارد به جهنم

کفر است اگر پا بِگُذارد به جهنم

جبریل اگر پیر عبادت شده باشد

بی مهر علی روی میارد به جهنم

گر دشمن خود را نَسِپاری تو علی جان

زهرای تو حتما بسپارد به جهنم

ما اهل توایم ، عبد توایم ، اهل بهشتم

هر کس که تو را دوست ندارد به جهنم

علی اکبر لطیفیان

زهرا اگر نبود خدا مظهری نداشت

توحید انعکاس نمایانتری نداشت

جز در مقام عالی زهرا فنا شدن

ملک وجود فلسفه دیگری نداشت

زهرا اگر در اول خلقت ظهور داشت

دیگر خدا نیاز به پیغمبری نداشت

فرموده اند در برکات وجود او

زهار اگر نبود علی همسری نداشت

محشر بدون مهریه همسر علی

سوگند می خوریم شفاعتگری نداشت

حتی بهشت با همه نهر های خود

چنگی به دل نمیزد اگر کوثری نداشت

دیروز اگر به فاطمه سیلی نمی زدند

دنیا ادامه داشت دگر محشری نداشت

علی اکبر لطیفیان

زدست اهل مدینه چه خون جگر شده ام

ز تیشه های خزان نخل بی ثمر شده ام

کسی غریبی من را چرا نمی فهمد

شکسته بال ترین مرغ خون جگر شده ام

به غیر فضه کسی حال من نمی داند

که دید پشت در خانه بی پسر شده ام

من و فراق پدر باورم نمی آید

خمیده خسته شکسته پس از پدر شده ام

دو روز پیش زنی آمد و نگاهم کرد

گرفت گریه اش از بس که مختصر شده ام

سيد محمد جوادي

ز غُصه گشته تمام وجود من فریاد

وصیت تو ندایم دهد، مزن فریاد

چگونه آب بریزم بر این بدن که زند

به یاد جسم کبود تو پیرهن فریاد

سزد که سر ببرم شب به دامن صحرا

درون چاه زنم یاد این بدن فریاد

کفن چگونه بپوشم تو را که می ترسم

به زخم پهلویت امشب زند کفن فریاد

به لحظه ای که زدی ناله پشت در سوگند

نکرده حبس به سینه کسی چو من فریاد

هزار سال دگر اشکم ار به خاک افتد

به جای سبزه برآید ز هر چمن فریاد

هزار مرتبه جان دادم آن زمان که زدی

به مرگ محسن مظلوم خویشتن فریاد

چه شد به کوچه که هرجا مغیره را بیند

براید از دل پر غُصّه ی حسن فریاد

منم غریب به حقّ خدا که نتوانم

زنم به یاد غم یار، در وطن فریاد

همیشه یاد تو آرام ، سوزم و سازم

چنان که شمع ندارد به سوختن فریاد

کنون که حبس شده ناله ی علی در دل

سزد که بر لب (میثم) شود سخن فریاد

(غلامرضا سازگار"ميثم")

ز بی محلی همسایه های این کوچه

دلم گرفته شبیه هوای این کوچه

حسن بگو پسرم جای امن می بینی؟

کجا پناه بگیرم کجای این کوچه؟

بیا عزیز دلم تا به خانه راهی نیست

خدا کند برسیم انتهای این کوچه

از این مکان و از آن دست می شود فهمید

کبود می شوم از تنگنای این کوچه

رسید؛ چشم خودت را ببند دلبندم

که پیر می شوی از ماجرای این کوچه

قباله فدکم را بده به من نامرد

نزن. بترس کمی از خدای این کوچه

خداکند که علی نشنود چه می گوئی

که آب می شود از ناسزای این کوچه

مصطفی متولی

زهراست ، یادگاری نور خدای من

خورشید صبح و ظهر و غروبِ سرای من

پرواز می کنیم از این خانه تا خدا

من با دعای فاطمه او با دعای من

ما نور واحدیم ، نه فرقی نمی کند

من جای او بتابم و یا او به جای من

مست تجلیات خداوندی همیم

من با خدای اویم و او با خدای من

یک طور حرف می زند انگار بوده است

در ابتدای خلقت و در ابتدای من

دنیا! تمام آنچه که داری برای تو

یک تار موی خاکی زهرا برای من

کاری که کرد فاطمه کار امام بود

زهراست پس علی من و مرتضای من

ما یک سپر برای جهازش فروختیم

چیزی نبود تا که بمیرد به پای من

هر شب دلم به گفتن یک فاطمه خوش است

از من مگیر دلخوشی ام را خدای من

علی اکبر لطیفیان

زهرا! گمان کنم که زمان سفر شده

خواب و خوراک تو چه قدر مختصر شده

داری برای مرگ خودت می کنی دعا

امّا غروب عمر علی جلوه گر شده

در زیر بار غم، بدنت آب رفته است

حالت شبیه حال دل محتضر شده

در خانه هم برای علی رو گرفته ای!

این صورت کبود تو هم دردسر شده

حرفی بزن وگرنه که دق می کند حسن

حرفی بزن ببین حسنم، جان به سر شده

.......

خیلی دلت برای حسین شور می زند

« جانم حسین » های تو غرق شرر شده

.......

در پشت در چه بر سرت آمد که این دو ماه

دارو دگر به زخم تنت بی اثر شده؟!

فهمیده ام که دست به پهلو گرفته ای

هر چه که پیش آمده از « میخ در » شده

کمتر نفس بکش به خدا می کشی مرا

خونابه های پهلوی تو بیشتر شده

شاعر : محمد فردوسی

زهرا همان کسی است که بیت محقرش

طعنه زده به عرش و تمامی گوهرش

او را خدا برای خودش آفریده است

تا اینکه هر سحر بنشیند برابرش

شرط پیمبری به پسر داشتن که نیست

«مردی» پـیـمبر است که زهراست دخترش

مانند احترام خداوند واجب است

حفظ مقام فاطمه حتی به همسرش

یک نیمه‌اش نبوت و نیمش ولایت است

حالا علی صداش کنم یا پیمبرش

دست توسل همه‌ی انبیا بود

بر رشته های چادری صبح محشرش

ما بچه‌های فاطمه ممنون فضه ایم

از اینکه وا نشد پس در پای دخترش

مسمار در اگرچه برایش مزاحم است

اما مجال نیست که بیرون بیاورش

علی اکبر لطیفیان

زهرا شان تو والاست ، نه والاتر از اين حرفهاست

چشم تو درياست، نه دريا تر از اين حرفهاست

ابتدايت انتها و انتهايت ابتداست

آن سر پيدات ، ناپيداتر از اين حرفهاست

بهر تو انسيه الحورا مثالي بيش نيست

خلقت انساني ات ، حورا تر از اين حرفهاست

جلوه ات را مصطفي و مرتضي ديدند و بس

چشم هاي خلق نابيناتر از اين حرفهاست

با همين سن كمت هم نوح هجده ساله اي

عمر كوتاه تو با معناتر از اين حرفهاست

تو سه شب كه هيچ هر شب شهر را نان ميدهي

سفره ي افطاري ات ، آقا تر ازاين حرفهاست

جايگاه فاطميه در سه شب محدود نيست

ليلة القدر علي يلداتر از اين حرفهاست

سايه ها كوچكتر از آنند تاريكت كنند

فاطمه جان روي تو زهرا تر از اين حرفهاست

دست بردار اي حبيبه ، دست بر معجر مبر

ارزش نفرين تو بالاتر از حرفهاست

علی اكبر لطيفيان

سپرده ام به کنیزان و هر چه نوکرتان

که آینه نگذارند، در برابرتان

که گیسوی تو یکی در میان پر از یاس است

چه آمده است در این کنج خانه بر سرتان

شکسته ای و همینکه به راه می افتی

صدای آینه می آید از سراسرتان

چه روی داده که حتی برای یک لحظه

عقب نمی رود از روی چهره معجرتان

نبیـنمت که به دیوار تکیه می آری

کنار چشمهای غریب همسرتان

کجاست شانه زدنها که کار هر شب بود!؟

به گیسوان همیشه نجیب دخترتان

خدا به خیر کند این نفس زدنها را

که سخت می رسد از سینه تا به حنجرتان

ببین چگونه غرور شکسته ی مردی

نشسته پای نفسهای رو به آخرتان

علی اکبر لطیفیان

زينب تورا به جان من آرام گريه كن

مثل برادرت حسن آرام گريه كن

ميدانم آب ميشوي از داغ مادرت

مانند شمع انجمن آرام گريه كن

كمتر به اين شمايل نيلي نگاه كن

سيلي مزن به صورتت آرام گريه كن

اينقدر خاك بر سر و روي خودت مريز

قدري كنار اين بدن آرام گريه كن

دستم رسيده است به زخمي عميق واي

زينب بيا بگو به من آرام گريه كن

حالا بيا به ياده حسينه غريبمان

بنشين و پاي اين كفن آرام گريه كن

مصطفي متولي

شبهای درد و نافله و بیقراری ام

چشم خداست شاهد شب زنده داری ام

گاهی میان گریه که از هوش میروم

اشک علیست آنکه میاید به یاری ام

چندیست نان نپخته و کاری نکرده ام

شرمنده کنیزم از این خانه داری ام

پیری زودرس به سراغ من آمده

برگ و بری ندارم اگرچه بهاری ام

همسایه ها به مرگ من انگار راضی اند

دلگیر از این محله و این همجواری ام

زخمم به یک اشاره دهن باز میکند

شب تا سحر مراقب این زخم کاری ام

آتش حریف سوره قرآن نمیشود

من کوثرم که در دل تاریخ جاری ام

من رهبرم علیست که حق در مدار اوست

شکر خدا شهید ولایت مداری ام

مصطفی متولی

شب بود و می رفتند مادر رابشویند

با اشک ها جان پیمبر ص را بشویند

شب بود و گیسوی سپیدش را ندیدند

با اینکه باید ابتدا سر را بشویند

تطهیر می شد آب در واقع چراکه

با آب بی معنی ست کوثر رابشویند

باران ضرر دارد برای یاس سالم

اینها چگونه یاس پر پر را بشویند؟؟؟

گیرم که شستند و به خاکش هم سپردند

فردا چگونه پهلوی در را بشویند؟

بعداز عبور آب ودست از سمت بازو

جای تو جا دارد که حیدر ع را بشویند

مهدي رحيمي

شایسته است اگر تو سر حرف وا کنی

مثل قدیم، شوهر خود را صدا کنی

اینگونه که نمی شود ای باوفا عروس

در خانه ام برای وفاتت دعا کنی

دیشب دوباره زینبت از من سوال کرد

بابا چه می شود که طبیبی صدا کنی؟

من از ضریح زلف تو حاجت گرفته ام

باید دوباره آرزویم را روا کنی

من آرزو نموده ام ای دختر رسول

تو آرزوی خوب شدن از خدا کنی

طرز قیام تو چو رکوع است در نماز

وقت رکوع از چه قدت را دو تا کنی؟

سائل سراغ نان تنور تو را گرفت

وقتش رسیده فکر به حال گدا کنی

از گودی دو چشم تو روزم سیاه شد

زین کاسه ها تو خون به دل مرتضی کنی

آیا شود که از سفر خود حذر کنی؟

آیا شود که گوشه چشمی به ما کنی؟

محمد سهرابی

شانه بر دیوار محکم کرده و سر را به در

"وای" اگر دستی بکوبد کوبه ی در را به در

مثل گل در دست طوفان تکه تکه بسته است

چادری از باغ میخک های پرپر را به در

شانه ی دیواراز یک سو و باد از یک طرف

میخ کرده بال های این کبوتر را به در

در،دهانش از شگفتی باز مانده،گوییا

مو به مو گفته ست پهلو حرف آخر را به در

خون تراوش کرده و حک کرده با خطی درشت

حرف های آتشین نام مادر را به در

باز خواهد شد پس از این از سر شرمندگی

هر زبانی تا بگوید نام حیدر را به در

مهدی رحیمی

شکر می گویم خدا را چون که خوان فاطمه

باز هم گسترده شد بر شیعیان فاطمه

فاطمیّه آمد و دست مرا زهرا گرفت

تا که باشم چند روزی میهمان فاطمه

در میان مصحفش نام مرا هم او نوشت

روزی ام شد نوکریِ آستان فاطمه

با همه روی سیاهم آبرویم را نبرد

شد نصیبم موج عفو بی کران فاطمه

بر تنم رخت سیاه نوکری پوشیده ام

تا کمی باشم شبیه کاروان فاطمه

ما همه فرزند و او هم مادر ما شیعه هاست

شکر حق هستیم ما از دودمان فاطمه

آمدم هیئت برای مادرم گریه کنم

گریه بر عمر کم و قدّ کمان فاطمه

بسته ام احرام اشکم را که باشم مرهمش

در طوافم من به دور آشیان فاطمه

چند روزی می شود که مادرم در بستر است

بوی آتش می دهد باغ جنان فاطمه

انتقام او به دست ذوالفقار مهدی است

مهدی زهرا بیا... آقا... به جان فاطمه

با ظهور تو گره از کار شیعه وا شود

می شود پیدا مزار بی نشان فاطمه

اسماعيل شبرنگ

شبيه شمع چكيدن به تو نمي آيد

و مرگ را طلبيدن به تو نمي آيد

خودت بگو كه مگر چند سال داري تو؟

جوان شهر خميدن به تو نمي آيد

هزار بار نگفتم ميا به دنبالم؟

ميا به كوچه دويدن به تو نمي آيد

فقط بلند نشو ، چون كه زود مي افتي

بدون بال ، پريدن ، به تو نمي آيد

تلاش كن كه دو چشمي مرا نگاه كني

چنين نديدن و ديدن به تو نمي آيد

تكان نخور قفس ِ سينه ات تكان نخورد

نفس بلند كشيدن به تو نمي آيد

بمان كه دخترمان را خودت عروس كني

به آرزو نرسيدن به تو نمي آيد

علي اكبر لطیفیان

قسمت سوم

شبیه درد رفتی و شدی در استخوان پنهان

شهر مدينه شاهد يك اتفاقِ تلخ بود

شما اگرچه نبودید با من اما خوب

عید امسال پر از بوی گل یاس شده است

عزیز من چه شده دست بر کمر داری

طفلي حسن كه شاهد رازي مگو شده

ضعفی شدید نیروی او را گرفته بود

فضّه در باز کن امروز نگارم خوب است

فدای گریه ی خونین چشم بیمارت

فاطمه آيينه زلال علي بود

غم های من از ضربت میخ است به دیوار

کاش کوچه ای نبود، کاش خانه در نداشت

کار مشـکل‌ســــاز شد ...

قلب پریشان من ، موی پریشان تو

قرار بود که عمری قرار هم باشیم

قدری که داشت قدر مسلّم زیاد بود

قبل از آنی که شرر بر جگر من باشی

گاهي يك حرف به دريا سخني مي ارزد

كاش می شد بنویسند مرا سینه زنت

کوچه ای پر صدا و یک مادر

کو به کو، منزل به منزل، دیده را دریا کنم

کسی که هر نفس او به قصد قربت زهراست

گریه، گره گشای تو هفتاد و پنج روز

گریه ها می برد نم نم سوی چشم تار را

گریه نکن که با همه بیماری ام علی

گرد علي وجود تو اندر طواف شد

گر علی دل، قرار او زهراست

گر چه کبود ناز نگاهت کشیدنی ست

گویا دعای نیمه شبم بی اثر شده

گفتن ندارد/كوچه شلو غ و جاي يك سوزن ندارد

گفت : در می زنند مهمان است

مادر بساط اشك و دعا را بپا بكن

ما هرچه از شما بنويسيم ابتر است

ما را غبار چادر زهرا کشیده اند

ما آه سرد از دل مضطر کشیده ایم

مادرم فاطمه یکبار دگر بیمار است

مادر که عزم رفتن از این خانه دارد

محل دهيد جماعت،غريبه ام اينجا

مثل یاسی که به هم می پیچد

مثل هر شب نگاه مادر من

مثل خدا بود و نگاهی مهربان داشت

من بودم ودیوارهای کوچه ی بن بست

مرهم گذار زخم کبود کبوترم

مردم شهر چه ها بر جگرت آوردند

مردک پست که عمری نمک حیدر خورد

مرا به خانه زهرای مهربان ببرید

منی که روز و شب از اشک، چاره می نوشم

منظومه عشق و مستی از کار افتاد

من میروم دگر ز کنارت پسر عمو

من رفتنی هستم دگر یاری نداری

من در پناهِ چَشمهايت سرفرازم

من بیشتر برای شما گریه می کنم

من بی قرار روضه ی زهرای اطهرم

نامه اي بنوشت بر باب يزيد

ناله در سینۀ بشکستۀ من زندانی ست

ناگفته ها دارد دل غم پرورت با من

میخواست پا شود کمرش درد میگرفت

مهرت به کائنات برابر نمي شود

مهربان بودی و بد با دل تو تا کردند

موقع رد شدن از كوچه غریبانه شكست

نشاط زندگیم از عنایت زهراست

نسیمی دل ندارد تا بر این رو دست بگذارد

نرو ای همدم تنهایی بابا، مادر

ندا به حق علي و دعا به حق علي

نبی به بوی بهشتیّ تو ارادت داشت

نبض خدا در التهاب فاطمیه است

نای نفس کشیدن و رعنا شدن نداشت

وزیده باز به قلبش هوای دلتنگی

وای از این بازی که تو با صبر «حیدر» می‌کنی

نیمه شب است و مانده علی که چه ها کند

نمی شود که بخندی برای من مادر

نشسته اند همه در کمین ... تو را بزنند

وقتی میان کوچه سند پاره پاره شد

وقتی گدای فاطمه بودن برای ماست

وقتي كه عالم را خدا ايجاد مي كرد

وقتی که آسمان و زمین تار میشود

وقتی سرت را روی بالش می گذاری

وقتی بگو بخند تو در خانه جا نشد

هِق هِق! خدا مصیبت خود را شروع کرد

هرگز ندیده است کسی ما در این چنین

همينكه شعله به پايِ تو بي امان پيچيد

هر چند پر شکسته شدی و نمی پری

هر شب که آه تا به سحر گاه می کشم

همیشه نان جو سفره ات تبسم داشت

همراه ناله های دل داغ دیده ام

همتراز شرف کوثر تو زمزم نیست

یک نفر بر گرد مولا با سپر چرخیده بود

یک روز نه، دو روز نه، بلکه زمانی ست

یاسی که شاخه اش به دو ضربه بریده شد

هیچ كس نیست كه دستی به دعا بردارد

هی بال بال می زند این روز آخری

هنوز از غم تو رزق لاله ها آه است

یکبار نفس کوته و صد بار کشیده

یک واژه ام نوشته شده در کتابتان

یک نفر بر گرد مولا با سپر چرخیده بود

اشکیم و از بهشت سرازیر می شویم

از غصه آب می كنی ام فاطمه مرو

از دست می روی همه دار وندار من

شکسته قامتی ای یار نیمه جان علی

از بس که غصه بر جگرم پا گذاشته

آشفته بود این دل و بیمار هم شدیم

این سرخ جامه ی بدنش را عوض کنم ؟

ای دل خوشی خانه ام، ای بانوی حرم

ای خدا صبر بده در غم بی مادری ام

ای حضرت حوریه ای روح معانی

بي تب و تابِ خسته حالي بود

بانو سه ماه منتظر این دقیقه ام

باز این چه نوحه وچه عزا بین بستر است

با هیچ زن جز تو دل دریا شدن نیست

با رفتنت تمام بلاها شروع شد

شبیه درد رفتی و شدی در استخوان پنهان

نمی یابم تو را ای در جهان مانند جان پنهان

فرشته مست دنبال صدایش راه می افتد

کسی که می برد نام تو را زیر زبان پنهان

رمان آفرینش با علی جذاب شد اما

تو قدرت در تمام جمله های داستان پنهان

زمان جاهلیت هیچ فکرش را نمی کردند

کمال مردها باشد میان دختران پنهان

در اطراف رسول الله آگاهانه می دیدی

چه شیطانی ست پشت چهره های مهربان پنهان

همه دیدند حق تنهاست، پهلوی تو زد فریاد

صدایش ماند اما در سکوتی بی امان پنهان

خزان زودرس وقتی سراغ باغ می آید

که گل خوب است باشد از نگاه باغبان پنهان

تو از قلب علی دلباز تر قبری نمی خواهی

از اول بوده ای در بهترین جای جهان پنهان

تو جان حیدری - یعنی دوتایی یک نفر هستید

پس او خود را درون خاک کرده نیمه جان پنهان

به جز لاهوت هر جا دفن شد کوثر چنان باشد

که دریا را کنی زیر حباب استکان پنهان

قیام تو در اعماق زمین ساکت نمی ماند

که دارد دخترت در حنجره آتشفشان پنهان

و هجده سالگی پایان جریانت نخواهد بود

شدی چون خون به رگ ها، زیر جریان زمان پنهان

به حدی محوم از داغت که پیدایت نمی کردم

اگر می شد تنت در قبر حتی با نشان پنهان

هادی جانفدا

شهر مدينه شاهد يك اتفاقِ تلخ بود

در قابِ چشمِ مردمِ گمراهِ شهر بود

بر شانه هاي اكثرشان گِردِ بيتِ وحي

هيزم به قَدرِ مصرفِ شش ماهِ شهر بود

طاغوت بود و عربده هايي كه بر سرِ

بانوي مهرباني و تطهير مي كشيد

از اين همه جسارت و بي حرمتي عجيب

محبوِ فاطمه(س)جگرش تير مي كشيد

گاهي به سمتِ گيسوي او چنگ مي كشيد

آن آتشي كه پيروهنش را گرفته بود

ديدي كه چشمِ ديدنِ دردانه اش نداشت

ميخي كه جا به سينه¬ي زهرا(س)گرفته بود

انداخت بينِ معركه خود را چو ناگهان

چرخيد تازيانه و بر رويِ او نشست

چَشمِ مطهره نه فقط در امان نماند

مانند يك مدال به بازوي او نشست

(فضرب قنفذ على وجهها وأصاب عینها)

پا بر غرورِ فاتحِ خيبر گذاشتند

مي ريخت اشكِ حيرتِ ماه و ستار ها

دستي به رويِ عصمتِ كبري(س)بلند شد

غلطيد روِ خاكِ زمين گوشواره ها

از شيرمردِ بَدر و اُحد زخم خورده بود

يك جا تمامِ كينه¬ي خود را مرور كرد

در كَنده گشت از آن ضربتي كه زد

از رويِ در، سپاهِ مغيره عبور كرد

(فَرَکَلَ البابَ بِرِجلِهِ)

حيدر(ع)برايِ مهريه او سپر فروخت

سينه سپر بلاش به جان مي خريد، آه

از بينِ دنده هاي شكسته نفس چه سخت

با لخته هاي خون به لبش مي رسيد، آه

لرزيد پشتِ شيرِ خدا و عباي خود

در پشتِ در نشست و روي همسرش كشيد

در كربلا حسين(ع)هم آمد و عبايِ خود

از شانه ها براي علي اكبرش كشيد

شاعر : عليرضا شريف

شما اگرچه نبودید با من اما خوب

صدای گریه تان را به یاد دارم من

قسم به حرمت زهرایی خودم فردا

به دست نارشما را نمی سپارم من

ولو به کندن یک گوشه ای ز چادر خود

برای شفاعت گرو می آرم من

میان حشر شما را اگر ندیدم من

کنار درب جهنم در انتظارم من

اگر بناست شما را جدا کنند از ما

قسم به موی سپیدم نمی گذارم من

کمیت جمله ابنا آدمی لنگ است

اگر که دست ابوالفضل را نیارم من

نگاه بر قد و بالای زرد من نکنید

اگرچه برگ ندارم ولی بهارم من

رشید بودم و با درد لاغرم کردند

میان بسترم آن قدر گریه دارم من

به غیر سینه سپر کردنم چه می کردم

شبیه شیر خدا که سپر ندارم من

هزار شکر که شرمنده ی خدا نشدم

اگرچه دست ندارم علی که دارم من

علی اکبر لطیفیان

عید امسال پر از بوی گل یاس شده است

و پر از خاطره ی گندم و دستاس شده است

همه ی دشت گواهند که با بوی بهار

عطر یک خانه ی آتش زده احساس شده است

چینش سفره امسال تفاوت دارد

سین هر سفره ، سلامی است که بر یاس شده است

روضه ی چادر خاکی همه جا پیچیده

سیب ها طعم خوش کوثر و اخلاص شده است

ابر ،در هیات یک مستمِع مداحی است

بس که می گرید و دل نازک و حساس شده است

....

جان گل های جهان پیشکش یاسی که

زخمی سیلی باد و ستم داس شده است...

شاعر : مریم سقلاطونی

عزیز من چه شده دست بر کمر داری

گذشته نیمه ای از شب هنوز بیداری

دوباره پیرهنت پر ز خون شده مادر

برای شستن این جامه درد سر داری

دعا نکن اجلت زودتر از من برسد

فقط بگو چه کنم تا که دست برداری

سه ماه گوشه این خانه بستری هستی

سه ماه میشود اما هنوز بیماری

اگرچه زخم تو را شسته ام ولی انگار

به باغ پیرهنت باز لاله میکاری

به یاد محسن خود باز میروی از حال

زیاد فکر نکن مادرم نکن زاری

تن تو آب شده بی رمق شده اما

هنوز عین سپاه علی علمداری

همین که قوت قلب پدر شدی کافیست

نیاز نیست بگیری به دوش خود باری

سه ماه میگذرد از اصابت مسمار

ولی دوباره از این زخم خون شده جاری

مهدی نظری

طفلي حسن كه شاهد رازي مگو شده

رازي كه باعث غم و بغض گلو شده

زانو بغل گرفته و خون گريه مي كند

از بعد ماجراي فدك زيرو رو شده

دارد مرا شبيه خودش پير مي كند

لبخند او براي دلم آرزو شده

در خانه مي نشيند و بيرون نمي رود

در كوچه با چه حادثه اي روبرو شده !؟

آتشفشان غيرت او شعله مي كشد

شايد كسي مزاحم ناموس او شده؟

حس مي كنم كه باز زمين خورده مادرم

ديدم كه چادرش دو سه جايش رفو شده

ارث پدربزرگ مرا غصب كرده است

اين ناخلف خليفه؛ چه بي چشم و رو شده !

مادر! مدينه حرمت تان را نگه نداشت

شهري كه از وجود تو با آبرو شده

وحید قاسمی

ضعفی شدید نیروی او را گرفته بود

دیگر توان ز زانوی او را گرفته بود

می خواست تا جدا شود از پشت در ولی

تیزی میخ ، پهلوی او را گرفته بود

تحتِ فشار لنگه ی در گیر کرده بود

بی خود نبود در ، بوی او را گرفته بود

مولا چه می کشید و چه می دید لشگری

در کوچه دور بانوی او را گرفته بود

باید به وضع خانه کسی می رسید پس

زینب به دست جاروی او را گرفته بود

فرصت نکرده بود که چادر به سر کند

شکر خدا که در روی او را گرفته بود

شاعر: ؟؟؟

فضّه در باز کن امروز نگارم خوب است

باغبانم پس در باغ و بهارم خوب است

از چه با هول و بلا چشم به بستر داری

با علی حرف بزن جان بسپارم خوب است

چه کنم این همه از کوثر من خون نرود

مرحم تازه به زخمش بگذارم خوب است

فاطمه جان، همسر خوبم، عزیزم پاشو

اینکه من بی سپرم، یار ندارم خوب است

نگران من و این حالم و این خانه مباش

تو که خوبی همه ی ایل و تبارم خوب است

از خدا خواسته ام بعد تو و سوختنت

درب این خانه شود سنگ مزارت خوب است

چه کنم فاطمه جان تا که دلت وا بشود؟

مهر و سجّاده و تسبیح بیارم خوب است

قول دادم نکنم گریه، بخندی که نشد

بزنم زیر همه قول و قرارم خوب است

حسین قربنچه

فدای گریه ی خونین چشم بیمارت

چه سخت میگذرد لحظه های تبدارت

تمام شهر دعا می کنند جان بدهی

تمام شهر ندارند چشم دیدارت

کسی به خانه ما سرنمی زند دیگر

مگر به نیت سوزاندن دلِ زارت

پدر رسیده و در می زند ولی تنها

چگونه می روی این راه را پیِ یارت

دو دست روی زمین می کشی به جای نگاه

تو می روی و به سر می زند پرستارت

دوباره پهلوی تو درد میکند مادر؟

که سرخ تر شده امشب لباس گل دارت

برای نیم نفس هم نمیشوی آرام

که می دهد ترک کنج سینه آزارت

حسن لطفی

فاطمه آيينه زلال علي بود

عکس جماليه جلال علي بود

فاطمه نه سال اول نفسش هم

مال پيمبر نبود مال علي بود

هيچ نيازي به قرب عرش ندارد

فاطمه ديدن خودش کمال علي بود

مثل پيمبر يکي دو مرتبه، نه! نه!

بوسه به دستش زدن روال علي بود

نيست تعجب اگر ذوالفقار را بفروشد

فاطمه شمشيري از جلال علي بود

شير خدا دست نزد به پختن غيري

سفره زهرا فقط حلال علي بود

تار شد و کم نشد تلاءلو نورش

فاطمه خورشيد لم يزال علي بود

خورد زمين و بلند کرد علي را

با پرو بال شکسته بال علي بود

گفت که بارم امانت است نیفتد

بسکه به فکر علی و آل علی بود

علی اکبر لطیفیان

غم های من از ضربت میخ است به دیوار

آن میخ که پرهای تو را بست به دیوار

آنکس که هوادار علی بود چو اسفند

در آتش در سرخ شد و جست به دیوار

این کوچه درِباغ بهشت است و به ظاهر

خورده ست چنان کوچه ی بن بست به دیوار

هرچند که آن کوچه و آن خانه دگر نیست

اما اثر سیلیِ در هست به دیوار

از کوچه به خانه دو قدم بوده و مادر

صد بار در این فاصله خورده ست به دیوار

با قد خمیده کسی از دور می آید

یک دست به پهلو زده یک دست به دیوار

مهدی رحیمی

کاش کوچه ای نبود، کاش خانه در نداشت

کاش غربت مرا هیچ کس خبر نداشت

کاشکی فدک نبود، حرمت نمک نبود

کاش این زمین شوم از فدک اثر نداشت

کاش هیچ مادری وقت راه رفتنش

دست روی شانه ی خسته ی پسر نداشت

قبل از اینکه کوچه ها راه مادر مرا

سد کنند، مادرم، دست بر کمر نداشت

هرچه ناله می زدم مادر مرا نزن

بی مروّتِ زبون، باز دست بر نداشت

ریشه ی مرا زدند ساقه ام شکسته شد

دشمن پلید ما کاشکی تبر نداشت

وای مادرم شبی سر نهاد بر زمین

چادری به سر کشید سر ز خواب بر نداشت

محسن ناصحی

کار مشـکل‌ســــاز شد/ خـــانه‌داری با تن تب‌دار مشـکل‌ســـاز شد

ســــعی دارد پـا شـود/ ســعی او هربار شد تکرار مشـکل‌ســـاز شد

رفت تا جـــــارو کنـد/ خانه جــاروکردنش این‌بار مشـکل‌ســـاز شد

حــــرف با پهــلو زد و/ نیش تیـز در همان مسمار مشـکل‌ســـاز شد

دست سنگین جای خود/ وقت سیلی خوردنش دیوار مشـکل‌ســـاز شد

مشــکلاتش یک‌ طرف/ رو گرفتـــن از علی بسیار مشـکل‌ســـاز شد

حمید تجربی

قلب پریشان من ، موی پریشان تو

آه ... تو غساله ... من ، مرده ی بی جان تو

با کف دست خودت ناز سرم می کشی

کاش زنم بوسه ای بر کف دستان تو

در به دری بس بود کوی کریمان کجاست

من سگم و در پی تکه ای از نان تو

قلب شده بند تو ، عاشق لبخند تو

عیش شود مستی از ، دیدن دندان تو

ناله ز بهر من بی سر و پا می زنی

کاش شوم ناظر ناله ی پنهان تو

سربه سر این سرم تو مگذار از کرم

بلبل عاشق بود در پی بستان تو

جعفر ابوالفتحی

قرار بود که عمری قرار هم باشیم

که بی‌قرار هم و غمگسار هم باشیم

اگر زمین و زمان هم به هم بریزد باز

من و تو تا به ابد در مدار هم باشیم

کنون بیا که بگرییم بر غریبی هم

غریبه نیست، بیا سوگوار هم باشیم

نگفتی‌ام ز چه خون گریه می‌کند دیوار

مگر قرار نشد رازدار هم باشیم

نگفتی‌ام ز چه رو رو گرفته‌ای از من

مگر چه شد که چنین شرمسار هم باشیم

به دست خسته‌ی تو دست بسته‌ام نرسید

نشد که مثل همیشه کنار هم باشیم

شکسته است دلم مثل پهلویت آری

شکسته‌ایم که آیینه‌دار هم باشیم

محمد مهدی سیار

قدری که داشت قدر مسلّم زیاد بود

خون دلی که خورد کمش هم زیاد بود

او نور خلقت است که در نور خلقتش

زاویّه‌های روشن مبهم زیاد بود

زهرا اگر نبود بهشتی نداشتیم

مهرش اگر نبود جهنّم زیاد بود

در خانه‌اش تمام کنیزان مقدّسند

جایی که مثل حضرت مریم زیاد بود

تارِ گلیم کهنه‌ی انفاق کرده اش

هرچند در نگاه گدا کم؛ زیاد بود

آری درست، مادرمان زود پیر شد

آری درست، در دل او غم زیاد بود

اما برای سنّ کمش گریه کم کنید

هجده بهار از سر عالم زیاد بود...

حامد تجربی

قبل از آنی که شرر بر جگر من باشی

تو بنا بود بمانی سپر من باشی

از من غم زده بعد از پدرت رکنی رفت

تو بنا بود که رکن دگر من باشی

حرف از رفتن خود می زنی و می میرم

تو چرا زخم دل شعله ور من باشی

آه خوش بود دلم فارغ از این شهر غریب

فاطمه! تا به ابد دور و بر من باشی

حال همراه شدی دست به دست اجلت

کاش می شد که فقط همسفر من باشی

تو دعای سفرت خواندی و من در عوضش

از خدا خواستم ای محتضر من – باشی

پر و بال تو شکستست ولی ممنونم

با همین حال اگر بال و پر من باشی

همه دیدند تو با سینۀ زخمت ماندی

تا در آن موج بلا پشت سر من باشی

کاش می شد که بمانی به برم تا این که

رد جا ماندۀ دیوار و در من باشی

محمد بیابانی

گاهي يك حرف به دريا سخني مي ارزد

آنچنان كه لبِ بلبل به چمن مي ارزد

گاهي اوقات ميانِ ستم ِ فاصله ها

بردنِ نام ِ محمد به قرن مي ارزد

پشتِ هر وصل ِ نِكو در به دري خوابيده

پس به امّيد لقا، تركِ وطن مي ارزد

سر ِ سائيده به خاك كفِ پايِ زهراست...

...آن سري را كه مَثَل گفته به تن مي ارزد

در بهشتي كه فقط ميوه يِ فصلش سيب است

كيسه برداشتن و پرسه زدن مي ارزد

راهِ دوري نَرَوَد فاطمه جان گاه گهي

يك دو تا قاچ از آن سيب به ما هم بدهي

سر به جز زير ِ سراي تو وبال است وبال

نوكري جز به نگاه تو محال است محال

وقتي اعجاز كند خاكِ سر ِ چادر ِ تو

خاكِ پايِ تو شدن اوج كمال است كمال

سينه ات سينه يِ سيناي رسول است و بر او

بوسه بر سينه ي تو طبق روال است روال

آتش ِ دوزخ اگر بر تو حرام است حرام

آتش ِ عشق تو بر شيعه حلال است حلال

بس كه اوصاف تو پُر كرده همه دنيا را

اين براي همه ي دَهر سؤال است سؤال

كه تو رَبّي؟! ملكي؟! انسيه اي؟! حورايي؟!

تو رسولُ اللَهي يا حيدري يا زهرايي؟!

تو رسيدي و جهان آينه بندان شد و بعد

پَر ِ جبريل پُر از كوثر ِ قرآن شد و بعد

به خديجه خبر ِ آمدنت را دادند

ميزبانِ تو سر ِ خوانِ تو مهمان شد و بعد

مادر ِ عالم و آدم شدي و با قَدَمَت

شجره طيبه از ميوه فراوان شد و بعد

پس از آني كه جهان مزرعه ي طوبا شد

نوه ي پنجم تو وارد ايران شد و بعد

شهر و آباديِ ما عطر ِ خوش ِ پاي گرفت

شهر و آباديِ ما يكسره سلمان شد و بعد

اينچنين مكتبِ ما مكتبِ ايماني شد

قوم ِ ما جيره خور ِ شاهِ خراساني شد

سر ِ سجاده نگاهِ تو قمر ميسازد

اشك ميريزي و چشم ِ تو گوهر ميسازد

هر قنوتي كه تو در نافله ها ميگيري

از شبِ تار ِ علي صبح ِ ظفر ميسازد

در دلِ خانه فقط نيمه نگاهت نفس است

فضه يِ خادمه را معجزه گر ميسازد

هركجا دور ِ سر ِ شيعه بلا ميگردد

گوشه يِ چادر ِ تو دفع ِ خطر ميسازد

لذتِ پر زدنِ سويِ شما را دارد

به مَذاق ِ دلِ ما روضه اگر ميسازد

مادري كردي و در روضه صدايم كردي

سر ِ سجاده نشستي و دعايم كردي

بي تو هيهات زمين ميل ِ بهاري بكُنَد

يا كه شمس و قمرش ليل و نهاري بكُنَد

روز ِ محشر همه را خاك نشين كرده خدا

تا فقط فاطمه اش ناقه سواري بكُنَد

به فُلاني و فُلاني و فُلان گفتي: نَه

تا علي از تو فقط خواستگاري بكُنَد

آنقَدَر خواسته ات را به كسي دَم نزدي

كه علي مانده برايِ تو چه كاري بكُنَد

بعدِ نُه سال چه گفتي كه علي غمگين است؟!

چه سبب شد كه علي فكر عَماري بكُنَد

خط بكش دور ِ سفر را و بمان پيش علي

بنْگَر اين ديده يِ تر را و بمان پيش علي

صحبت از هرچه كه خواهي بكن از رفتن نَه

پيش ِ چشم ِ نگرانِ همه جان كندن نَه

گفته ام تا بنويسند سر ِ كوچه دگر

سَدِّ معبر جلويِ مادر ِ آبستن نَه

چند روز است كه دلشوره به زينب دادي

پنج سالش شده پس پيرُهن آوردن نَه

بين ِ گودال زماني كه حسين افتاده

تو سراسيمه بيا و بگو از گردَن نَه...

چكمه و سينه و زخم ِ پسر زهرا نَه

تبر و ساقه يِ خشكيده يِ يك گلشن نَه

قتلوكَ ، ذبحوكَ ، پسر ِ بي كفنم

عرفوكَ ، فضلوكَ ، شهِ خونين دهنم

حسين قربانچه

كاش می شد بنویسند مرا سینه زنت

كاش می شد بنویسند به نام حسنت

كاش در اول پرونده ی دنیائیمان

بنویسند غلام پسر بی كفنت

كاش می شد كه مرا دست كرامات شما

بنویسد اسیر غم و در د و محنت

غزل مرثیه ی روضه ی ما هستی تو

من همان شمع برافروخته ی انجمنت

راستی مادر مظلومه ی غربت زده ام

در سوالم . جرم تو چیست ؟ چرا هی زدنت ؟

از هجوم در و دیوار و دستی سنگین

درد می كرد نگفتی ....همه جای بدنت

پیرهن بافته ای بهر حسین اما حیف

گفت زینب كه غارت شده آن پیرهنت

یاسر مسافر

کوچه ای پر صدا و یک مادر

عده ای بی حیا و یک مادر

پسرش داشت صحنه را می دید

سیلی بی هوا و یک مادر

نه فقط تازیانه و سیلی

سیلی و ناسزا و یک مادر

موی او شد سفید در کوچه

زخم ها طعنه ها و یک مادر

جای یک دست روی صورت او

دست نامردها و یک مادر

کینه دارند از علی این ها

جمله ی کینه ها و یک مادر

ناگهان راه خانه را گم کرد

ناله ای بی صدا و یک مادر

آخرِ روضه است این جمله

عده ای بی حیا و یک مادر

شاعر: ؟؟؟

کو به کو، منزل به منزل، دیده را دریا کنم

گم شوم در اشک، شاید مرگ را پیدا کنم

پای رفتن دِه خداوندا! من افتاده را

تا روم بیرون ز شهر و، گریه در صحرا کنم

رو بگیرم از علی، یا از حسن، یا از حسین؟!

ناله از داغ پسر، یا گریه بر بابا کنم؟!

طالب مرگم، ولی قوت ندارد بازویم

تا به سوی آسمان دست دعا بالا کنم

تخته‏ی در، صفحه‏ی تاریخ غم های علی ست

من به خون محسنم این صفحه را امضا کنم

در دل شب، سنگدل ها می‏برند از ریشه‏اش

روز اگر در سایه‏ی نخلی، عزا بر پا کنم!

من دعا کردم اجل آید ملاقاتم ز راه

از چه باید در به روی قاتل خود وا کنم؟!

کفْن و دفن و قبر من باید نهان ماند ز خلق

تا که دشمن را به هر عصر و زمان رسوا کنم

شاعر : غلامرضا سازگار

کسی که هر نفس او به قصد قربت زهراست

همیشه تحت عنایات خاص حضرت زهراست

تراز روز قیامت به رتبه بندی مردم

قسم به حیدر و اولاد او محبت زهراست

قسم به جان علی آن قسیم جنت و دوزخ

بهشت رفتن ما با شروع هیات زهراست

به زیر پرچم عشقش بدان اگر که نشستی

تمام ایل وتبار تو در معیت زهراست

به وقت مرگ دعا کرد شیعه را به حقیقت

که هیاتی شدن ما هم از مشیت زهراست

هر آنکه آمده هیات عبادت آمده باشد

به شرط آنکه حضورش فقط به نیت زهراست

سعید توفیقی

گریه، گره گشای تو هفتاد و پنج روز

رفتن، شده بنای تو هفتاد و پنج روز

روح الامین برای تو روضه می آورد

این خانه شد حرای تو هفتاد و پنج روز

بانوی گریه! چشم حسن هم ز دست رفت

با اشک پا به پای تو هفتاد و پنج روز

شانه به شانه با پسرت راه می روی

شد شانه اش عصای تو هفتاد و پنج روز

آبت نموده بس که تنت زخم خورده است

این آب و این غذای تو هفتاد و پنج روز

مشغول کار پیرهنی کهنه می شوی

این سهم کربلای تو هفتاد و پنج روز

محسن حنیفی

گریه ها می برد نم نم سوی چشم تار را

سوز گریه آب کرده پیکر تب دار را

چون فدک از مادر ما، حق گریه غصب شد

زیر چادر می برد او گریۀ بسیار را

مادرم هر چند مخفی کرده چشمان ترش

پیرهن، رو کرده دست گریۀ مسمار را

چند روزی می شود با ما غریبی می کند

چند روزی هست می بندد به سر دستار را

از همان روز دوشنبه که قباله پاره شد

از همان روزی که سد کردند راه یار را

یک قباله پاره شد، یک گوشواره هم شکست

کاش راضی می شد آن نامرد این مقدار را

بین کوچه رنگ دیوار از خجالت سرخ شد

با لگد کم کرد روی ضربۀ دیوار را

مادرم را می زد و همسایه هم کاری نکرد

آن که بوده شامل «الجار ثم الدار» را

محسن حنیفی

گریه نکن که با همه بیماری ام علی

قد خم نکرد روح سپیداری ام علی

من راز خون سرخ خدایم که تا ابد

در ذوالفقار غیرت تو جاری ام علی

مُردی تو از غریبی و من باز زنده ام

شرمنده ام از این همه کم کاری ام علی

دل داغ بار محسن خود را زمین گذاشت

حالا ببین در اوج سبک باری ام علی

من ناگریز رفتنم آقا حلال کن

همراه نیمه راه مپنداری ام علی

گفتم خدا کند که بمیرم ولی چه سود

ترسم که مرگ هم نکند یاری ام علی

راه مدینه تا به خدا سبز می شود

در خاک بی نشانه که می کاری ام علی

هادی جانفدا

گرد علي وجود تو اندر طواف شد

راه ميان خانه و مسجد طواف شد

تنها اميد دست خدا بود دست تو

دستت شكست و دست علي در كلاف شد

دست چهل نفر همه در جنگ با علي

دست تو با تماميشان در مصاف شد

از ذوالفقار نام علي كينه داشتند

يكجا حساب كينه شان با تو صاف شد

دستت محال بود علي را رها كند

تا اينكه نوبت ضربات غلاف شد

تو دست خير داري و از خير دست تو

از ماليات ، قنفذ ملعون معاف شد

چيزي به دور بازوي تو پيچ خورده بود

آن تازيانه بود كه در انعطاف شد

خانه به خانه در زدي و گفتي از غدير

اما جواب تو سخنان گزاف شد

بعد از تو اي ستاره ي خوشبختي علي

در كنج خانه كار علي اعتكاف شد

جواد پرچمي

گر علی دل، قرار او زهراست

ور علی گل، بهار او زهراست

او که خود فخر خلقت است به حق

مایه ی افتخار او زهراست

جلوه گاه خداست خود، اما

جلوه ¬ی کردگار او زهراست

ذوالفقارش اگر عدوکُش شد

جوهرِ ذوالفقار او زهراست

در علی می توان خدا را دید

زانکه آیینه دار او زهراست

او ندارد به دار دنیا مِهر

تا که دار و ندارِ او زهراست

سیر، از سِیرِ باغ و گلزارست

گل و باغ و بهار او زهراست

خود میان بهشت می بیند

تا به خانه کنار او زهراست

علي انساني

گر چه کبود ناز نگاهت کشیدنی ست

از آفتاب هر چه که باشد خریدنی ست

انگشت لاغرت ز چه در خواب می پرد

شاید اشاره ای ست که روحت پریدنی ست

گل در لباس سادۀ تو راه می رود

دنباله دار بودن زخم تو دیدنی ست

مویی که استخوان تو برداشت چاک داشت

این چاک استخوان به گریبان رسیدنی ست

بعد از تو این وسایل تو می کشد مرا

با من نگو که خاطره هایت ندیدنی ست

زین پلک بی مژه به دلم التفات کن

اشک تو بر غریبی حیدر چکیدنی ست

محمد سهرابي

گویا دعای نیمه شبم بی اثر شده

یعنی که خون پهلوی تو بیشتر شده

دیگر نماز مادر من بی قنوت شد

دیگر شب بلند علی بی سحر شده

از صبح، زخم سینه امانت بریده بود

حالا بلای جان تو درد کمر شده

از زخم های سوخته رنگی که دیده ام

فهمیده ام چه با بدنت پشت در شده

این بار هم که پا شدی از روی بسترت

خوردی زمین و پیرهنت سرخ تر شده

وقت نفس زدن چقدر زجر می کشی

این دنده ی شکسته عجب دردسر شده

حسن لطفی

گفتن ندارد/كوچه شلو غ و جاي يك سوزن ندارد

نامرد مردم/حق علي و فاطمه خوردن ندارد

مادر به خود گفت/شايد كسي كاري به كار زن ندارد

من از نبي ام/حتما كسي كاري به كار من ندارد

افتادن زن/درپيش چشم ديگران ديدن ندارد

برخيز مادر/زينب پناهي غير اين دامن ندارد-

-وقتي حسينت/درلحظه ي گودال پيراهن ندارد...

مجید تال

گفت : در می زنند مهمان است

گفت: آیا صدای سلمان است؟

این صدا، نه صدای طوفان است

مزن این خانهء مسلمان است

مادرم رفت پشت در، اما

گفت:آرام ما خدا داریم

ما کجا کار با شما داریم

و اگر روضه ای به پا داریم

پدرم رفته ما عزاداریم

پشت در سوخت بال و پر، اما

آسمان را به ریسمان بردند

آسمان را کشان کشان بردند

پیش چشمان دیگران بردند

مادرم داد زد بمان! بردند

بازوی مادرم سپر،اما

بین آن کوچه چند بار افتاد

اشک از چشم روزگار افتاد

پدرم در دلش شرار افتاد

تا نگاهش به ذوالفقار افتاد-

گفت: یک روز یک نفر اما...

سید حمیدرضا برقعی

مادر بساط اشك و دعا را بپا بكن

سجاده پهن بكن خدا را صدا بكن

تسبيح خود دوباره به دستت بگير و باز

بعد از نماز، دست به سوي خدا بكن

فهميده اي تو هم كه گره خورده كار من

دل دل نكن بيا گره بسته وا بكن

مادر تمام كار دلم لنگ يك دعاست

تو مادري... بيا پسرت را دعا بكن...

مادر براي من ز خدا هر چه خواستي

پس گير و بعد از اين طلب كربلا بكن

مادر صداي من كه به جايي نمي رسد

سجاده پهن كن تو خدا را صدا بكن...

محمد هاشم مصطفوي

ما هرچه از شما بنويسيم ابتر است

شان شما رفيع و مقام تو كوثر است

وصف تو در سخن بخدا غير ممكن است

خاك رهت ز جنت و فردوس هم سر است

اجداد من همه ز غلامان اين در اند

اين آبروي ما ز غلامي اين در است

من نوكر تو گر نشوم بي لياقتي است

وقتي كه مادر و پدرم نيز نوكر است

شد روضه خوان فاطميه حضرت رسول(ص)

گریه کن مصیبت تو شخص حیدر(ع) است

مادر نگو که این پسرت عاشق تو نیست

مادر ببخش گر غزلم لایق تو نیست

عمری برای حضرت تان گریه میکنم

چون ابر در مصیبت تان گریه میکنم

با دیدن گلی که شکسته است ساقه اش

یاد شما و محنت تان گریه میکنم

پهلو که بشکند همه چیز دردآور است

از لحن سخت صحبت تان گریه میکنم

یک مادر و تمامی شهر است قاتلش

مادر بیاد غربت تان گریه میکنم

تنها ، شبانه ، بار سفر بستي از زمين

عمري براي هجرت تان گريه ميكنم

كردي سفارش پسرت را به خواهرش؟؟؟

گفتي كه نصف شب ببرد آب بر سرش؟؟؟

مادر برو قرار من و تو، به كربلا

وقتي كه مانده عرش خداوند زير پا

وقتي كه شمر ميرسد از راه با غضب

وقتي كه روي سينه نشسته است بي حيا

وقتي كه من براي نجات برادرم

درگير مي شوم ... من تنها و اشقیا

مادر قرار بعدی ما شام یازده...

معجر بیار باخودت آن شب برای ما

امروز شعله از در خانه بلند شد

آن روز شعله میکشد از کینه خیمه ها

آری هر آنچه شد بخدا در سقیفه شد

حتی حسین(ع) کشته ی آن دو خلیفه شد

شعر از محمدهاشم مصطفوی

ما را غبار چادر زهرا کشیده اند

از عاشقان حضرت مولا کشیده اند

در عاقبت که محشر و روز جزا بود

ما را کنار حضرت سقا کشیده اند

از ان تگاه مست اقاقی به مشک خود

ما را غمین و غرق به دریا کشیده اند

وقتی که از بلندی مرکب پرید و رفت

ما را حزین ز ناله ی صحرا کشیده اند

ما را به پیروی ز امام غریبمان

چون کشتی شکسته و تنها کشیده اند

هر کس به پای کار خودش رنگ و بو دهد

ما را به رنگ گنبد خضرا کشیده اند

گر عاقلان و جمله فقیهان به جنتند

ما را ز جزو روضه ی فردا کشیده اند

از بس ز داغ کرب و بلا گریه کرده ایم

ما را کنار گنبد غمها کشیده اند

علی حسنی

ما آه سرد از دل مضطر کشیده ایم

بار فراق با مژه ی تر کشیده ایم

همساز روزگار به عشق تو بوده ایم

از دوری تو رنج مکرر کشیده ایم

هر جا شنیده ایم خبر از تو می دهند

در طوفشان به شوق رخت پر کشیده ایم

از کوی عاشقان چو گذشتیم، با امید

ما از پی ات به محفلشان سر کشیده ایم

از بس که از فراق تو افسرده دل شدیم

بر سینه نقش نرگس پرپر کشیده ایم

آقایی تو باعث این شد به عاشقی

پا از گلیم خویش فراتر کشیده ایم

خود خواستیم و شکر ، که با لطف حضرتت

جام بلای بندگی ات سر کشیده ایم

ما بر تسلی دل تو در حسینیه

هر فاطمیه ناله ی مادر کشیده ایم

رضا رسول زاده

مادرم فاطمه یکبار دگر بیمار است

او خودش گفت که از قاتل خود بیزار است

رد خونِ به روی پیرهنش ای عالم

یادگاری ز نوک میخ در و مسمار است

گریه دار است بگویم به شما ، لطمه زنان

مادر عالمیان بین در و دیوار است

لطمه زن، گریه بکن چون که دگر مادر ما

هر شب از درد کمر،تا به سحر، بیدار است

سینه ی فاطمه گردید دگر خرد و خمیر

دنده ی فاطمه با خاک زمین هموار است

صورت مادر و پهلو و دو تا دستانش

جلوه گاه اثر صحنه ی هر آزار است

بگذارید گریزم به رقیه باشد

تو ببین پای رقیه ز جفا بر خار است

دزد شامی شده مبهوت سر و معجرشان

زجر هم در زدن دخت حسین پاکار است

شاعر: جعفر ابوالفتحی

مادر که عزم رفتن از این خانه دارد

آرام آرام ای خدا جان می سپارد

هر شب کنار بستر او یک فرشته

می آید و زخم تنش را می شمارد

آلاله می ریزد به روی شانه هایم

بر سینه اش وقتی سرم را می فشارد

پهلو به پهلو می شود وقتی به بستر

امکان ندارد لاله سرخی نکارد

دیشب که گشتم پیکرش را خوب دیدم

یک عضو بی آسیب در پیکر ندارد

از روی دلسوزی برای گیسوانم

خم می شود تا شانه را بالا بیارد

پرواز مجروح صدایش بی سبب نیست

یک فاصله در استخوان سینه دارد

می گیرد از دستم لباس زخمی اش را

پیراهنی کهنه به جایش می گذارد

خاکستر پروانه ها بر دامن او

شام غریبان را برایم می نگارد

چشمان بابایم پر از ابر بهاری است

اما خجالت می کشد اینجا ببارد

علی اکبر لطیفیان

محل دهيد جماعت،غريبه ام اينجا

غبار پرده ي دل را كمي تكان بدهيد

چرا جواب سلامم، نگاه سرد شماست؟

كجاست خانه ي زهرا؟ به من نشان بدهيد

***

شنيده ام كه سه ماهي عجیب بيمار است

گمان کنم که ز حالش کمی خبر داريد!؟

نرفته ايد چرا پس عيادتش مردم !!!

از اين لجاجت ديرينه دست برداريد

***

كجاست حجره ي يك گل فروش با انصاف؟

كه چند شاخه ي ياس سپيد از او گيرم

كجاست مسجد افلاكي پيمبرعشق؟

كه من ز قبل عيادت در آن وضو گيرم

***

عبور مي كنم از كوچه هاي تنگ شما

شبيه پير عصادار،كُند و آهسته

خدا به داد زمين خورده هايتان برسد!

هراس دارم ازاين سنگ هاي برجسته

***

سلام حضرت مولا،چه آمده به سرت؟

بگو به جان حسينت سراب مي بينم

دلم شكست چرا گريه كرده اي آقا؟

به روي دست تو جاي طناب مي بينم

***

چقدر دوده نشسته به روي اين ديوار!

چرا شكسته در خانه ات؟ بگو چه شده؟

سكوت تان جگرم را به درد آورده

چرا خميده شده شانه ات؟بگو چه شده؟

وحید قاسمی

مثل یاسی که به هم می پیچد

چند روزیست به غم می پیچد

تا که این در به صدا می آید

اشک در چشم حرم می پیچد

گل پیچک شده دستش مادر!

بسکه از درد وَرَم ؛... می پیچد

همه یک گوشه زمین گیر شدند

درد تا پای قدم می پیچد

راستی فضه کنار بستر

چه شده با قد خم می پیچد

زخم مجروح تو را می بندد؟!

یا به دست تو علم می پیچد

گوش کن از در و دیوار هنوز

بانگ "وای مادرم" می پیچد

پشت در فضه زبان می گیرد

و سپس نوحه و دم می پیچد

پشت در مادر ما را کشتند

یاس نیلوفر ما را کشتند

رحمان نوازنی

مثل هر شب نگاه مادر من ، خیره بر چارچوب در شده است

آن قدر خیره مانده یک نقطه ، که نگاهش دوباره تر شده است

مادرم از گلایه ها سیر است ، مادرم نوجوان ولی پیر است

مادرم بستری - زمین گیر است ، مادرم دست بر کمر شده است

زخم بستر برید امانش را ، سوخت آن قامت کمانش را

طاقتش هرچه قدر کم شده است درد پهلوش بیشتر شده است

زن همسایه چند روزی پیش ، با گروهی عیادتش آمد

با همین گوش خود شنیدم گفت: « فاطمه مثل محتضر شده است »

جامه ای کرد بر تن حسنش ، کفنی هم گذاشت دست حسین

زینبش را فقط سفارش کرد نکند عازم سفر شده است:

« دخترم! کربلا برای حسین ، مثل خواهر نه! مثل مادر باش

چون شنیدم که از مصیبت او سعد وقّاص با خبر شده است »

کربلا هیزم تر آوردند ، اشک از دیده ها در آوردند

دامن خیمه های آل الله با همان شعله شعله ور شده است

بگذارید نوحه خوان بشوم بگذارید نیمه جان بشوم

بگذارید قدکمان بشوم حرفی از کربلا اگر شده است

چهارده قرن مادرم زنده است نور او تا همیشه پاینده است

شرح او بی نهایتی ابدی است قصه اش گرچه مختصر شده است

مجید لشگری

مثل خدا بود و نگاهی مهربان داشت

در آسمان بی کرانه آشیان داشت

او را تمامی ملائک می شناسند

قبری پر از آوازه اما بی نشان داشت

هم باغ لاله بود و هم باغ بنفشه

در دامن آلاله خیزش ارغوان داشت

او آسمان بود و پر از آیات باران

در گوشه ای از بازویش رنگین کمان داشت

در مسجد سجاده روزی پنج نوبت

دستی شکسته رو به سوی آسمان داشت

از رنگ سرخ کودکانش می توان خواند

بی بیت الاحزان بود اما سایبان داشت

در بین بستر با پرستاری زینب

افتاده بود و پوستی بر استخوان داشت

قصد سفر تا عرش تا لاهوت دارد

خوشحال بود از اینکه یک تابوت دارد

علي اكبر لطیفیان

من بودم ودیوارهای کوچه ی بن بست

با کودکم در انتهای کوچه ی بن بست

طوفان گرفت و هردومان از ترس لرزیدیم

لعنت براین آب وهوای کوچه ی بن بست

پایم به سنگی گیر کرد و کوزه ام افتاد

من ماندم و هول و ولای کوچه ی بن بست

در گودی زیر دو چشمم می توانی دید

گودال سرخ کربلای کوچه ی بن بست

زد زیر گریه، خشت خشتِ خانه ی حیدر

از ناله ی واغربتای کوچه ی بن بست

دیدم حسن خیلی پی آن گوشواره گشت

با چشم گریان هر کجای کوچه ی بن بست

از قعر دریای بلا طفلی نجاتم داد

می خوانم او را ناخدای کوچه ی بن بست

تا روز محشر هیئتی ها اشک می ریزند

با شعرهای ماجرای کوچه ی بن بست

بر چهره ی سینه زنانم بین هر روضه

حک می شود جغرافیای کوچه ی بن بست

وحید قاسمی

مرهم گذار زخم کبود کبوترم

کوچک ولی ستاره ی شبهای بسترم

جای دعای نیمه شبش طعنه می زنند

همسایگان به گریه ی بیمار مضطرم

امروز هم گذشت و نشد شانه موی من

امروز هم گذشت و نشد خوب مادرم

گفتم میان شعله کم از فضه نیستم

رفتم ولی از آتش در سوخت معجرم

امشب میان خواب حسن بغض خود شکست

برخیز مادرم که نمیرد برادرم

چندی است نان تازه نخوردم از این تنور

امشب هوای پخت تو افتاده در سرم

چندی است جای غنچه ی لبخندت ای عزیز

گل کرده زخم پهلوی تو در برابرم

حسن لطفی

مردم شهر چه ها بر جگرت آوردند

شعله بر سوختن بال و پرت آوردند

دست سمت رخ همچون قمرت آوردند

گل یاسم چه بلایی به سرت آوردند

خواب بودی ورم پلک ترت را دیدم

رفتی از هوش کنارم، به خودم لرزیدم

بعد از آن روز که من سوختنت را دیدم

مُردم و زنده شدم زخم تنت را دیدم

باورم نیست بمانی کفنت را دیدم

غیرت کوچه و اشک حسنت را دیدم

چند وقتیست که خوابش پر کابوس شده

غیرت کودکمان زخمی ناموس شده

وای اگر بال و پرت میل به پرواز کند

زخم سر بسته ی پهلوت دهن باز کند

از تب نیمه شب تو سخن آغاز کند

باید امروز نگاهت کمی اعجاز کند

ورنه از خس خس راه نفست می میرم

آه ، از شهر مدینه چقدر دلگیرم

اشک چشمان ترت کاش امانت می داد

سوزش بال و پرت کاش امانت می داد

دنده ی دردسرت کاش امانت می داد

شب و درد کمرت کاش امانت می داد

نقشی از صورت خورشید در این شام بکش

بسترت سرخ شده پس نفس آرام بکش

بشکند دست بزرگی که به رویت بد زد

از لج من به روی بازوی تو آمد زد

خواست تا دست بیافتد چقدر بی حد زد

دشمنت زخم پیاپی به دلم خواهد زد

با زمین خوردن تو سینه ی من تیر کشید

دست من را نفس خسته به زنجیر کشید

در نگاه تو غم سوختنی معلوم است

غمت از دوختن پیرهنی معلوم است

در سراشیبی گودال تنی معلوم است

کشته بی سر و پاره بدنی معلوم است

تکه های بدنش سهمیه هر نیزه است

زیر و رو کردن او زیر سر سر نیزه است

مسعود اصلانی

مردک پست که عمری نمک حیدر خورد

نعره زد بر سر مادر به غرورم برخورد

ایستادم به نوک پنجه ی پا اما حیف

دستش از روی سرم رد شد و بر مادر خورد

هرچه کردم سپر درد و بلایش گردم

نشد ای وای که سیلی به رخش آخر خورد

آه زینب تو ندیدی! به خدا من دیدم

مادرم خورد به دیوار ولی با سر خورد

سیلی محکم او چشم مرا تار نمود

مادر از من دوسه تا سیلی محکمتر خورد

حسن ازغصه سرش را به زمین زد، غش کرد

باز زینب غم یک مرثیه ی دیگر خورد

قصه ی کوچه عجیب است (مهاجر) اما

وای از آن لحظه که زهرا لگدی از در خورد

مهاجر

مرا به خانه زهرای مهربان ببرید

به خاک بوسی آن قبر بی نشان ببرید

اگر نشانی شهر مدینه را بلدید

کبوتر دل ما را به آشیان ببرید

مرا اگر شَوَم از دست، بر نگردانید

به روی دست بگیرید و بی امان ببرید

کجاست آن جگر شرحه شرحه تا که مرا

به سوی سنگ مزارش، کشان کشان ببرید

مرا که مِهر بقیع است در دلم چه شود

اگر به جانب آن چار کهکشان ببرید

نه اشتیاق به گُل دارم و نه میل بهار

مرا به غربت آن هیجده خزان ببرید

کسی صدای مرا در زمین نمی شنود

فرشته ها! سخنم را به آسمان ببرید

افشین علاء

منی که روز و شب از اشک، چاره می نوشم

دلم گرفت، از این روزهای خاموشم

فراغتی که فراق تو را ز پی دارد

هزار مرتبه سنگین تر است بر دوشم

بهار می رسد از راه آن زمانی که

رسد ز کعبه انالمهدی تو بر گوشم

سیاهی دلم از تو اگر چه دورم کرد

میان روضه ولی با تو زود می جوشم

بدون روضه ببین دست های سینه زنم

گرفته زانوی غم را میان آغوشم

هزار شکر که تا چند سال عیدم را

برای مادرت از ابتدا سیه پوشم

بقیع، گریه کن روضه های مادر توست

کنار تربت زهرا مکن فراموشم

محمد بياباني

منظومه عشق و مستی از کار افتاد

پرگار خداپرستی از کار افتاد

از بوسه تازیانه بر دست بتول

یک لحظه تمام هستی از کار افتاد

سید رضا مؤید

***

مرا مهمان چشم بسته ات کن

شریک نالۀ پیوسته ات کن

به جان زینبت یکشب علی را

طبیب پهلوی بشکسته ات کن

علی شریف

***

شب آمد بر سرت تنها نشستم

ز پا افتاده و در خود شکستم

برای مرگ من بس باشد این داغ

که من با دست خود چشم تو بستم

علی شریف

***

تو با اندوه و محنت خو گرفتی

چرا از شوهر خود رو گرفتی

به دور از چشم من در راه رفتن

چرا تو دست بر پهلو گرفتی

علی شریف

***

آنانکه دم از محبت هُور زدند

بر خاک جبین در شب دیجور زدند

چون رفت از آسمان دین مهر امید

آتش به حریم خانه نور زدند

رحمت الله رعیت (رحمت)

***

با زحمت بسیار اگر پا می شد

دیوار، عصای دست زهرا می شد

دانی که کدام غصه او را می کشت

این غم که علی بی کس و تنها می شد

محمد علی مجاهدی (پروانه)

***

فردوس نشان خاک پای زهراست

کوثر نمی ازیم عطای زهراست

این نه فلک و شش جهت و چار ارکان

برپا همه از یمن ولای زهراست

واصف بیدگلی

***

دشمن که تو را که لطف و رحمت را کشت

تقوا و حیا و شرم و عفت را کشت

با کشتن تو دشمن اهریمن خو

ایثار و محبت و مروت را کشت

محمد علی مجاهدی (پروانه)

***

آن شب که درون قبر با ناله و آه

بگشود کفن، دست خدا از رخ ماه

چون شمع کنار بستر پروانه

می سوخت و بر فاطمه می کرد نگاه

حسین یاری (یاری)

***

درد تو ز دست و دیوار نبود

از میخ در و صدمه مسمار نبود

درد تو در این بود که در قحطی مهر

جز سایه ترا همقدم و یار نبود

محمد علی مجاهدی (پروانه)

من میروم دگر ز کنارت پسر عمو

دیدار ما به روز قیامت پسر عمو

من میروم و مونس شب هات میشود

یک چاه و قبر مخفی و غربت پسر عمو

من حاضرم قسم بخورم که ندیده ام

از تو به غیر مهر و محبت پسر عمو

زانو گرفته ای به بغل مثل کودکان

خیبر شکن روزهای شجاعت پسر عمو

دنیای تو مگر که به آخر رسیده است

برخیز جان من به فدایت پسر عمو

چشمت کجاست قطرۀ اشکی به من بده

میخواهمش برای شفاعت پسر عمو

گریه مکن فدای سرت هرچه شد، زیاد....

.....کاری نبود عمق جراحت پسر عمو

شرمنده ام غلاف عدو دست من برید

بر دوش مانده بار خجالت پسر عمو

حميد رضا برقعه اي

من رفتنی هستم دگر یاری نداری

مظلوم! با مظلومه ات کاری نداری؟

تا رفع زحمت کردنم چیزی نمانده

فردا در این بستر، تو بیماری نداری

مثل جنین زانو بغل کردن ندارد

خانه نشین! گیرم طرفداری نداری

با گریه دردت را بگو عیبی ندارد

وقتی که غم داری و غم خواری نداری

وقتی که دفنم می کنی آقا بمیرم

تاریک تر از آن شب تاری نداری

مردم اگر از تو سراغم را گرفتند

از قبر من مولا خبر داری! نداری!

دیگر خداحافظ، حلالم کن علی جان

جان تو جان بچه ها کاری نداری؟

حامد خاکی

من در پناهِ چَشمهايت سرفرازم

از اين كه آقاي مني بر خود بنازم

شد خاكساري حريمت آبرويم

خاكِ كف پاي تو شد مُهرِ نمازم

محرابِ قلبم طاقِ ابروي تو باشد

چَشم انتظارت رو به صحراي حجازم

خانه خرابم كرد اين طوفانِ نفسم

بايد حريمِ تازه اي در دل بسازم

خواهم ز حق بين دعاي عهد هر صبح

اين جانِ ناقابل به راه تو ببازم

از داغِ آن سيليِ ناحقِ مدينه

آتش گرفته سينه در سوز و گدازم

زهرا(س) صدا مي زد ميانِ دود و آتش

اين غياث المنتظر؟ اي چاره سازم

قاسم نعمتي

من بیشتر برای شما گریه می کنم

دیگر نپرس اینکه چرا گریه می کنم

آقا ، تمام فاطمه نذرِ نگاه توست

آری امیر ، داغ تُرا گریه می کنم

از دست مهربانیِ همسایه ها دگر

از این به بعد پیش خدا گریه می کنم

جانی نمانده است که ریزم به پایتان

بی جانم و بدون صدا گریه می کنم

گفتم برای فاطمه جانی نمانده است

حتی برای اشک ، توانی نمانده است

گفتی بمان ، امان بده با حیدرت برو

وقت سفر رسیده ، امانی نمانده است

بعد از سه ماه ، ماه به تو سر زده ، بیا

سیرم نگاه کن که زمانی نمانده است

این پیرزن ، جوانِ دو سه ماهِ قبلِ توست

در پیکرم اثر زجوانی نمانده است

ماهِ شکسته ی نود و پنج روزه ام

تا لحظه ی غروب ، زمانی نمانده است

او رفت و هرچه بود ، خدا برد با خودش

حتی ز قبر یار ، نشانی نمانده است

شاعر: محمد ناصري

من بی قرار روضه ی زهرای اطهرم

خدمتگزار روضه ی زهرای اطهرم

روزی که روزی همه را داد ذوالمنن

بر من ولای فاطمه را داد ذوالمنن

با مهر او حوالی عشق خدا شدم

دیوانه ی ولای علی مرتضی شدم

با مهر او حیات مجدد گرفته ام

اسلام واقعی ز محمد گرفته ام

یک شب که خواب آمد و هست مرا گرفت

دیدم نگار آمد و دست مرا گرفت

فارغ دلم ز فکر غم انتظار کرد

آمد قرار سینه مرا بی قرار کرد

روح مرا به وادی عشق خدا کشید

در مجلس منوری از انبیا کشید

دیدم تمام در بر آدم نشسته اند

با احترام محضر خاتم نشسته اند

آنجا خلیل خادم و جبرئیل سینه زن

موسی کلیم همره او مانده از سخن

عیسی مسیح گوشه ای از مجلس خدا

در زمزمه بیا قمر نرگس خدا

ناگه نگار بر سر منبر نهاد پا

این گونه گفت مدحت زهرای مصطفی

بسم اللهش سلام به زهرای عشق بود

روضه نبود جنت اعلای عشق بود

بعد از سپاس خالق یکتا امیر عشق

گفتا سلام مادر خیر کثیر عشق

اول سلام بر سکنات الهی ت

دوم سلام بر وجنات الهی ت

سوم سلام بر دل پر از خدای تو

بر دست های زخمی و مشکل گشای تو

چهارم سلام بر همه ی جلوه های تو

بر گریه های نیمه شب و ربنای تو

پنجم سلام بر تو و بابات مصطفی

بر همسر غیور و صبور تو مرتضی

مادر سلام بر تو و اولاد پاک تو

مانده هنوز مخفی از خلق خاک تو

مادر سلام بر همه ی غصه های تو

بر غربت مدینه ی کرب و بلای تو

مادر سلام بر خم ابروی زخمیت

بر پهلوی شکسته و بازوی زخمیت

مادر سلام بر تو و تابوت چوبیت

بر آفتاب دیده ی پاک و غروبیت

مادر سلام بر همه ی ناله های تو

آتش گرفت خاک زمین زیر پای تو

اینجای روضه یار گریبان درید و گفت

آه از درون سینه ی خسته کشید و گفت

مادر سلام بر تو و حیدر که شب نخفت

بر غنچه ای که در وسط شعله ها شکفت

فریاد وای از همه ی انبیاء بلند

آواز آه از دل عرش خدا بلند

اما سخن میان زبانها ادامه داشت

او می سرود روضه و غوغا ادامه داشت

ناگه کلام رنگ خدایی تری گرفت

شوری عجیب مجلس پیغمبری گرفت

زهرا اگر نبود خدا عالمی نداشت

زهرا اگر نبود علی پرچمی نداشت

زهرا اگر نبود تکامل فسانه بود

حتی خدا بدون دلیل و نشانه بود

زهرا اگر نبود سعادت سراب بود

فریاد وا خدا به خدا بی جواب بود

زهرا اگر نبود هدایت ضلال بود

فهمیدن نجات و تعالی محال بود

زهرا اگر نبود شفاعت خرافه بود

حتی قلم ز جرم خلایق کلافه بود

زهرا اگر نبود ولایت هلاک بود

دین خدا و عشق علی زیر خاک بود

زهرا اگر نبود کسی سینه زن نبود

از شور و عشق و نغمه ی مستی سخن نبود

کم کم اذان صبح شد و حرف ناتمام

مولا نمود بهر نماز شبش قیام

ناگه به خویش آمدم و غرق التهاب

دیدم که خواب بودم و با چشم پر ز آب

روی لبم نوای غریبانه ای نشست

بغضم به یاد خواب خوش دیشبم شکست

گفتم سلام مادر اعجاز فاطمه

سوز مرا به گریه نما ساز فاطمه

محمدرضا نجفی

نامه اي بنوشت بر باب يزيد

ثاني ملعون بي دين و پليد

گفت اي ابن ابو سفيان سلام

در چه حالي اي امير شهر شام

يک خبر دارم برايت اي امير

از علي مرتضي شاه غدير

فاتح خيبر شده خانه نشين

حال و روزش را بيا اينجا ببين

بعد فوت آخرين مرد خدا

حمله بردم سوي بيت مرتضي

همره من عده اي شيطان پرست

عده اي ديوانه هيزم بدست

تا که ديدم درب بيت فاطمه

در دلم افتاد ترس وواهمه

خانه اي زيبا محقر با صفا

خانه دخت عزيز مصطفي

خانه اش چون خانه رب ودود

بوي عطر ياس عقلم را ربود

عاقبت آغاز کردم فتنه را

مشت بر در ميزدم حيدر بيا

در ميان آنهمه بانگ وخروش

صوت زهرا همسرش آمد به گوش

گفت اي بي دين چه ميخواهي زما

هم کلامت نيست شاه هل اتي

فاطمه از شوهرش تقدير کرد

پيش يارانم مرا تحقير کرد

قلب من از کينه ها لبريز بود

ميخ درب خانه او تيز بود

با تمام قدرت از روي حسد

ميزدم بر درب بيت او لگد

ناله جانکاه بر گوشم رسيد

حيف شد!آن صحنه را حيدر نديد

فاطمه افتاد بر روي زمين

... سينه اش مجروح شد از ضرب کين

شاعر:وحيد قاسمي

ناله در سینۀ بشکستۀ من زندانی ست

گریه هایم همه شب تا به سحر پنهانی ست

به پریشانی گیسوی حسینم سوگند

دل دریایی ام از دست غمت طوفانی ست

به خدا گریۀ من بر رخ و بر پهلو نیست

همۀ غُصۀ من آن که تو خود می دانی ست

چند روزی است علی سر به گریبان داری

چند روزی است جهان در نظرم ظلمانی ست

آن قدر هر دل شب در بر من آه مکش

ز چه رو تا به سحر دیدۀ تو بارانی ست

دردم این است تو بر رفتن من گریه کنی

لیک در خانۀ همسایۀ ما مهمانی ست

حال چون وقت جدایی است، رخم سیر ببین

زیر این نیلی سیلی رخ من پیدا نیست

جواد محمد زماني

ناگفته ها دارد دل غم پرورت با من

حرفی بزن از گوشۀ چشم ترت با من

بانوی محجوبم بیا و در میان بگذار

شرح بلایی را که آمد بر سرت با من

از اتفاقاتی که پیش آمد در آن کوچه

آن ماجراهایی که گفته دخترت با من

ای کاش امکان داشت راز رو گرفتن را

یکبار می گفتی به غیر از معجرت با من

از تازیانه با اشاره شکوه ها دارد

لرزیدن انگشت های لاغرت با من

یک روز کارِ خانه، نان پختن، کمی لبخند

اما چه کاری کرد روز دیگرت با من

امروز از اول فقط گفتی"حلالم کن"

ای وای اگر این است حرف آخرت با من

قبل از تو من جان می دهم، احیاء من با تو

بعدش عزیزم کار غسل پیکرت با من

مصطفی متولی

میخواست پا شود کمرش درد میگرفت

مجروح خانه بال و پرش درد میگرفت

شب زنده دار هرشب سجاده مدتی

هنگام گریه پلک ترش درد میگرفت

تا میگذاشت سر روی بالش-خدای من-

از سوز گوش پاره سرش درد میگرفت

فردی که سوخته مدتی آبش نمیدهند

از شدت عطش جگرش درد میگرفت

وقتی بیاد روی پدر صیحه میکشید

نای همیشه نوحه گرش درد میگرفت

هربار فضه پیرهنی تازه میگذاشت...

قلب حزین گل پسرش درد میگرفت

علیرضا خاکساری

مهرت به کائنات برابر نمي شود

داغي ز ماتم تو فزون تر نمي شود

از داغ جانگداز تو اي گوهر وجود

سنگ است هر دلي که مکدر نمي شود

ظلمي که بر تو رفت ز دست ستمگران

بر صفحه ي خيال مصوّر نمي شود

اي آنکه شد جنازه ات آماج تير کين

اينگونه ظلم با گل پرپر نمي شود

بي بهره از فروغ ولاي تو يا حسن

مشمول اين حديث پيمبر نمي شود

فرمود ديده اي که کند گريه بر حسن

آن ديده کور وارد محشر نمي شود

دارم اميد بوسه ي قبر تو در بقيع

افسوس مي خورم که ميسر نمي شود

با اين ستم که بر تو و بر مدفنت رسد

ويران چرا بناي ستمگر نمي شود؟

آن را چه دوستي است «مويد» که ديده اش

از خون دل ز داغ حسن، تر نمي شود

سيد رضا مؤيد خراساني

مهربان بودی و بد با دل تو تا کردند

غنچهء ناز تو را با لگدی وا کردند

مردم شهر چقدر زود به فکر افتادند

در عزاخانهء تو غمکده بر پا کردند

عده ای در وسط کوچه تورا میکشتند

عده ای نیز همان بین تماشا کردند

بین یک کوچه باریک زمینت زده اند

بین این کوچه باریک که غوغا کردند...

... ناگهان معجر مشکی تو از سر افتاد

بچه ها معجر خونی تو پیدا کردند

گرگ ها وحشی و سگ های مدینه هارند

آنقدر پنچه زدند تا کمرت تا کردند

سند معتبری هست که تاریخ نوشت:

میخ را در وسط سینه تو جا کردند

کشته شد محسن و آنان که تماشا کردند

سند تیر به اصغر زدن امضا کردند

محمد مهدی نسترن

موقع رد شدن از كوچه غریبانه شكست

زینت عرش خدا بود و به ویرانه شكست

ناگهان از سر فردوس برین مستی رفت

حوض كوثر به زمین خورده و پیمانه شكست

فاطمه دور علی گرم طواف خود بود

شمع افتاد زمین و پرِ پروانه شكست

یكی از دست عدو خورد و یكی از دیوار

گوشواره نه فقط، دست و سر و شانه شكست

ضربه‌ای آمد و محتاج كنیزانش كرد

لحظه‌ای كه نفسش رفت و درِ خانه شكست

گره انداخته آتش به سر مویش اگر

لای گیسوی پریشان شده‌ای شانه شكست

پای عشقش به علی دار و ندارش را داد

فاطمه پای علی ماند كه مردانه شكست

بوی یك یاس بهشتی همه جا را پُر كرد

شیشۀ عطر خدا بود و غریبانه شكست

شاعر : محمد بختیاری

نشاط زندگیم از عنایت زهراست

عنان زندگیم دست حضرت مولا ست

خدا کند بهشت هم کنار شان با شیم

کنار خانه یشان خانه داشتن زیباست

گذر نموده زکوی دلم خبر دارم

میان کوچه دل رد چادرش پیداست

چقدر مادر سادات دست و دل باز است

همیشه چادر او خیمه گاه روضه ماست

دل شکسته زهرا چه ساحلی دارد

چرا که جلوه آبی ترین در یا هاست

عجب سئوال شگرفی نوشته اشک علی

مزار خاکی زهرا کجای این دنیاست؟

تمام عا لمین نا توان ز حل سئوال

جواب کامل آن دست مهدی زهراست

شاعر:وحید قاسمی

نسیمی دل ندارد تا بر این رو دست بگذارد

چه اینکه گرگ باسیلی به آهو دست بگذارد

توازن نیست در دیدن اگر در موقع چیدن

کبودی ها به یک سوی ترازو دست بگذارد

زنی با شانه ی لرزان و باد و گیسوی دختر

تعجب می کنم گر شانه بر مو دست بگذارد

دوباره چشم بگذارد به بازی و به بازویش

ازاین سو چشم بگذارد از آن سو دست بگذارد

گل یاس علی پرپر بریزد روی سجاده

به بازی دخترش وقتی به بازو دست بگذارد

مهدي رحيمي

نرو ای همدم تنهایی بابا، مادر

می شود بعد تو بابا تک و تنها، مادر

چه مگر بر سر تو رفته در آن کوچه ی شوم

پس از آن حادثه افتاده ای از پا، مادر

آخرین بار که گیسوی مرا شانه زدی

لرزه دست تو لرزانده دلم را مادر

من و بی مادری، ای وای، برایم زود است

کاش می شد که از این جا بروم با مادر

سيد محمد جواد شرافت

ندا به حق علي و دعا به حق علي

دوا به حق علي و شفا به حق علي

چه سرفرازم و آقا شدم براي خودم

بلند ميشود و افتاده پا به حق علي

گداي كوچه ي زهرا شدم عزيز شدم

بزرگ ميشود اينجا گدا به حق علي

عجيب نيست اگر باز هم دري واشد

نجات داده مرا بارها به حق علي

مگر نه اينكه هميشه خجالتم دادي

مگر نه اينكه تو گفتي بيا به حق علي

چه خوب دست من و دامنت گره خورده

شده ست اين گره ي بسته وا به حق علي

تمام حاجتم اين بود آشتي با تو

شده ست حاجت كهنه روا به حق علي

اگر كه پرده بيفتد چه آبرو ريزي ست

مريز آبرويم را خدا به حق علي

به من ز ِ اَخم تو آنقدر عرصه تنگ آمد

بگير تنگيِ قبر مرا به حق علي

به حق فاطمه كه پيش زينبش ميگفت

بلند ميكنم اين شانه را به حق علي

شاعر: حبیب نیازی

نبی به بوی بهشتیّ تو ارادت داشت

علی به جلوه ی هر روزه ی تو عادت داشت

کدام نور ز مصراع بیت تو جوشید؟

که شعله هم به در خانه ات ارادت داشت

برای خاطر حیدر به تازیانه نشست

کدام دست، چنان دست تو عبادت داشت؟

برای ضربه ی دیگر به دیدنت آمد

که گفته قاتل تو نیّّت عیادت داشت؟

پس از تو ای گل نشکفته پرپر این بلبل

ز شام تا به سحر گریه ها به یادت داشت

قسم به سوره ی خاکیّ چادرت، بانو!

به درک قدر تو باید فقط سعادت داشت

رضا جعفري

نبض خدا در التهاب فاطمیه است

دل بیت الاحزان خراب فاطمیه است

فریاد یا زهرا شعار سینه زن هاست

دست و زبان، پا در ركاب فاطمیه است

پشت سر سوز و گداز هیئتی ها

صدها دعای مستجاب فاطمیه است

این روزها چشم جواهر زای مهدی

آغشته با محلول آب فاطمیه است

خورشید بی اذن علی تابش ندارد

وقتی كه زهرا آفتاب فاطمیه است

تصویر كوچه، عكس یك سیلی محكم

تا آخر دنیا به قاب فاطمیه است

با یاس های سوخته می گفت آتش

قلب شقایق هم كباب فاطمیه است

تنها وجود آن یتیمان علی نه!

در هر وجودی اضطراب فاطمیه است

از بدحجابی های اهل شهر خواندیم

میلِ به لذت ها حجاب فاطمیه است

در پرتوی آتش فشان روضه دیدیم

در چشم های ما مذابّ فاطمیه است

وقتی محرم می شود احیاگر دین

تأثیر آن از انقلاب فاطمیه است

محمد رضا طالبي

نای نفس کشیدن و رعنا شدن نداشت

سرو علی دگر کمر پا شدن نداشت

این بر همه طبیب، ز خود دست شسته بود

کی گفته او توان مسیحا شدن نداشت

آب از سرش گذشته، علی را خبر کنید

کوثر که میل راهی دریا شدن نداشت

پیچیده است اگر، کمرش درد می کند

او هیچ گاه قصد معما شدن نداشت

امروز کار خانۀ خود را تمام کرد

گویا که قصد عازم فردا شدن نداشت

حتی حسین آب ز دستش گرفت و خورد

گویا خبر ز راهی گرما شدن نداشت

می شست رخت خویش، ولی طول می کشید

چون دست لاغرش رمق وا شدن نداشت

اسماء کمی خلاصه بینداز بسترش

تصویر فاطمه که غم جا شدن نداشت

می خواست دختر پدر خویشتن شود

گویا که میل حضرت زهرا شدن نداشت

با قصد قربت از پسرانش برید دل

هر چند قصد قربت مولا شدن نداشت

محمدسهرابي

وزیده باز به قلبش هوای دلتنگی

نشسته گوشه ی حجره خدای دلتنگی

هنوز هم كه هنوزست یاد آن كوچه ست

رسیده باز به گوشش صدای دلتنگی

هنوز ماتِ كبودیِّ صورتِ یاس است

پُر از سكوت شد از غصه های دلتنگی

نگاه خسته ی خواهر به چشم های حسن

كه موج می زند از های های دلتنگی

مُغیره و دَر و مسمار و هیزم و آتش

و ... روضه ها شده تنها دوای دلتنگی

طنینِ دستِ حرامی هنوز می آید

كه با همان، شده زهرا فدای دلتنگی

در این هوای زمستانی دلِ حیدر

كنار پنجره می سوخت پای دل تنگی

همین كه چشم به چشم حسین می دوزد

شود (اسیرِ) همان كربلای دل تنگی

حميد رمي

وای از این بازی که تو با صبر «حیدر» می‌کنی

چشم بر هم می‌نهد، چادر که بر سر می‌کنی

آه ای «اَمّن یُجیبِ» دختران بی پناه

«زینب»ت را پس چرا این گونه «مضطر» می‌کنی

با توام در! با تو تا دیوارها هم بشنوند

عشقِ «یاسین» است این یاسی که پرپر می‌کنی

قصه‌ی پهلوی تو بغض خدا را هم شکست

اشک او را شبنم آیات کوثر می‌کنی

بازوانی را که این شلاق‌ها بوسیده‌اند

جای لب‌های «محمد» بود، باور می‌کنی؟

با عبورت آخرین بار است از بوی بهشت

کوچه‌های شهر غمگین را معطر می‌کنی

بی حرم می‌مانی و از حسرت گلدسته‌هات

در مدینه خون به قلب هر کبوتر می‌کنی

نیمه‌شب مثل نسیم از کوچه‌ها رد می‌شوی

شاعران مست را بی‌تابِ مادر می‌کنی

مثل آنروزی که پیشاپیش مردم می‌رسی

با نگاهی این غزل را هم تو محشر می‌کنی

قاسم صرافان

نیمه شب است و مانده علی که چه ها کند

باید بساط غسل کسی را به پا کند

حیدر بنا نداشت که بی فاطمه شود

اما بناست خانه قبری به پا کند

با گریه کار غسل خودش را شروع کرد

باید که مثل شمع نباید صدا کند

بعد از سه ماه روز زدن و رو ندیدنش

وقتش رسیده فاطمه را رو نما کند

هر عضو شستشوش یکی را ز هوش برد

مانده علی چه با جگر بچه ها کند

دستش کجا رسید که دادش بلند شد

مجبور شد که کار خودش را رها کند

مانده که گرم شستن زخم تنش شود

یا فکر جابجا شدن دنده را کند

زهرا چه راحت است و علی پر جراحت است

دنیا نخواست با جگرش خوب تا کند

مسعود اصلانی

نمی شود که بخندی برای من مادر

و یا کنار بیایی کمی از این بستر

برای دختر خود هم حجاب میگیری

نبوده محرم رازت مگر همین دختر

دوباره پیرهن تازه ای به تن داری

دوباره لاله نشسته است بر تن تو مگر

میان خانه ما بوی دود می پیچد

به هر نسیم که آید از آستانه در

ز نغمه های بریده بریده دانستم

که عمر بلبل عاشق نمی رسد به سحر

اگر چه پیرهنت بود بر تنت اما

ندیده زخم تنت را گریست چشم پدر

شبیه شمع زبان دوختی و آب شدی

کفن چه قدر بزرگست بر تنت مادر

حامد اهور

نشسته اند همه در کمین ... تو را بزنند

نگاه کن ، بنگر ..و .. ببین !... تو را بزنند

تعجب است همه با علی جدل دارند ؛

به کینه های قدیم آن و این ، تو را بزنند

زیاد کار بدی نیست ؟ پیش چشم همه

همین که حمله کنند و ... همین تو را بزنند ؟؟

چگونه شرم نکردند و رویشان می شد !!؟

علی نگاه کند ... اینچنین تو را بزنند !!!؟

بهانه ای که ندارند لاجرم باید

گره زنند به دستان دین .. تو را بزنند

نگفت با خودش این را حسن که می بیند ؛

کنار خانه یتان بر زمین تو را بزنند

خدا به خیر کند این لگد زدن ها را

قرار بود که بد تر از این تو را بزنند

مجتبي كرمي

وقتی میان کوچه سند پاره پاره شد

چشمان غصّه دار فلک پر ستاره شد

ناموس کبریا وسط کوچه های تنگ

محصور یک شقی صفتِ بدقواره شد

تهمت زد و به دختر طاها دروغ بست

داعیّه دارِ دین، پسرِ زشت قاره شد

گفتم، گفت زود سند را بده به من

گفتم، بعد از آن که ستم بی شماره شد

با پنجه وسعت فدک اش را وجب گرفت

سیلی برای غصب فلک راه چاره شد

گفتند مست بود و صدایی نمی شنید

آنقدر زد که غنچه یاس اش عصاره شد

پا زد که بارِ شیشه ی آنرا بیفکند

اوّل نشد ولی چو لگد زد دوباره شد

چادر به پای مادر سادات گیر کرد

افتاد روی خاک و دلش پر شراره شد

گفتند یک طرف زده سیلی ولی حسن

پیگیرِ جستجوی دو تا گوشواره شد

شاعر : حسین قربانچه

وقتی گدای فاطمه بودن برای ماست

احساس میکنیم که دو عالم گدای ماست

با گریه بهر فاطمه آدم عزیز است

این گریه خانه نیست که دولت سرای ماست

اینجا به ما حسین حسین وحی میشود

پیغمبریم و مجلس زهرا حرای ماست

سلمان شدن نتیجه همسایگی اوست

زهرا برای سیر کمال ولای ماست

تنها وسیله ای که نخش هم شفاعت است

چادر نماز مادر ارباب های ماست

باران به خاطر نوه ی فضه میرسد

ما خادمیم و ابر کرم در دعای ماست

فرموده اند داخل آتش نمیشویم

فردا اگر شفاعت زهرا برای ماست

علی اکبر لطیفیان

وقتي كه عالم را خدا ايجاد مي¬كرد

زهرا ز نورش عرش را آباد مي¬كرد

چون تخت و كُرسي را برايش آفريدند

او مي¬نشست از شيعيانش ياد مي¬كرد

از سادگي، آزادگي، از عشق مي¬گفت

آيينه را منشور استعداد مي¬كرد

از سوختن ها، ساختن¬ها حرف مي¬زد

ياد از غريبي¬هاي مادر زاد مي¬كرد

ياد از حوادث¬هاي تلخ كوچه¬اي كه

بر خاك آن با چهره مي¬افتاد مي¬كرد

با مالك دوزخ سخن از دود مي گفت

از آتش هيزم شكن فرياد مي¬كرد

از ماهي خونين تنگش عذر مي¬خواست

نفرين به روح ملحد صياد مي¬كرد

مي¬گفت با كروبيان اي¬كاش مي¬شد

تنها علي را يك نفر امداد مي¬كرد

يك¬روز اگر او حاكم دنياي ما بود

صدها هزاران بنده را آزاد مي¬كرد

شرح نزولش مثل باران بود و افسوس

اين خاكِ مرده بر خودش بيداد مي¬كرد

محمدرضا طالبی

وقتی که آسمان و زمین تار میشود

دست سیاه فتنه پدیدار میشود

یارب ببین چگونه علمدار لافتی

در حلقه طناب گرفتار میشود

در خانه ای که مجلس ترحیم مصطفی ست

کوثر کتیبه در و دیوار میشود

هنگام ثبت واقعه غربت علی

خون جوهر و قلم نوک مسمار میشود

بر بازویم نوشته که در کوچه شوهرم

با یک غلاف تیغ عزادار میشود

وقتی که می دوم سوی حیدر؛نفس زدن...

...با سینه شکسته چه دشوار میشود

زینب مریز اشک که این تازیانه ها

در کربلا برای تو تکرار میشود

علی صالحی

وقتی سرت را روی بالش می گذاری

آنقدر میترسم مبادا بر نداری

تو آفتاب روشنی در خانه ی ما

تو آفتاب روشنی هر چند تاری

فردا کنار سفره با هم می نشینیم

امروز را مادر اگر طاقت بیاری

تو آنچنان فرقی نکردی غیر از این که

آیینه بودی شدی آیینه کاری

آلاله می کاری و باران می رسانی

چه بستر پر لاله ای ؟ چه کشت و کاری

آنقدر تمرین می کنی با دستهایت

تا شانه را یک مرتبه بالا بیاری

بگذار گیسویم به حال خویش باشد

اصلاً بیا و فرض کن دختر نداری ...

علی اکبر لطیفیان

وقتی بگو بخند تو در خانه جا نشد

لفظ بیا ببند به زخمت روا نشد

صبح دراز تو سر مغرب شدن نداشت

مویت سفید گشت و رفیق حنا نشد

قدری غذا بخور جگرم ریش ریش شد

شاید که ماندی و سفرت از قضا نشد

در خانه روسری به سرت قاتل من است

قتل کسی به پارچه ای نخ نما نشد

قحط طبیب شرم علی را مضاف کرد

قحطی چنین پر آب عیان هیچ جا نشد

جان خودم قسم که همین چند روز پیش

گفتم که کج کنم سر این میخ را نشد

پهلوی و روی موی و وضوی جبیره ات

چون من بساط قتل کسی رو به را نشد

محمد سهرابی

هِق هِق! خدا مصیبت خود را شروع کرد

آن روضه ای که دهر نمی کرد باورش

خِس خِس! گرفته راه گلو بغض بی کسی

گویی که غصه های دو عالم به محضرش

لَک! لَک! به روی ملحفه، گل های صورتی

مانده هنوز لکه ی خون روی بسترش

تَق تَق! به روی چوب، ز دستی رسن نشان

می سازد او به اشک چه؟... تابوت همسرش

شُر شُر! خروش چشمه ی خون رنگ تر ز خون

در چشم خیس، خاطره های شناورش

نم نم که شست پیکر از گل لطیف تر

از ابتدای کوثر الی «راءِ » ابترش

تک تک شمرد: زخم، کبودی، نشانِ میخ

یک سو تمام گشت، رود سوی دیگرش

هو هو! صدای زوزه ی بادی که می شنید

از نعره های ثانیه ها در برابرش

سو سو کنان چراغ امیدش به انتهاست

دیگر نمانده یک دو سه صفحه ز دفترش

ها ها! نگاه آینه ها تار گشته بود

از بس که سرد گشته هوای مجاورش

«...یک یک تمامیِ گره ها را ببند حسن(ع)!

صندوق چه ای که ساخته بودم بیاورش...»

لَق لَق ! نگین درون رکابش چه کوچک است

گشته سوالِ نیمه شب، این جسم لاغرش

نه نه! قبول باور زینب نمی شود

دختر چهار سال و جوان بود مادرش

قُل قُل! شکفت خاطره هایی ز خصم، تلخ:

((سر بسته !... هر چه خواست بیاورد بر سرش

خِش خِش ! به زیر پای نهاد احترام عدو

وقتی که بست در وسط کوچه معبرش

شَق شَق! یکی ز دست و یکی هم ز کاه گِل

دیگر نماند قدرت پرواز بر پرش

بَه بَه! عجب قبیله نگه داشت حرمتش

خوب است تازه کرده سفارش پیمبرش

پچ پچ فتاد بین لب تلخ و گوش کر

گم شد حضور حیدر و آیات کوثرش

چپ چپ نگاه می کنند این قوم عجیب نیست

راهی نبوده راست به هر فرد کافرش

گُر گُر زبانه کاش...، گدازه چه بی امان

افتاد روی دامن بُستان و بر درش

اُه اُه ! صدای سرفه ی یک شهر شد بلند

از شعله ها و هیزم و امواج آذرش

دو دو هجوم بردند، افتاد فاطمه

هرگز نشد رعایتِ احوال مضطرش

بابا کجاست تا که ببیند چه کرده اند

این غاصبان حقِ ولی، با صنوبرش

وَق وَق صدای زشت و کریهی که می رسید

له شد میان آن همه کفتار کفترش

بِر بِر! هزار چشمِ حیا مُرده خیره گون

مستانه منتظر که چه خواهد شد آخرش؟

چَه چَه ! شنیده می شد و اما میان دود

آتش گرفت بلبل و افتاد معجرش

بی بی گشود چشم پر از خاک و دوده را

بیند نه محسنش، که کجا رفت شوهرش؟

پَرپَر شد و تمام تنش بوی غم گرفت

آن که در عرش هر چه ملک هست، نوکرش

لؤلؤ شکست ،ضربه فشارش زیاد بود

پُر شد تمام شهر ز بوی معطرش...))

کم کم وداع سخت و نگاهی پر التماس

حالا بلند می شود از خاک، پیکرش

تِک تِک، وداع حضرت زهرا، زمان تمام!

صبری دهد خدای غریبان به دخترش...

شاکر

هرگز ندیده است کسی ما در این چنین

یک بستری چنین و شکسته پر این چنین

شهر مدینه هیچ کسی را چنین نزد

جز تو نداشت شاخه ی نیلوفراین چنین

مُزد رسالتِ پدرت دست کوچه بود

اجرت کسی نداد به پیغمبر این چنین

از جای جای پیرهنت تکه ای کم است

شاید گرفته است به میخ دراین چنین

حالا نفس نفس زدنت کُند تر شده

دارد شکستگی تو درد سراین چنین

چندین شب است دست تو بالا نیامده

شانه نخورده است موی دختراین چنین

معلوم می شود تو مداوا نمی شوی

زانو بغل گرفته دگر حیدر این چنین

علی اکبر لطیفیان

همينكه شعله به پايِ تو بي امان پيچيد

صدايِ ناله يِ تو بين آسمان پيچيد

نفس نفس زدنت پشتِ در عذابم داد

نسيم ِ سوختنت تا به بيكران پيچيد

به رويِ صورتِ تو شعله چنگ مي انداخت

بهار بودي و در ناله ات خزان پيچيد

بنا نبود كه "در" سمتِ پهلويت آيد

ميانِ پهلويِ تو دردِ استخوان پيچيد

چنان زدند كه از رويِ شاخه بار افتاد

و در به رويِ سرت خورد و ناگهان پيچيد

همينكه زير ِ در ِ خانه گير افتادي

به سويِ خانه يِ من پاي دشمنان پيچيد

تو آن وقار نبودي كه بر زمين اُفتي!

گمان كنم وسطِ كوچه پايتان پيچيد

شاعر: ؟؟؟

هر چند پر شکسته شدی و نمی پری

اما هنوز، مثل همیشه کبوتری

شکر خدا که پاشدی و راه می روی

انگار فاطمه کمی امروز بهتری

حتی برای دلخوشیِ ما... چه خوب شد

مشغول کارِ خانه شدی روز آخری

شانه زدی به موی پریشان دخترم

می خواستی نشان بدهی باز مادری

با این قنوت نا متعادل چه می کنی

داری دعا به خانه ی همسایه می بری!؟

هر چند خنده می کنی از دیدنم، ولی

با طرز راه رفتن خود گریه آوری

بانو! تو را قسم به دلم احتیاط کن

وقتی که دست جانب دستاس می بری

کم کم بساط زندگیم جمع می شود

آخر نگاه می کنی ام جور دیگری ...

علی اکبر لطیفیان

هر شب که آه تا به سحر گاه می کشم

با اشک شعله بر جگر ماه می کشم

تا باز هم به شِکوه نگویند بس کنم

آهسته گریه می کنم و آه می کشم

از رنگ سرخ بستر و از پیچ و تاب من

فهمیده زینبم غم جانکاه می کشم

تا در بروی شوی، به لبخند وا کنم

خود را به خاک این ره کوتاه می کشم

بازو اگر مدد کندم دور از همه

آب وضوی آخرم از چاه می کشم

با نیمه جانیم شب خود صبح می کنم

با درد سینه ام نفسی گاه می کشم

حسن لطفي

همیشه نان جو سفره ات تبسم داشت

و از صفای همین سادگی تکلم داشت

ولی ملائکه ها هم همیشه می دیدند

که سائل در این خانه نان گندم داشت

به روی دست قنوتت چه پرورش دادی

که این همه کف پایت گل تورم داشت

همین که روی گرفتی زمرد نابینا

چقدر درس نجابت برای مردم داشت

چهل یهود مسلمان چادر تو شدند

ببین چه معجزه هایی لباس خانم داشت

همین که خون خدا در رگ تو می جوشید

حسین حسین به روی لبت ترنم داشت

برای حق فدک ایستادی ای بانو

اگر چه پهلوی یاست کمی تالم داشت

رحمان نوازني

همراه ناله های دل داغ دیده ام

امروز سمت مجلس مادر رسیده ام

کنج همین حسینیه با چند قطره اشک

یک قطعه از بهشت خدا را خریده ام

از کودکی به لطف خدا پای روضه ها

محکم شده ست پایه ی دین و عقیده ام

هرگز لباس مشکی خود در نیاورم

تا غصه دار عمر کم یک شهیده ام

چشم من از ازل شده وقف گریستن

بر غصه های مادر قامت خمیده ام

اینکه غلام و سائل این خانه ام هنوز

یعنی که دور غیر تو را خط کشیده ام

کی می شود مرا ببری تا حریم خود

من صحن جامع حرمت را ندیده ام

شاعر:؟؟؟

همتراز شرف کوثر تو زمزم نیست

خادم خانه ی تو کیست اگر مریم نیست ؟

شرط پایان رسالت پدرت بودن و بود

بی وجود تو پیمبر به خدا خاتم نیست

خاندانت همگی مظهر اسمُ اللّهند

ولی اندازه تو هیچ کسی اعظم نیست

همه ی دلخوشی حیدر کرار تویی

لحظه ی خنده تو در دل مولا غم نیست

حیف نور تو که خرج در و همسایه شود

تو فقط وقف علی باش کسی محرم نیست

همه گفتند ولی قندِ مکرر باشد

هر که دیوانه ی عشق تو نشد آدم نیست

من از آن روز که خلق تو شدم گریه کنم

از زمانی که خودم هم به خدا یادم نیست

شاعر: ؟؟؟

یک نفر بر گرد مولا با سپر چرخیده بود

بهتر است اینکه بگویم با پسر چرخیده بود

سرنوشت شیعه را جور دگر می زد رقم

در به سمت داخل کوچه اگر چرخیده بود

آمده مولا به پای خویش بیعت کرده است

درتمام شهر اینگونه خبر چرخیده بود

تاهمین اندازه می گویم که از بس ضرب داشت

یک نفر سیلی زد اما پنج سر چرخیده بود

می شد از طرز قدم هایش بفهمی با شتاب

دور خود در عرض کوچه یک نفر چرخیده بود

آنکه مصداق شریف جمله ی "لولاک..."بود

سمت پهلویش چرا لولای در چرخیده بود؟

مهدي رحيمي

یک روز نه، دو روز نه، بلکه زمانی ست

رویم کبود اتفاقی نگهانی ست

این رنگ نیلی با تعددهای لکّه

از مشتقات رنگ های ارغوانی ست

دستاس آماده، تنور آماده امّا

کاری که بر می آید از من ناتوانی ست

تا قدرت این دست هایم را بسنجم

سنگینی یک شانه هم خوب امتحانی ست

من لاله می کارم، علی می چیند آن را

این روزها کار من و او باغبانی ست

امروز هم مثل همیشه خانه دارم

امّا به جای خانه ام «چادر تکانی» ست

ساعت به وقت شرعی شهر مدینه

یک روز تا هفتاد و پنج بی نشانی ست

علي اكبر لطیفیان

یاسی که شاخه اش به دو ضربه بریده شد

افتاد بر زمین و دوباره کشیده شد

آه از نهاد عرش خدا هم بلند شد

وقتی که غنچه با گل از این باغ چیده شد

مادر که رفت پشت در خانه ایستاد

یک مرتبه صدای شکستن شنیده شد

شعله کشید از درمان آتشی و بعد

این روضه های کرب و بلا آفریده شد

از این طرف که دست ید الله بسته شد

قد چو سرو مادر از آن سو خمیده شد

هنگام بردن علی از آستان در

یک قطره خون به روی عبایش چکیده شد

دستی نوشت فاطمه چندی مریض شد

اما کسی نگفت که زهرا شهیده شد

طاقت میاورید بگویم برایتان

هنگام غسل پهلوی مادر چه دیده شد؟

بازو کبود سینه کبود و بدن کبود

از فرط گریه چشم حسین و حسن کبود

مهدی نظری

هیچ كس نیست كه دستی به دعا بردارد

یا كه باری ز سر شانۀ ما بردارد

هركه زخمی به تن از خیبر و خندق دارد

آمده تا كه از این خانه دوا بردارد

حُرمت خانۀ ما حُرمت بیت‌الله است

فاطمه با پدرش شأن برابر دارد

آنقدر زود درِ خانه پر از آتش شد

كه نشد صاحب این خانه عبا بردارد

پسری شد سپر و مادری از پا افتاد

فضه آمد كه مگر فاطمه را بردارد

سورۀ كوثر حیدر سر راه افتاده

كاش پا از سرِ قرآنِ خدا بردارد

با پرِ زخمیِ خود راهِ سپاهی را بست

كه علی را ببرد خانه و یا ... بردارد

محمد بختیاری

هی بال بال می زند این روز آخری

گشته هوای خانه مادر کبوتری

آغوش باز کرده به دنبال بچه هاست

گل کرده باز در دلش احساس مادری

دست شکسته اش که به کاری نمی رود

مشغول بچه ها شده با دست دیگری

پا شد که باغ پیرهنش را بشوید از

گل های زخم خورده ایام بستری

گاهی میان گریه خود حرف می زد و

می گفت: آه... ای پدر! آیا دم دری!؟

اسپند دود میکند اسما برای او

کوری زخم چشم مدینه تو بهتری

اسما غروب شد دل خانم گرفته است

باید لباس رفتن او را بیاوری

رحمان نوازنی

هنوز از غم تو رزق لاله ها آه است

هنوز یاد تو با خون سینه همراه است

تو را شبیه غزل خوانده شاعر هستی

چرا که عمر غزل مثل یاس کوتاه است

کسی هنوز نفهمیده حرفهایت را

فقط علی است از سر عشق آگاه است

عزا و ماتم ایام فاطمیه ی تو

زمینه ساز ظهور بقیه الله است

جواب و پرسش تاریخ را نداده کسی

جواب عشق مگر ضربه های جانکاه است

عدو برای شکست دلاور خیبر

بگفت کشتن زهرایش اخرین راه است

علی چگونه صبوری نمود بر سیلی

هنوز جای کبودی به صورت ماه است

اگر شکسته شده سینه ی بتول رسول

گناه یثرب بی درد و خلق گمراه است

هنوز قصه همان است مرتضی تنهاست

چرا که یوسف زهرا هنوز در چاه است

احسان محسنی فر

یکبار نفس کوته و صد بار کشیده

حتما شده این سینه به مسمار کشیده

تصویر تو مبهم شده ی دست کسی نیست

تحلیل من این است به دیوار کشیده

از مرگ طلب کردن تو لحظه به لحظه

پیداست که خیلی دلت آزار کشیده

جارو مزن آنقدر، کمی فکر خودت باش

از دست شکسته چه کسی کار کشیده؟

از قرمزی رخت تو پیداست که راحت

بالا نرسیده آه به اجبار کشیده

نه سال؟ همین؟ ماندن تو راه ندارد

کار تو به انگار و نه انگار کشیده

یک بار علی گفتی صد بار علی جان

یک بار نفس کوته و صد بار کشیده

علی اکبر لطیفیان

یک واژه ام نوشته شده در کتابتان

سرمایه ام دعای شب مستجابتان

بانو ! شما بهانه خلقت ، که می شود ...

آغاز هر چه هست به آغاز نابتان

بوی بهشت می وزد اطراف خانه ات

ازعطر آسمانی سیب گلابتان

آیا نمی شود که نصیب دلم شود

سلمان ترین کرامت یک انتخابتان

یعنی کمی ز لطف شما شاملم شود

یعنی بیاید این دل من در حجابتان

هجده بهار ماندی وحالا نشسته ایم

زانو بغل گرفته به زخم شتابتان

هرگز تب مزار تو پایین نیامده

تا صبحگاه سر زدن آفتابان

علیرضا لک

یک نفر بر گرد مولا با سپر چرخیده بود

بهتر است اینکه بگویم با پسر چرخیده بود

سرنوشت شیعه را جور دگر می زد رقم

در به سمت داخل کوچه اگر چرخیده بود

آمده مولا به پای خویش بیعت کرده است

درتمام شهر اینگونه خبر چرخیده بود

تاهمین اندازه می گویم که از بس ضرب داشت

یک نفر سیلی زد اما پنج سر چرخیده بود

می شد از طرز قدم هایش بفهمی با شتاب

دور خود در عرض کوچه یک نفر چرخیده بود

آنکه مصداق شریف جمله ی "لولاک..."بود

سمت پهلویش چرا لولای در چرخیده بود؟

شاعر : مهدی رحیمی

اشکیم و از بهشت سرازیر می شویم

در روضه های فاطمه تکثیر می شویم

شان نزول آیه ی اشک است چشم ما

فردای محشر است که تفسیر می شویم

هرگز عزای فاطمه بی گریه جور نیست

کی گفته ما ز اشک بر او سیر می شویم؟

پاکی به نام فاطمه معنا گرفته است

در فاطمیه است که تطهیر می شویم

در شهر فاطمیه نفس تازه می کنیم

تا خسته ما ز شهر نفس گیر می شویم

با روضه ی جوان علی سینه می زنیم

ما در جوانی از غم او پیر می شویم

قدرت ندارد از تو مرا کس جدا کند

بر حلقه های اشک که زنجیر می شویم

گردنکشی هر آن که کند پیش رهبری

ما روبروی او همه شمشیر می شویم

رضا رسول زاده

از غصه آب می كنی ام فاطمه مرو

خانه خراب می كنی ام فاطمه مرو

هَر دم كه آه می كشی از هوش می روی

در اضطراب می كنی ام فاطمه مرو

زیبا بهشت سوخته ام با نگاه خود

دائم عذاب می كنی ام فاطمه مرو

كُشتی مرا ز بس كه به شكل اشاره ای

مولا خطاب می كنی ام فاطمه مرو

من مَحرم توام ز چه پوشانده ای رُخت

در پیچ و تاب می كنی ام فاطمه مرو

كمتر نفس نفس بزن ای سینه چاك من

با خون خضاب می كنی ام فاطمه مرو

بعد تو عمر من به دوامی نمی رسد

نقشی بر آب می كنی ام فاطمه مرو

قاسم نعمتی

از دست می روی همه دار وندار من

گفتی تمام عمر تو هستی کنار من

بی تو شود سیاه دگر روزگار من

حالا چرا شکسته ای ای ذوالفقار من

من بی سپاه می شوم ای لشکرم بمان

خانه خراب می شوم ای همسرم بمان

از حیدرت سه ماه چرا رو گرفته ای ؟

با گریه های مخفی خود خو گرفته ای

یک دست بر جراحت پهلو گرفته ای

یک دست بر کبودی بازو گرفته ای

صد پاره فاطمه ز غمت شد دل علی

تو با همین سکوت شدی قاتل علی

ای استخوان شکسته ی حیدر نفس مکش

شعله کشد ز آه تو ، دیگر نفس مکش

باشد برای زخم تو بهتر ، نفس مکش

رنگین شده ز خون تو بستر ، نفس مکش

از بعد کوچه ها تو سرت خم شده چرا ؟

زهرای من بگو کمرت خم شده چرا ؟

بانو بنفشه پیکر تو می کشد مرا

جسم نحیف و لاغر تو می کشد مرا

خون های روی معجر تو می کشد مرا

این گریه های دختر تو می کشد مرا

انگار درد بر همه عضوت رسیده است

زهرا چه می کشی تو که رنگت پریده است

تو کار می کنی ز تنت لاله می چکد

از گوشه های پیرهنت لاله می چکد

از زخم های بر بدنت لاله می چکد

امشب چگونه از کفنت لاله می چکد ؟

امشب بگو علی چه کند روبروی تو ؟

با فضه من چگونه دهم شستشوی تو ؟

رضا رسول زاده

شکسته قامتی ای یار نیمه جان علی

چه بی فروغ شدی ماه آسمان علی

مرا به خاک نشانده قد هلالی تو

گرفته سوسوی چشمان تو توان علی

نفس نفس زنی و ذره ذره آب شوی

چه زود پیر شدی همسر جوان علی

سه ماه شد که سخن با علی نمی گویی

سه ماه شد که ندادی رخت نشان علی

همیشه بسترت از برگ های لاله پر است

گل خزان زده ی سرخ بوستان علی

کسی سراغ تو را از علی نمی گیرد

مدینه مرگ کند آرزو به جان علی

گرفته ام ز غریبی بغل دو زانویم

که تاب آورد این داغ بی کران علی ؟

اگر چه بین خسوفی هنوز ماه منی

بتاب بر من و بر این ستارگان علی

بیا و این دم آخر برای دل خوشی ام

بخند تا که نمردم ، بخند جان علی

رضا رسول زاده

از بس که غصه بر جگرم پا گذاشته

خون بر نگاه های ترم پا گذاشته

دیگر توان نمانده بیایم زیارتت

انبوه درد دور و برم پا گذاشته

تنهایی علی که از هر چه بیشتر

بر زخم های مختصرم پا گذاشته

با پای خود نیامده ام... لطف بچه هاست

یک شهر روی بال و پرم پا گذاشته

من هم قد حسن شده ام او نیست هم قدم

ردی خمیده بر کمرم پا گذاشته

گل بوسه های میخ در و تازیانه ها

بر بوسه هایت ای پدرم پا گذاشته

آنکس که پیش چشم علی می زند مرا

روی غرور همسفرم پا گذاشته

محسن فقط مدافع من گشت پشت در

اما کسی بر سپرم پا گذاشته

محمد بیابانی

آشفته بود این دل و بیمار هم شدیم

بیمار که شدیم گرفتار هم شدیم

ما برای تو نه که باری نبرده ایم

تازه برای تو همه سربار هم شدیم

ما جای اینکه دلخوشی حضرتت شویم

ماندیم در گناه و دل آزار هم شدیم

آزرده بود از دل ما قلب یوسف و

دست تهی روانه ی بازار هم شدیم

وقتی نمیشناسمت آقا چه فایده

گیرم اگر که دعوت دیدار هم شدیم

ما سنگ بر زلالی آیینه ریختیم

روشن که هیچ بلکه همه تار هم شدیم

وقتِ گناه، ما جلویش در نیامدیم

گاهی برای معصیت ابزار هم شدیم

ما را به حال خويش دمی تو رها مکن

غافل شدیم تا که ز تو خوار هم شدیم

انگار که بدی دلم را ندیده ای

تازه غریق رحمت بسیار هم شدیم

گرچه گناهکار ولی فاطمیه ها

گریان روضه ی در و دیوار هم شدیم

شاعر: ؟؟؟

این سرخ جامه ی بدنش را عوض کنم ؟

یا دستمال زخم تنش را عوض کنم ؟

افتاده ام به پای پرستوی زخمی ام

شاید که قصد پر زدنش را عوض کنم

اسما بیا کمک بده هنگام غسل یاس

وقتش شده که پیرهنش را عوض کنم

پر کرده خون تازه زمین حیاط را

باید دوباره من کفنش را عوض کنم

زینب نشسته پشت در و ... یاد فاطمه است

باید که جای سوختنش را عوض کنم

باید که بعد رفتن زهرا به شیوه ای

رویای هر شب حسنش را عوض کنم

تقدیر ما نوشته خدا و نمی شود

شام فراق دل شکنش را عوض کنم

رضا رسول زاده

ای دل خوشی خانه ام، ای بانوی حرم

با خود مبر صفا ز سرای محقرم

ای تازیانه خورده پرستوی من مرو

چهره کبود پَر مکش از لانه، بی پرم

شد فرصتی که خوب تماشا کنم تو را

فهمیده ام که وای چه ها آمده سرم

من التماس می کنم ای فاطمه بمان

بگشا دو چشم زخمی خود ، بین که حیدرم

مسجد نشسته بودم و گفتند...فاطمه...

گفتم که وای خاک دو عالم شده سرم

این راه را ببین که زمین خورده آمدم

برخیز که به جز تو کسی نیست یاورم

بر خیز با دو دست شکسته تو پاک کن

یک بار دیگر اشک من از دیده ی ترم

بر خیز یا مرا تو به همراه خود ببر

برخیز یا بگو که چه سان از تو بگذرم

کابوس زخم هات رهایم نمی کند

تا مرگ ، یاد سرخی گل های بسترم

رضا رسول زاده

ای خدا صبر بده در غم بی مادری ام

سخت لبریز شده عاطفه دختری ام

مادرم کو که کِشد دست نوازش به سرم

یا مرا هم ببرد یا کند از غم بری ام

خانه داری شده کار من طفل معصوم

نیست ای مادر من تجربه مادری ام

زیر بار غم سنگین تو من می میرم

گر تسلی ندهی یا نکنی دلبری ام

فضه فکر من و فکر حسنین است ولی

من غم خانه نشین دارم و از خود بری ام

تربت مخفی تو هست همه دلخوشی ام

همه آرامشم این است که من کوثری ام

گل بستر نظرم را به خودش جلب کند

تا زیادم نرود زخم تو ای بستری ام

با نگاه در و دیوار شود پایم سست

پشت در زائر قبر پسر آخری ام

کاشکی رنگ در خانه عوض می گردید

من خودم سوخته از این در خاکستری ام

ای خدا شکر که بابا و برادر دارم

وای از آن دم که سر نیزه کند سروری ام

زیر خورشید سرت محمل بی سایه رود

تابشی کن که نبینند به بی معجری ام

محمود ژولیده

ای حضرت حوریه ای روح معانی

ای خاستگاه جلوه های لن ترانی

حالا نمیشد باز پیش ما بمانی؟

ما را مبرّا کن از این دل نگرانی

برخیز و بر اهل جهان پیغمبری کن

بر عالم و آدم دوباره سروری کن

امروز در دستان خود جارو گرفتی

دیروز حتی از علی هم رو گرفتی

امروز با شانه خم از گیسو گرفتی

دیروز خون لخته از پهلو گرفتی

نان می پزی اما دلم خوش نیست خانم

جان دادنت شایع شده مابین مردم

دیشب که خوابیدی تو را افسرده دیدم

گلگبرگ هایت را خم و پژمرده دیدم

رنگ کبودی که به رویت خورده دیدم

کابوس میدیدی تو را آزرده دیدم

این قصه ی تنهایی ات در کوچه ها چیست

گفتی نزن؛ من باردارم؛ ماجرا چیست؟

شهر مدینه زندگی ام را نظر زد

گرگ سقیفه ناگهان از کوچه سر زد

زهرا دم در رفت و او محکم به در زد

زهرای من را پیش چشم چل نفر زد

اهل مدینه عاقبت چه بد شدند آه

با پا ز روی همسر من رد شدند آه

پشت در ماتکمده اخگر که پیچید

عمامه دور گردن حیدر که پیچید

پشت تو دائم چادر و معجر که پیچید

سوی ضریح پیکر تو در که پیچید

مسمار بین سینه ات جا باز کرد و

رفت و به سرعت محسنت را ناز کرد و

هر بار میگفتی نزن؛ یا مشت خوردی

با پشت دستی با چهار انگشت خوردی

شلاق از پیش و لگد از پشت خوردی

این ضربه هایی که به قصد کشت خوردی...

...من خورده بودم زود تر افتاده بودم

زیر دری که سوخته جان داده بودم

حق نگذرد از قنفذ و جرم گزافش

دیدم که در کوچه چه جوری با غلافش

زد روی آرنج تو با آن انعطافش

پاداش هم میگیرد از کار خلافش

در بین آن کوچه چه کاری داد دستت

از قسمت پهنا زد و افتاد دستت

باید نخ و سوزن بگیری پر بدوزی

یک پیرهن با چندتا معجر بدوزی

پیراهنی ایمن ز یک لشگر بدوزی

زیر گلو را بلکه محکم تر بدوزی

شاید که روی این یقه، خنجر نیامد

شاید ته گودال از تن در نیامد

وقتی حسینت تشنه لب افتاده باشد

در چنگ یک مرد عرب افتاده باشد

ای کاش قتل او به شب افتاده باشد

یا جای صورت به عقب افتاده باشد

اینگونه نه از پشت گردن خون می آید

نه؛ پیرهن از پیکرش بیرون می آید

روزی ز فرق دخترت مو می کشند و

از دست دخترها النگو می کشند و

الواط ها در خیمه چاقو می کشند و

ناموس زهرا را به هر سو می کشند و

حسین قربانچه

بي تب و تابِ خسته حالي بود

سخت گيرِ شكسته بالي بود

چادرش بينِ كوچه پا خور شد

بسكه از غم، قَدش هلالي بود

مسجد و منبرِ رسول الله

جايِ بابا چقدر خالي بود

از دل آهي كشيد با گريه

خطبه هايش همه سؤالي بود

نفسش بارِ لخته¬ي خون داشت

سوزِ آهش در آن حوالي بود

خطبه اش جاودانه بر مي گشت

با قَباله به خانه بر مي گشت

آه ظلمِ سقيفه بي حدّ شد

راه كوچه به آينه سدّ شد

همه¬ي نور و چنگِ تاريكي

اتفاقي كه بابِ خواهد شد

ضربِ دستِ چپش زبانزد بود

زدنِ سيلي اش زبانزد شد

هر قَدَر روي پا پريدم باز

دستِ سنگينش از سرم ردّ شد

بعد از آن راهِ خانه تا مسجد

طول يك خطِ سُرخِ ممتد شد

آنقدر به غرورِ من بر خورد

حسنش كاش از غمش مي مُرد

چه بگويم كه زار و مضطر گشت

قد كمان بود و قد كمان تر گشت

در مسيرِ عبورِ عابرها

ريخت نيلوفري كه پرپر گشت

فَرَفَسَها بِرِجله، اي واي

آنقدر دور خويش مادر گشت

پاره هاي قَباله اش را ريخت

آنكه تنديسِ بغضِ حيدر گشت

هر قدم چشمِ او سياهي رفت

وسطِ كوچه موقعِ برگشت

زخم هايش دوباره سر وا كرد

مرگِ خود از خدا تمنا كرد

علیرضا شرف

بانو سه ماه منتظر این دقیقه ام

مشغول کار خانه شدی! خوش سلیقه ام !؟

زهرا مرا چه قدر بدهکار می کنی!؟

داری برای دل خوشی ام کار می کنی؟

دراین سه ماه، آب شدم ، امتحان شدم

با هر صدای سرفه ی تو نصفه جان شدم

با دیدنت، نگاه مرا سیل غم گرفت

با اولین تبسم تو، گریه ام گرفت

این بوی نان داغ به من جانِ تازه داد

حتی به پلک های حسن، جان تازه داد

زحمت نکش! هنوز سرت درد می کند

باید کمک کنم، کمرت درد می کند

آیینه ی پراز ترکم، احتیاط کن!

فکری به حال و روز بدِ کائنات کن

تا کهنه زخم بازوی تان تیر می کشد

دستاس خانه، آه نفس گیر می کشد

ازدست تو، به آه شکایت بیاورم

نگذاشتی طبیب برایت بیاورم

با اینکه اهلِ صحبت بی پرده نیستم

راضی به رنج دستِ ورم کرده نیستم

جارونکش! که فاطمه جان درد می کشم

دارم شبیه پهلوی تان درد می کشم

جارو نکش! که عطربهشت ست می بری

رویِ مرا زمین نزن این روز آخری

باغ بدون غنچه و گل دلنواز نیست

ویرانه را به خانه تکانی نیاز نیست

گیرم که گرد گیری امروز هم گذشت...

فصل بهار آمد و این سوز هم گذشت...

آشفته خانه ی جگرم را چه می کنی !؟

خاکی که ریخته به سرم را چه می کنی!؟

زهرا به جای نان، غم ما را درست کن

حلوای ختم شیرخدا را درست کن

مبهوت و مات ماندم از این مِهر مادری!

دست شکسته جانب دستاس می بری!؟

جانِ علی بگو که تو با این همه تبت !

شانه زدی چگونه به گیسوی زینبت!؟

شُستی تن حسین و حسن با کدام دست !؟

آماده کرده ای تو کفن با کدام دست !؟

حرف از کفن شد و جگرت سوخت فاطمه

ازتشنگی لبِ پسرت سوخت فاطمه

حرف از کفن شد و کفنت ناله زد حسین

خونابه های پیرهنت ناله زد حسین

شاعر : وحید قاسمی

باز این چه نوحه وچه عزا بین بستر است

آیا صدای گریه ی یاس پیمبر است

حال وهوای شهر مدینه عوض شده

از غصه های مادرمان آسمان تر است

یک مدتی است مادرمان باغبان شده

یک مدتی است پهلوی او لاله پرور است

در بین بسترش چقدر ناله میکند

در پشت در خدا چقدر عطر کوثراست

گاهی میان خانه ی خود گریه میکند

ان بانویی که از همه ی بانوان سر است

گل های ارغوان به رخش جلوه میکند

این غنچه ها نشانه ی دستی ستمگر است

حق میدهم اگر حسنش بغض میکند

چون که حوالی در خانه معطر است

بانو پرش شکسته ولی بال میزند

آری پرش شکسته ولیکن کبوتر است

جایش نبود روضه ی در بین این غزل

چون چشم من ز حال خراب علی تر است

حرفم تمام،روز جزا همسر علی

آماده ی حکومتِ در بین محشراست

علی حسنی

با هیچ زن جز تو دل دریا شدن نیست

یاراییِ درگیر توفان ها شدن نیست

در خورد تو، ای هم تو موج و هم تو ساحل!

جز ناخدای کشتی مولا شدن نیست

تو نور چشم مصطفی و کس به جز تو

در شأن شمع محفل طاها شدن نیست

تو مادر سبطینی و غیر از تو کس را

اهلیّت صدّیقه ی کُبرا شدن نیست

جز تو زنی را شوکت در باغ هستی

سرو چمان عالم بالا شدن نیست

جز با تو شأن گم شدن از چشم مردم

وانگاه در چشم خدا پیدا شدن نیست

نخلی که تو در سایه اش آسودی او را

در سایه ی تو، حسرت طوبا شدن نیست

ای عالم امکان خبر، تو مبتدایش

آن جمله ای که در خور معنا شدن نیست

سنگ صبور مردی از آن گونه بودن

با هیچ زن ظرفیّت زهرا شدن نیست

حسین منزوی

با رفتنت تمام بلاها شروع شد

درد فراق و غصه ی زهرا شروع شد

بعد از بهار ، هیزم دلهای کینه ای

شعله کشید و نوبت سرما شروع شد

وقتی غروب عمر تو را جار می زدند

آغاز کار غربت دریا شروع شد

از این به بعد کلبه ی احزان دخترت

فریاد وامحمدا و خدایا شروع شد

ابری سیاه بر سر کوچه کمین نمود

صحبت زباغ های فدک تا شروع شد

از روز رفتنت و تا روز رفتنم

ایام درس زینب کبری شروع شد

جایی که سوخت در آن بیت مرتضی

آتش زدن به کرببلاها شروع شد

یاسر مسافر

قسمت چهارم

با حال و روز حيدرت اينگونه تا مكن

با تمام درد ها بانو ترحم میکنی

چون ابر بهار بی قرارش هستیم

چندتایی زدند با پا در

تمام شهر پی کشتن ولی بودند

در هوایت جبرئیلی هم پر آوردن کم است

داشته باشد دگر این خانه چه سان در؟

خیلی زوده که وداع من و تو سر برسه

خنده هایت شده چرا کمتر؟

حرمت شکسته اند و نوشتند ملال نیست

چه کنم بی تو اگر زنده بمانم ، چه کنم

چه غصه ها که نخوردی برای همسایه

سر مشق زندگانی ما فاطمیه است

روضه آن‌جاست که سرتاسرِ در آتش بود

رسم شد روی زمین بعد از پیمبر سوختن

راهت نمي افتد به ما انگار يكبار

دیشب علی در چاه غربت زار میزد

درد دارم دوباره امشب هم

شیرینی نگاه شما مختصر شده

شهر مدینه غصه و غم دارد امشب

شکر خدا که ظاهرا امروز بهتری

شب های آخر آه و زاری داشت مادر

لرزه نشسته است به دست دعای تو

قصه‌ی عشق آخری دارد

غربت ز ماجرای پیمبر شروع شد

مقتل نوشت ؛ آه...و یعنی تمام شد

مسمار چون ز تخته ی سینه خبر گرفت

مانند شمع قصه ات از سر تمام شد

لعنت به آنکه ضربه زده بین یک گذر

همتراز شرف کوثر تو زمزم نیست

هر گاه چون خمیده برم راه می روی

وقتی سرت را روی بالش می گذاری

از تو هر چند که دورند همه

از بس که از فراق تو دل نوحه گر شده

وقتی نبی نمـوده مکــرر سلامتـان

آمد محرّم علی و ماه فاطمه

اگر كه راهي پُشتِ دري مواظب باش

افتاده است عالم بالا به روی خاک

اشکم چکید و گوشه ی چشمت مرا گرفت

از ماجرای بال و پرت حرف می زنند

از عطر و بوی یاد تو این آشیان پر است

باز هم روز دیگری طی شد

این چندمین شب است که من با تو نیستم

ای شکوهت فراتر از باور

ای سنگ تربتت دل غم پرور حسن

ای تمامی اقتدار علی

بهترين فرم غزل هايم براي مادر است

بهتر بگویم ... باید که از یک شاخه پرپر بگویم

به شب برآمد تا اینکه آفتاب کند

برگرد دردهاي دلم را دوا كني

بدون یار شدم، رفت آنکه یارم بود

چشمهايت حكايتي دارد

تو نیستی و باز شدم بی قرار تو

بیت الغزل روضه ی مادر ، پهلو

بي تو نابودم و اي واي... زبان مي گيرد

بي تو اي هستيِ حيدر(ع)چه عذابي بكشم

در خواب دیده ام که در آورده پر، تنت

در اولین نماز غریبی بدون تو

رفت و غم خانه شد از غصه سرای من و او

دوباره ماندن زهرا بعید تر شده بود

دوباره کرده دل غمدیده ام هوای حسین

در یاد داری ، یک زمان من بودم و تو...

در سرش خیره سری فکر خیانت دارد

شده ام بی قرار ، بی زهرا

زمین ز سیل سرشکم به آه افتاده

رفتی و چشمهای مرا تار کرده ای

رفتی علی بدون تو بی بال و پر شود؟

رفتی شکست دست و دل آسمانی ام

قبل از آنی که شرر بر جگر من باشی

فقط نه اینکه پدر را غمت ز پا انداخت

فردای قیامت که گرفتاری تو

علي چگونه نگريد، دگر توانش رفت

گذشته آب در این روزگار از سر من

گاهي يک حرف به درياي سخن مي ارزد

کنیز هات نشستند و مو پریشانند

کلیـد قفـل دلم را بگَـرد و پیـدا کن

قلم مطهر و صفحه مطهر و تحریر

معجزات چشم زهرا عرش اعظم ساخته

گل اگر از کمرش تا بخورد می شکند

گریان روضه ایم و عزادار فاطمه

همه ي زندگيم دَرهم و بَرهم شده است

وقتی کفن آماده میکردم برات

وقتی بگو بخند تو در خانه جا نشد

نام زهرا شنید و طوفان شد

مولای درد با غم زهرا چه می‌کنی؟

منم یهودی این شهر، شهر بی دردی

هنوز هست به یادم خبر که می پیچید

آخر کوچه ی بنی هاشم

اينجا چقدر شعله وزيده ست پشت در

به پیش تنوری و نان می دهی

حرفی بزن سکوت دوای تن تو نیست

رفتي و پژمردنمو نديدي

قلب غریب همسفرت درد می کند

مادر میان بستر خونی چه میکنی؟

محشر از نام شما حقّا که محشر می شود

من رفتني هستم دگر ياري نداري

میراث مادری شده کوچه برای ما

نفسم رفت از نفس زدنت

هر چه بود، از در و دیوار خودم فهمیدم

آتش بهانه بود که بی مادرم کنند

آسیابت یک طرف افتاده بستر یک طرف

ای آفتاب روشنم ای همسرم مرو

جز مشت پر، زِ بال کبوتر نمانده است

دست بردار از این پیرهنت مادر جان

دستی به پهلو داشت، دستی او به بازو

دیر است ای اجل به نجاتم شتاب كن

سلام، آمده ام تا سفارشی بدهم

شعله در شعله دل کوچه پر از غم می شد

شكسته تر شده و دست بر كمر دارد

كار تنش زياد ولي وقت من كم است

با حال و روز حيدرت اينگونه تا مكن

اين خانه را به حالِ خودش تو رها مكن

حرفت درون سينه يِ تو گير ميكند

اين دنده ات شكسته، كسي را صدا مكن

زحمت مكش كه فضه كمك حالِ زينب است

دستت شكسته است به زور آسيا مكن

پيچيده بين كوچه كه حال شما بد است

اما شما به حرف زنان اعتنا مكن

داري دوباره در بر ِ من كار ميكني؟

حيدر نمرده فاطمه كاري شما مكن

اين خانه ام كه بي تو به دردي نميخورد

اينگونه در برم كفنت را سوا مكن

حامد جولازاده

با تمام درد ها بانو ترحم میکنی

گاه گاهی لحظه ای کم کم تبسم میکنی

چشمهای کودکانت غرق ماتم میشود

تا که در بین قنوتت یاد مردم میکنی

روزهای آخری کمتر به زینب میرسی

کم نوازش میکنی کمتر تکلم میکنی

لاله ی پیراهنت هی ابیاری میشود

روزهای آخری تا پخت گندم میکنی

در میان روز بر پیغمبرت سر میزنی

وقت برگشتن تو گاهی خانه را گم میکنی

انقدر خونریزی بال و پرت گسترده است

بین معراج شبانه هی تیمم میکنی

مرتضی خوشحال میگردد و خندان میشود

تا که بین خانه اش بانو تلاطم میکنی

در میان بسترت وقتی که میخوابی چرا

ان شهادتگاه محسن را تجسم میکنی

ای پرستوی مدینه حرف رفتن را نزن

از چه رو شعر پریدن را ترنم میکنی

علی حسنی

چون ابر بهار بی قرارش هستیم

ما پشت به پشت سوگوارش هستیم

از مادر ما كسی سراغی دارد؟

دنبال نشانی از مزارش هستیم

***

ای آن كه همیشه بر لبت زمزمه است

چشمان قشنگت آیه ای محكمه است

بازا و به روی قطعه سنگی بنویس

این قبر غریب مادرم فاطمه است

***

پنهان مكن آن عاطفه ی پستت را

آن چشم چپ و نگاه بد مستت را

سیلی زده ای شكسته ای پهلویی

من آمده ام كه بشكنم دستت را

وحید قاسمی

چندتایی زدند با پا در

تا که افتاد روی زهرا، در

گیرم از دست سنگ ها نشکست !!

چه کند بار شیشه اش با ، در

همه کج رفته اند ...حتی میخ

همه لج کرده اند ...حتی در

کم نیاورده است ، اما شال ...

کم نیاورده است ، اما در...

سرش از ازدحام ناچارا...

یا به دیوار میخورد یا در

می کشیدند از توی کوچه

فاطمه را یکی یکی تا در

دختری داد میزند : بابا

دختری داد میزند : مادر

علی اکبر لطیفیان

تمام شهر پی کشتن ولی بودند

نبود مردی و نامردها ولی بودند

که هر کدام به تفسیر خود یلی بودند

چهل نفر که همه قاتل علی بودند

به سمت حادثه برگشت آن همه انگشت

قسم به فاطمه دیوار و در علی را کشت

به کوچه آمده رخصت گرفته اند از هم

و صف به صف همه نوبت گرفته اند از هم

سپس دویده و سبقت گرفته اند از هم

برای ضربه رضایت گرفته اند از هم

تمام نیتشان قربة الی الله است

و تازه ضربه ی دستی بزرگ در راه است

یکی غلاف به قصد ثواب بردارد

یکی به نیت مولا طناب بردارد

دری که سوخت به یک سمت تاب بردارد

لگد اگر بزنندش شتاب بردارد

برای کشتن مولا شتاب در کافی است

برای حفظ امامت دو تا پسر کافی است

گذشت کوچه و یک کوچه ی دگر آمد

چهل نفر همه رفتند و یک نفر آمد

چنان بلند شد و دست سمت سر آمد

به سوی فاطمه دیوار مثل در آمد

همیشه کوچه غمِ اهل سوختن باشد

خصوصا اینکه تماشاگرش حسن باشد

حسن که ضربه ی سختی به طاقتش می خورد

حسن که ضربه ی اصلی به غیرتش می خورد

چه خوب بود که سیلی به قامتش می خورد

ولی از این همه بادی به صورتش می خورد

همین نسیم، حسن را هزار سال بس است

برای گریه ی هر شب همین خیال بس است

گذشت کوچه و یک کوچه ی دگر آمد

ز سمت کوچه ی سر نیزه ها خبر آمد

که شمر جای مغیره در این گذر آمد

ولی نه روبروی او که پشت سر آمد

غلاف خنجر و حنجر به جای بازو شد

شبیه مادرش آخر شکسته پهلو شد

رسید روضه به جایی که دیدنش سخت است

به حنجری که یقینا بریدنش سخت است

تنی که مثله شود پا کشیدنش سخت است

"صدای وای بنی" شنیدنش سخت است

اگر چه سخت سرت را ، ولی جدا کردند

چنان که فاطمه را از علی جدا کردند

همین که تیر رها کرد تیغ می بُرّد

رفیق می زند و نا رفیق می بُرّد

و بوسه گاه نبی را دقیق می بُرّد

"عمیق بوسه زده پس عمیق می بُرّد"

چنان پرنده که هی بال را به هم زده است

صدای فاطمه گودال را به هم زده است

سعید پاشازاده

در هوایت جبرئیلی هم پر آوردن کم است

وقت مدح تو هزاران من در آوردن کم است

آسمان کاغذ شود، خلقت قلم در وصف تو

هفت اقیانوس را هم جوهر آوردن کم است

آن چنان ظرفیتی در خانه ی تو ریخته

که صد و ده کعبه هم از آن در آوردن کم است

دختر پیغمبر ما یازده نور آفرید

پس که گفته، ای خدیجه دختر آوردن کم است !

در مصاف دست تو وقتی به میدان رو کند

چند صد تا قلعه همچون خیبر آوردن کم است

تا زمانی که کمربند علی در دست توست

لشکری را هم به جنگ حیدر آوردن کم است

شأن نام نوکرت بالاتر از این حرف هاست

از سلیمانی همین جا سر درآوردن کم است

مادران سینه زن هایت همه قربان تو

مادر خوبم به پای تو سرآوردن کم است

ریشه های چادرت را زود دنبالم فرست

تاب یا طاقت میان محشر آوردن کم است

در حسینیه میان روضه یادم داده اند

روز و شب سجده به پای مادر آوردن کم است

جواد پرجمی

داشته باشد دگر این خانه چه سان در؟

هرچه کشیده ست، کشیده ست از آن در

مهر سکوتی به لبش بود هماره

کاش چنین باز نمیکرد دهان، در

آری از آن روز دگر باز نکرده ست

لب به جز به ولوله و آه و فغان ، در

می شنود از درخت گوشه خانه

بیشتر از پیش کنون زخم زبان، در

صحنه جانبازی است، اگرچه گرفته ست

با رد خونی که مانده، از همه جان، در

کس نشنیده ست که گوهر به در آید

گر بزند بر صدفی سیل چنان در

دخترکی گریان آن روز به او گفت:

داد من از تیزی میخت بستان در!

پشت در خانه مردی، زن او سوخت

این جگر سوخته اش نیز به آن در!

شاعر : پیمان طالبی

خیلی زوده که وداع من و تو سر برسه

با جدایی چرا این قصه به آخر برسه

جای مادر کی حسینت رو در آغوش بگیره

به خدا زوده که زینب به برادر برسه

در نفهمید مگه قلب یل خیبری تو

بذا دستای من اینبار به این در برسه

کار دنیا رو ببین من باید اینجا باشم و

در به پهلوی گلِ فاتح خیبر برسه

سخته زن جارو کنه خونه رو با دست کبود

حال زن بد باشه و خوب به شوهر برسه

سر سفره تو بشین، من به حسین لقمه می‌دم

سخته دستای کبود تو به اونور برسه

خوب می‌شد کاشکی که زخمات آخه اینجوری علی

چی بگه وقتی دوباره به پیمبر برسه

همدم ابوتراب! قرار نبود تنها بری

چادر خاکی تو تنها به حیدر برسه

می دونی چی به سر علی میاد اون شبی که

از یتیمات ناله‌ی: مادر مادر ... برسه

کی می‌دونه که چقدر خون می شه قلب باغبون

وقتی بالای سر لاله‌ی پرپر برسه

بذا بند کفنو وا کنم و موی حسین

بار آخر به سر انگشتای مادر برسه

بذا برداره نسیم خاکتو معلوم آخه نیست

که طواف حرمت کی به کبوتر برسه

قاسم صرافان

خنده هایت شده چرا کمتر؟

از زمین می شوی جدا کمتر

گره ام با تبسمت وا شد

خنده ات نیست از دعا کمتر

کار خانه بس است، فضه که هست

فکر خود باش، فکر ما کمتر

گر چه وقت قنوت می لرزی

نشده ذکر ربنا کمتر

بگذر از این قنوت طولانی

گریه کم کن، تو را خدا کمتر

روزی اشک و آه مان کم نیست

با غم تو شده صفا کمتر

بازی بچه ها که یادت هست

شده حالا سر و صدا کمتر

هر کسی در مدینه حق دارد

از همه حق هل أتی کمتر

جای این که عیادتی بکنند

شده این جا برو بیا کمتر

بعد بابا تو هم اگر بروی

شده از پنج تن دو تا کمتر

دیدن درد تو مرا کشته

درد من نیست از شما کمتر

با تشکر از آقای ایزدی

حرمت شکسته اند و نوشتند ملال نیست

کشتند اهل خانه و گفتند قتال نیست

اصحاب هر کدام به دنبال خویشتن

حتی به گوش شهر صدای بلال نیست

از کوچه از حسن و بغض در گلوش

خانم بیا بگو که دیگر مجال نیست

حرف اهالی است در این هفته اخیر

زهرا به گردن علی آیا وبال نیست؟

حورای آسمانی خاکی نشین تورا

با این همه سپاه توان جدال نیست

وقتی که بیت وحی به آتش کشیده شد

آتش زدن به خیمه زینب محال نیست

شاعر : یاسر مسافر

چه کنم بی تو اگر زنده بمانم ، چه کنم

کاش می شد که در این شهر نمانم ، چه کنم

تا سحر خواب نداری و دعا گوی منی

شده بیماری تو قاتل جانم ، چه کنم

مردم از گریه ی تو خسته ، تو از گریه ی من

اشک از دیده ز داغت نفشانم ، چه کنم

من که صد ها گره ی کور به دستم وا شد

گِرِهم روی گره خورده ندانم ، چه کنم

حاضرم جان بدهم چهره ی خود باز کنی

گرچه شرمنده از این روی نهانم ، چه کنم

تا مغیره رسد از راه حسن می لرزد

من به حال پسرم بس نگرانم ، چه کنم

گیرم از کوچه به یادت رفت و آمد نکنم

با در سوخته ی خانه ندانم ! ! ، چه کنم

استخوان های تو بیرون زده لاغر شده ای

چِقَدَرَ پیر شدی یار جوانم ، چه کنم

ای زمین خورده ، علی هست زمین خورده ی تو

بیش از این نیست به تن ، تاب و توانم ، چه کنم

به یقین حرف دلم بود که "انسانی" گفت:

"من زمین خورده ترین مرد زمانم ، چه کنم"

سعید خرازی

چه غصه ها که نخوردی برای همسایه

هنوز هم که تو داری هوای همسایه

کمی به فکر خودت باش در قنوت شبت

بزرگ هست عزیزم خدای همسایه

تو ناله کردی و همسایه را دعا کردی

ز گریه ی تو در آمد صدای همسایه

دعای توست که مرگت سریع تر برسد

همین شده است دقیقاً دعای همسایه

کمر به قتل تو بستند، باز هم بانو

به فکر نان شبی و غذای همسایه؟!

به زخم دست تو پاشید آن نمک را که

گرفته بود ز دستت گدای همسایه

به خانه ریخته اند و گمان نمی کردم

به خانه وا شود اینگونه پای همسایه

نخواستیم جواب سلام ها را، کاش

سلاممان ندهد با کنایه همسایه

چه غربتی است که همسایه بی خبر باشد

ز داغ مرگ عزیز و عزای همسایه

قسم به سرخی خون های چادرت دیگر

برام رنگ ندارد حنای همسایه

محمد رسولی

سر مشق زندگانی ما فاطمیه است

ایام كامرانی ما فاطمیه است

دل را گره به موی ولایت زدیم و بس

میثاق آسمانی ما فاطمیه است

یك لحظه در هیاهوی غم گم نمی شویم

پیداترین نشانی ما فاطمیه است

برنامه ی تكامل انسان ز ما بخواه

سر لوحه ی مبانی ما فاطمیه است

تاریخ هم به محفل ما خو گرفته است

منشور جاودانی ما فاطمیه است

این اشك ناب ما بیان حیات ماست

هنگام دُر فِشانی ما فاطمیه است

داغی به دل نشسته که گفتن نمی توان

دورِ غم نهانیِ ما فاطمیه است

ما روضه های زنده ی داغ مدینه ایم

مبنای روضه خوانی ما فاطمیه است

پهلو شکستگان ز غربت خمیده ایم

شرح قد کمانی ما فاطمیه است

سید محمد میر هاشمی

روضه آن‌جاست که سرتاسرِ در آتش بود

رویِ در، نقشِ گل پرپرِ در آتش بود

باورِ دستِ به هم بسته‌ی ساقی سخت است

سخت تر دیدن آن ساغرِ در آتش بود

پاره‌ی جان نبی بود، چه می‌دید خلیل؟

شعله، دور و برِ پیغمبر در آتش بود

پدری با کفنی تازه ـ که گویی می‌سوخت ـ

داغدار غم این دختر در آتش بود

پیش زهراـ به خداـ بردن حیدر داغش

بدتر از داغیِ میخ درِ در آتش بود

غم پرپر شدن غنچه‌ی زیبای علی

غصه‌ی لاله‌ی ناباور در آتش بود

فاطمه، جانِ علی بود، علی هم می‌سوخت

ناله‌ی فاطمه‌ از حیدر در آتش بود

گفت: ای فضه بیا ! ... عالمی آمد به فغان

چه غمی در نفس آخر در آتش بود

پر زدی دورِ علی عمری و دیگر چه نیاز

آه! پروانه‌! به بال و پر در آتش بود

آن چه خواندم من و مثل پسرت پیرم کرد

به خدا منظره‌ی مادر در آتش بود

قاسم صرافان

رسم شد روی زمین بعد از پیمبر سوختن

رسم شد پهلو شکستن، جور دیگر سوختن

سوختن بسیار می باشد ولیکن تازگی

رسم شد در امّت اسلام، کوثر سوختن

سوختن چیز قشنگی نیست اما می شود

پای عشقی یک نفس از پای تا سر سوختن

عشق می آید مبارکباد می گوید بیا

دل بنِه بر سوختن چون شد مقدّر سوختن

سوختن زیباست اما باز چیز دیگریست

ذرّه ذرّه مثل زهرا پای حیدر سوختن

هرکسی یک جور می سوزد به رسم عاشقی

یاس اما دوست می دارد معطر سوختن

سبقت از هم می گرفتند و علی می دیدشان

فاطمه همراه با دیوار و در، در سوختن

عشق اگر عشق است می خواهد پریشان تر شدن

عشق اگر عشق است می خواهد مکرر سوختن

هرکه عشقش بیش، دردش بیش، سوزش بیشتر

می پسندد دوست اینجا شعله ورتر سوختن

ایوب پرند آور

راهت نمي افتد به ما انگار يكبار

بر روي چَشمانم قدم بگذار يكبار

ديدند خيلي ها تو را امّا نبوده

سهمِ نگاهِ من از آن بسيار يكبار

بينِ بساطم نيست آهي كه بگيرد

چَشمِ خريدارِ تو را اي يار يكبار

يابن الحسنهايم جواب آيا ندارد؟

پاسخ بده بر اين همه تكرار يكبار

اين عاصيِ بر رويِ خاك افتاده را هم

در زُمره¬ي دلدادگان بشمار يكبار

اي كاش مي شد كه برايِ ما بگيري

وقتِ ملاقاتي از آن بيمار يكبار

بَد ديد از همسايه ها امّا نيفتاد

او از لبش اَلجّار ثُمَّ الدّاريكبار

با دردها مي ساخت امّا دَم نمي زد

از زخم هاي آتش و مسمار يكبار

ناقابل است امّا دعا دارم هميشه

خرجِ تو گردد جانِ بي مقدار يكبار

محمد بیابانی

دیشب علی در چاه غربت زار میزد

از داغ زهرا بر در و دیوار میزد

دور از نگاه زخمی ام المصائب

پهلوی خود را بر نوک مسمار میزد

دلم گرفته هوای مدینه را دارم

برای مادر مظلومه گریه ها دارم

دوباره آمده ام! یک نگاه کن مادر..

به غیر هیئت و روضه مگر کجا دارم؟

ای بنده ی ناپاک و گنه کار خدا

هنگام گرفتاری و در وقت بلا

میخواهی اگر رها شوی.. آهسته

یک بار به زیر لب بگو: یازهرا*

بی بی بسمت توست همه خواهش دلم

یعنی تویی بهانه ی آرامش دلم

فاطمیه..سینه زنی..روضه..پناه ماست

هیئت مکان و مرکز پالایش دلم

شاعر : محمد بنواری

درد دارم دوباره امشب هم

از نگاهم ستاره میریزد

لاله لاله میان هر نفست

سوز آهم شراره میریزد

**

من بریده بریده میسوزم

بس که با درد سینه دم ساز است

گرچه دو ماه هم گذشته ولی

دهن زخم کهنه ام باز است

**

زانوی من رمق ندارد که

باید آرام تر به پا خیزم

استخوان های من ترک دارد

باید آهسته تر ز جا خیزم

**

حسنم ریخته به هم ای وای

با خودش حرف میزند در خواب

گوید هی نزن نزن نامرد

باز با گریه می پَرد از خواب

**

شب آخر چقدر بی تابم

چقدَر کار دارم امشب را

خانه و جمع و جور و پختن نان

هم زنم شانه موی زینب را

**

شانه کردم موی حسینم را

بین شانه زدن کم آوردم

هرچه هم حساب کردم من

باز هم یک کفن کم آوردم

**

چقدر کار دارم امشب من

بقچه ام را در آور ای فضه

باید این پیرهن تمام شود

نخ و سوزن بیاور ای فضه

**

وقت من صرف پیرهن گشت و

نرسیدم به زینب تنها

معجرش هست حیف فرصت نیست

تا بدوزم لباس عروسش را

**

چقدر کار دارم ای فضه

پلک من گرچه خستگی دارد

کمکم کن بایستم آخر من

چند جایم شکستگی دارد

**

بازوی من برید امانم را

قنفذ لعنتی مرا بد زد

تا که در بین کوچه افتادم

هرکسی بود و هرکه آمد زد

**

روی قبرم بگو که بنویسند

در جوانی غریب مُردم من

طفلان خسته یتیمم را

بخدا به علی سپردم من

شاعر :؟؟؟

شیرینی نگاه شما مختصر شده

با من بگو که چشم حسن از چه ترشده

یک هفته میشود که به مسجد نمیروی

آیا کسی مزاحمتان در گذر شده

برخیز تا که راهی قبر پدر شویم

شاید که چشمهای تو تنگ پدر شده

یادش بخیر مزه ی نان تنوریت

حالا تنور خانه ی ما بی ثمر شده

طعم نگاه های تو شیرین تر از عسل

یادش بخیر مزه اش اما شکر شده

جان علی نقاب خودت را تکان بده

تا اینکه بنگرم که چه خاکی به سرشده

یک شاخه یاس بودی و حالا بنفشه ای

خون از چه روی پیرهنت غوطه ور شده

هجده بهار ماندی و حالا خزان شدی

زهرا علی ز غصه ی تو خون جگر شده

علی حسنی

شهر مدینه غصه و غم دارد امشب

حال و هوایی پر ز ماتم دارد امشب

یک یاس پرپر دارد امّا خانه وحی

چشم علی اشک دمادم دارد امشب

او مادر ارباب مظلومم حسین است

در سینه اش داغ محرّم دارد امشب

بوی محرّم می دهد شهر مدینه

چیزی مگر از کربلا کم دارد امشب

امشب نشد دیگر نماز شب بخواند

زهرای اطهر قامتی خم دارد امشب...

"بر روی رخسار تو مانده جای سیلی

مهتاب رویت شد خسوف از رنگ نیلی"

"سروده : محسن زعفرانیه"

شکر خدا که ظاهرا امروز بهتری

نان می پزی و دست به دستاس می بری

باشد قبول خوب شدی! جمله ای بگو

تا مطمئن شوم که ز پیشم نمی پری

دلتنگ دست های تو و موی زینبند

آئینه ها و شانه و سنجاق و روسری

این فاطمه که فاطمه این سه ماه نیست

حالا درست مثل زمان پیمبری

قد قامت صلات! زمان نماز شد

باید نماز را سر پا جا بیاوری

اما دوباره پای قیام تو پا نشد

حتی قنوت نافله ات هم ادا نشد

وقتش رسید هم، سخنت را عوض کنی

هم خواهش رها شدنت را عوض کنی

لاغر شدی کفن دگر اندازه ی تو نیست

باید زمان پر زدنت را عوض کنی

پهلو عوض نکن تو که مجبور می شوی

وقت نماز پیرهنت را عوض کنی

دستت تکان نمی خورد اصلاً نیاز نیست

با دست خود لباس تنت را عوض کنی

باید که یا تحمل بی تابی حسین

یا جای بغچه ی کفنت را عوض کنی

باغ بنفشه شد به خدا غنچه ی تنت

مویم سفید می شود از راه رفتنت

خیلی رعایت دل بی یار می کنی

داری مرا به خویش بدهکار می کنی

حتی هنوز هم که دگر بی نفس شدی

با این نفس نفس نفسم کار می کنی

پنهان نکن عزیز دلم بی دلیل نیست

تا می رسم تو روی به دیوار می کنی

باشد نگو فقط کمی آرام گریه کن

همسایه را دو مرتبه بیدار می کنی

نیلوفرم قدم به قدم زرد می شوی

پا می شوی دوباره کمر درد می شوی

علی زمانیان

شب های آخر آه و زاری داشت مادر

بر مرگ خود چشم انتظاری داشت مادر

در انتظار دیدن روی پیمبر

این چند ماهه بی قراری داشت مادر

در هر قنوتش مردم این شهر بودند

هر بار که شب زنده داری داشت مادر

وقتی که از مظلومی بابا سخن بود

یک آسمان ابر بهاری داشت مادر

یک روز مادر خادمه یک روز فضه !

جز خدمت بابا چه کاری داشت مادر ؟

پای حمایت از پدر تا پای جان ماند

از بس که صبر و پایداری داشت مادر

دل تنگ محسن بود و از ما دل نمی کند

با غصه ی ما اشک جاری داشت مادر

بر سینه ی زخمی و بازوی کبودش

چندین نشان افتخاری داشت مادر

اجر پدر بر دخترش دادند مردم

رفت و به صورت یادگاری داشت مادر

رسول زاده

لرزه نشسته است به دست دعای تو

شد سر به زیر پیش همه مرتضای تو

حال تو بست دست مرا آن طناب نه

حالم گرفته است زحال و هوای تو

از داغ های هم، من و تو پیر گشته ایم

تو می شوی فدای من و من فدای تو

دراین سه ماه زینبمان آب رفته است

از بس گرفته روزه برای شفای تو

گفتم بیا به خاطر من پشت در نرو

رفتی شکست قلب من و دنده های تو

بانوی من جوانی من زندگی من

از خانه ام نرو که نیفتم به پای تو

دارد ز آسمان ملک الموت می رسد

کم می شود زشهر مدینه صفای تو

محمد حسین رحیمیان

قصه‌ی عشق آخری دارد

عاشقی روی دیگری دارد

گاه آن روی عشق پنهان است

گاه راه از میان توفان است

گاه فرمان دهد زمین بخوری

سیلی از دست بدترین بخوری

سر هجده بهار پیر شوی

بین دیوار و در اسیر شوی

یا که در شعله‌‌‌ی پریشانی

مثل پروانه پر بسوزانی

عشق گاهی سر جنون دارد

داستانی به رنگ خون دارد

ریشۀ عشق اگر چه افلاکی ست

گاه در بند چادری خاکی ست

عشق بازوی با ورم دارد

عشق بانوی بی حرم دارد

گاه چشم تر از تو می‌خواهد

زخمِ میخ در از تو می‌خواهد

گاه شیرین ترین محدّثه‌ای

گاه زخمیِ سختِ حادثه‌ای

گر چه پاک است قلب مرضیه‌ات

سوزد از دود باز هم ریه‌ات

هم قرار است کوثرش باشی

هم فداییِ حیدرش باشی

عشق گر چه هزار غم دارد

ماه پهلو گرفته کم دارد

دوست دارد که بی‌قرار شوی

روی دل رحم ذوالفقار شوی

پیش محبوب دست و پا بزنی

جای او فضه را صدا بزنی

قدر باشی و قدر نشناسان

بگذرند از کنار تو آسان

باید این جا جوان بمیری گاه

روی از محرمت بگیری گاه

می‌کشاند به کوچه راهت را

می‌کشد در خسوف ماهت را

گاه دستی کبود می‌خواهد

یاس با بوی دود می‌خواهد

بازی عشق سرشکستن داشت

پای جانان به جان نشستن داشت

گاه فرمان دهد که پرپر شو

جان حیدر! فدای حیدر شو

آه زهرا ! بگو علی چه کند؟

مرد جنگ است او، ولی چه کند؟

شاعر : قاسم صرافان

غربت ز ماجرای پیمبر شروع شد

از آن اهانت دم آخر شروع شد

در پاسخ دوات و قلم نانجیب گفت:

(إنّ الرَّجل لَیَهْجُرُ) و دیگر شروع شد

وقتی که عمر حضرت خاتم تمام شد

تازه غریبی من و حیدر شروع شد

وقتی که بود، حرف عِقاب و ثواب بود

وقتی که رفت صحبتِ از زر شروع شد

تا بود، احترام و سلام و جلال بود

تا رفت آتش و لگد در شروع شد

تا سایۀ رسول به سر بود، خنده بود

او رفت و دوره ی نگه تر شروع شد

دیگر یهود زیر سقیفه ظهور کرد

قصه برای کینه ی خیبر شروع شد

ابلیس در لباس مسلمان حلول کرد

تهمت زدن به نفس پیمبر شروع شد

شاعر: ایزدی

مقتل نوشت ؛ آه...و یعنی تمام شد

یعنی که دور مادرمان ازدحام شد

یعنی رکوع پشت درش امتداد یافت

یعنی شهید سجده به پای امام شد

هر کس رسید روی تنش رد پا گذاشت

قتلش حلال گشت و نجاتش حرام شد

تنها به جرم اینکه دفاع از امام کرد

محکوم ضربه های پر از انتقام شد

اینجای قصه مادرمان حرفها شنید

تا شد...شکست...درد شدیدش مدام شد

قنفذ به طعنه فاتحه ای خواند و خنده کرد...

یعنی که کار کشتن زهرا تمام شد...!.

نیما نجاری

مسمار چون ز تخته ی سینه خبر گرفت

مانند راز، سینه ام او را به بر گرفت

این خطّ میخی است و کتیبۀ تن من است

دنیا حریر پیکر ما را حَجر گرفت

داغ است مرسلی که ز دل رفت تا جگر

این گونه هجریِ جگری نیز سر گرفت

دل مرغکی است در قفس دنده ها اسیر

چون میله ها شکست دلم بال و پر گرفت

هر جنبشی است غرقه ی غم را غمی دگر

خوردم تکان و میخ مرا بیشتر گرفت

تاریخ مرگ عارف و میلاد او یکی است

طفلم ز ره نیامده راه سفر گرفت

از فکر درد نیز به خدمت کنم قیام

رگ از سرم شروع شد و تا کمر گرفت

من یک تنه به شال تو بستم دخیل خویش

گر چه ره ضریح به سیصد نفر گرفت

ابلیس ره نداشت به شب های معنوی

معنی چرا به گیسوی من شعله در گرفت؟!

محمد سهرابی

مانند شمع قصه ات از سر تمام شد

کوتاه مثل سوره ی کوثر تمام شد

سیلی وزید در وسط کوچه باد شد

تا هیجده ورق زد و دفتر تمام شد

از سوختن نه در اثر ضربه شمع من

در پشت چارچوب همین در تمام شد

گفتم یکی نبود و چهل مرد آمدند

قصه نگفته قصه ی مادر تمام شد

بابا کشید پارچه را روی مادرم

آهی کشید و گفت که دیگر تمام شد

پلکی زد و رسید سرِ ظهرِ واقعه

این بار قصه واقعا از سر تمام شد

زینب به فکر روز دهم بود بیشتر

وقتی وداع مادر و دختر تمام شد

وقتی که "یا بنی" به گوش حرم رسید

آرام گفت کار برادر تمام شد

تازه شروع شد غم زینب به کربلا

آن لحظه که بریدن حنجر تمام شد

سعید پاشازاده

لعنت به آنکه ضربه زده بین یک گذر

لعنت به آنکه بر دل طفلی زده شرر

ای شمع نیمه سوخته ی خانه ی علی

نذرت قبول خسته نباشی شکسته پر

از چه میان بستر خود آه میکشی

از چه نفس کشیدنتان گشته دردسر

آیا هنوز گوش شما درد میکند

آیا هنوز مانده به گوش ات صدای در

یک هفته میشود که شما لاله پروری

یک مدتی است چشم شما مانده خیس وتر

با پهلوی شکسته چرا کار میکنی

نان پختن شما شده دریای دردسر

لحظات آخری چقدر زردتر شدی

از چه صدای ناله یتان گشته مختصر

بانو علی بدون شما غصه میخورد

گر میروی غریبه ی شهر را هم ببر

حالا کفن برای چه هی باز میکنی

آیا نشسته بردلتان حال یک سفر

زینب،علی،حسن،همه دارای یک کفن

بانو کجاست پس کفن آن یکی پسر؟

علی حسنی

همتراز شرف کوثر تو زمزم نیست

خادم خانه ی تو کیست اگر مریم نیست ؟

شرط پایان رسالت، پدرت بودن بود

بی وجود تو پیمبر به خدا خاتم نیست

خاندانت همگی مظهر اسمُ اللّه اند

ولی اندازه تو هیچ کسی اعظم نیست

همه ی دلخوشی حیدر کرار تویی

لحظه ی خنده تو در دل مولا غم نیست

حیف نور تو که خرج در و همسایه شود

تو فقط وقف علی باش کسی محرم نیست

من از آن روز که خلق تو شدم گریه کنم

از زمانی که خودم هم به خدا یادم نیست

شاعر: ؟؟؟

هر گاه چون خمیده برم راه می روی

باور کن از خجالت تو آب می شوم

هر شب به یاد چشم شقایق گرفته ات

از فرط گریه بهر تو در خواب می شوم

نُه سال هم دم دل تنهای من شدی

بگذاشتی جوانی خود را به پای من

جان علی بیا، مرو از خانه، بی کسم

زود است رفتنت ز برم با وفای من

ای خانه دار بستری ام جان محسنت

برخیز و بهر دل خوشیم کارِ خانه کن

هر چند درد شانه بریده امان تو

آشفته موی دختر خود باز شانه کن

یک بار روی خود به علی هم نشان بده

آخر من ای بنفشه ترین محرم توأم

با من ز زخم های تن خود سخن بگو

ای زخمی مدینه شریک غم توأم

تو روز و شب ز گریه که سیری نداشتی

این روز آخری ز چه لبخند می زنی؟

تابوت دیده ای که چنین شادمان شدی

لبخند گریه دار! مهیّای رفتنی؟

علی ناظمي

وقتی سرت را روی بالش می گذاری

آن قدر می ترسم که دیگر بر نداری

تو آفتاب روشنی در خانه ی ما

تو آفتاب روشنی هر چند تاری

فردا کنار سفره با هم می نشینیم

امروز را مادر اگر طاقت بیاری

تو آن چنان فرقی نکردی غیر از این که

آیینه بودی و شدی آیینه کاری

آلاله می کاری و باران می رسانی

چه بستر پر لاله ای؟ چه کشت و کاری

آن قدر تمرین می کنی با دست هایت

تا شانه را یک مرتبه بالا بیاری

بگذار گیسویم به حال خویش باشد

اصلاً بیا و فرض کن دختر نداری

شاعر : علی اکبر لطیفیان

از تو هر چند که دورند همه

طالب فیض حضورند همه

نذر کردم به بلایم بکشی

عاشقان تو صبورند همه

به کسی غیر خدا رو نزدی

اهل توحید غیورند همه

دیدن ذات خدا ممکن نیست

این چنین نیست که کورند همه

نیستی پیش من اما هستی

غیبها عین حضورند همه

به گذرگاه نباید دل بست

همه در حال عبورند همه

دختران رحمت دنیا هستند

پس چرا زنده به گورند همه

آخر جاده ی سالک زهراست

عارفان در پی نورند همه

علي اكبر لطیفیان

از بس که از فراق تو دل نوحه گر شده

روزم به شام قربت و غم تیره تر شده

آزرده گشت خاطرت از کرده های من

آقا ببخش نوکرتان دَردِسَر شده

تنها خودت برای ظهورت دعا کنی

وقتی دعای من ز گنه بی اثر شده

از شام هجر یار بسی توشه می برد

آنکس که اهل ذکر و دعای سحر شده

بودم مریض و روضه ی تو شد دوای من

حالم به لطفتان چقدر خوب تر شده

رفت از نظر محرّم و آقا نیامدی

حالا بیا که آخرِ ماه صفر شده

بعد از دو ماه گریه به غم های کربلا

حالا زمان ندبه به داغی دِگر شده

یَثرب برای فاطمه نقشه کشیده است

یَثرب چقدر بعدِ نبی خیره سر شده

باید که بعد از این به غم مادرت گریست

فصل شروع ماتم خیرُالبشر شده

از شعله های پشتِ در خانه ی علی است

گر آتشی به کرب و بلا شعله ور شده

آن روز اگر به صورت مادر نمی زدند

لطمه دگر به چهره ی دختر نمی زدند

جواد پرچمی

وقتی نبی نمـوده مکــرر سلامتـان

واجب شده ست بر همگان احترامتان

از این سر مدینه و تا سـوی دیگرش

ریزه خورنـد بر سـر خـوان طعامتان

شأن نـزول آیه ی تطهیـر میشـوی

بالاتـــر از تمامـی دنیـا مقامتــان

تــو اولیـن شهیـده ی راه ولایتـی

شـد کـربلا ادامــه ی راه قیامتــان

از دست ما که کار به جایی نمی رسد

اشک علـی بـه زخـم شما التیامتـان

تو مـادر تمامیه خوبــان عالمـی

تو کوثـر علـی و رسـول معظمـی

سیلی که مـزد کار پیمبـر نمی شود

عـرض ادب به ساحت دختر نمی شود

شایـد خیال کـرده عدو قبل آمـدن

یک زن حریف اینهمه لشکر نمی شود

سیلی،غلاف و شعلۀ آتش و هجمه ها

داغی بـه وسعت لگــد در نمـی شود

مقتل بخـوان بـرای دل تکـه پاره ام

حالم از اینکه هست که بدتر نمی شود

با ضربه ای که پهلوی زهرا شکسته شد

دیگـر غـرور حضرت مولا شکسته شد

زهــرا میـان کوچه گرفتـار می شود

آیینه ی علـی که رخت تـار می شـود

یک سمت صورتت که فدک را بهانه کرد

سمتی دگـر که قسمت دیـوار می شود

هجـده بهـار عمـر تـو دارد حکایت از

هجـده سـرِ بریـده که بـر دار می شود

قـد خمیـده ی تو پس از سالهای سال

در دختـران قافلــه تکــرار می شـود

دارم میان روضه زمین گیر می شـوم

یا فاطمـه ز ماتـم تـو پیـر می شـوم

بـا خـاک چـادرت دل مـا را تکان بده

مـادر مـزار مخفـی خود را نشان بـده

وقت حسـاب کـردن اعمـال شیعیـان

یا فاطمـه بیـا و بـه مـا هـم امان بـده

در اول بهــار شبیـه خــزان شــدی

پس لاله هـای عمـر مرا هـم خزان بده

اصلاً قـرار نیست کـه مـا را رهـا کنی

امشب بیـا و بـر منـه دلمرده جان بده

با گریـه هـای فاطمیـه زنـده می شوم

هر دفعه من ز لطف تو شرمنده می شوم

شاعر : احمد ایرانی نسب

آمد محرّم علی و ماه فاطمه

آتش گرفته جان تو از آه فاطمه

با ذوالفقارِ خون جگر خورده در نیام

بازآی خون فاطمه خونخواه فاطمه

بازآی تا تو روضه بخوانی برایمان

با های هایِ گریه ی جانکاه فاطمه

بی شک سه ماه خوانده تو را با دو چشم تر

بالای قبر محسن شش ماهه، فاطمه

آه از میان آن در و دیوار شد شروع

بعد از نبی سلوک الی الله فاطمه

پشت در و کنار بقیع و به روی نی

معنا شده ست سرِّ فدیناه فاطمه

محشر، به پاست روضه ی ارباب بی کفن

پیراهنی ست کهنه به همراه فاطمه

دارد به روی دست، دو دست قلم شده

دستی که در مقام شفاعت علم شده

یوسف رحیمی

اگر كه راهي پُشتِ دري مواظب باش

فقط به جُرمِ علي(ع)باوري مواظب باش

به اين جماعتِ هيزم كِش اعتباري نيست

اگر چه بضعه¬ي پيغمبري(ص)مواظب باش

تمامِ دلخوشيِ زندگيِ من، حالا

كه بارِ شيشه¬ي خود مي بَري مواظب باش

سپاهِ داس ترين ها هجوم آورده

ز برگِ گل تو كه نازكتري مواظب باش

بيا به خاطرِ زينب(س)، هنوز محتاج است

به عشق و عاطفه¬ي مادري مواظب باش

بگير فاصله از در، جلو نرو خيلي

حجابِ توست همين روسري مواظب باش

قسم نخورده مگر خانه را بسوزاند

بيا به خاطرِ من اي پَري مواظب باش

چنان زدند كه در را زجا در آوردند

ترا خليله در آتش ز پا در آوردند

***

خدا به خير كند در شراره افتادي

شكسته بال و پر از سنگِ خاره افتادي

غرورِ زخمي من زيرِ دست و پا ماندي

اذانِ غُربتِ من از مِناره افتادي

اسيرِ ميخِ در و تازيانه¬ي قنفذ

به رنج و دردِ سرِ بي شماره افتادي

به پيشِ چَشمِ من و بچه هاي معصومت

به خاك مثلِ دوتا گوشواره افتادي

عَبا براي تو آوردم اي به خون رفته

كه بينِ معركه، با ماهپاره افتادي

كسي لَگَد نكند بينِ كوچه ات اي كاش

خدا به خير كند كه دوبار افتادي

حاج عليرضا شريف

افتاده است عالم بالا به روی خاک

افتاده چون که مادر گل ها به روی خاک

افتاده یک غریبه و رفته است یک غریب

مولا به سوی مسجد و زهرا به روی خاک

خوشحال می شوند بسی خارهای پست

گل را که می کنند تماشا به روی خاک

قد راست کرده اند چهل مرد بی حیا

در پیش روی یک زن تنها به روی خاک

خاکی شده است چادر بانوی خاک و آب

خاکم به سر! کشیده که او را به روی خاک؟

وقتی که گشت نقش زمین ذوالفقار او

افتاد گوئیا خود مولا به روی خاک

جبریل از چه بر سر و بر سینه می زند؟

دیده است گوشواره ای آیا به روی خاک؟

پیمان طالبی

اشکم چکید و گوشه ی چشمت مرا گرفت

نزدیک صبح بود که یا ربنا گرفت

چیزی نمانده بود که بی آبرو شوم

این بار هم حنای تو پیش خدا گرفت

نور کلام های خودت که به جای خود

باید دهان فضه یتان را طلا گرفت

بیمارم از حرارت تب شعله می کشید

خواندن دعای نور شما را شفا گرفت

از چادرت نخی به منِ بی نوا بده

پیراهن زفافِ تو را که گدا گرفت

یک دست بر قباله و یک بر هوا

ملعون چه بی هوا زد و چه بی هوا گرفت

از گوشواره های تو معلوم می شود

یک ضربه زد ولی سر تو به دو جا گرفت

خنجر شکاف در ، سر یک میخ شعله ور

پهلوت عاقبت به لب چند جا گرفت

حسن لطفی

از ماجرای بال و پرت حرف می زنند

از پلک نیمه جان و ترت حرف می زنند

دیوار و در برای دل بی قرار من

ازناله های پشت درت حرف می زنند

زینب حسن ، برای من از نیمه های شب

ازدرد های بی خبرت حرف می زنند

دیوارهای خانه که از حال و روز تو...

...با من همیشه از کمرت حرف می زنند

هرشب ستاره های سماء با نگاه من

از رنگ تیره ی قمرت حرف می زنند

گلهای لاله ی لبت تو از برای من

از گریه های هر سحرت حرف می زنند

زهرا بگو ز محسن من تا که نشنوم

اسماء و فضه از پسرت حرف می زنند

رفتی و بچه ها همه شب با من علی

از غربت تو و سفرت حرف می زنند

وقتی تو را شبانه سپردم به آسمان

دستان خاکی پدرت حرف می زنند

محمد جواد قدرتی

از عطر و بوی یاد تو این آشیان پر است

خانه ز گریه های شب و بی امان پر است

از دیده رفته ای ولی از دل نرفته ای

از غصه ی تو سینه ی من همچنان پر است

تابوت روی دوش بهارم کشید و برد

دنیا بدون عشق فقط از خزان پر است

بشکسته بال و سوخته پر کوچ کردی و

یاد پریدنت دل این آسمان پر است

از خاطرم که لحظه ی غسلت نمی رود

زین غم دلم به وسعت یک کهکشان پر است

فضه که آب ریخت به روی تو فاطمه

دیدم زمینه ی تنت از ارغوان پر است

بعد از تو بچه های تو ساکت نمی شوند

خانه ز ناله های شب کودکان پر است

تنها به یک اشاره همه گریه می کنیم

جای تو هست خالی و چشمانمان پر است

هر جای خانه ام، در و دیوار تا حیاط

از یادگارهای تو یاس جوان پر است

باران تمام می شود و تازه فاطمه

وقت سحر مدینه ز رنگین کمان پر است

رضا رسول زاده

باز هم روز دیگری طی شد

که همه لحظه های آن غم بود

باز روزی گذشت بی مادر

خانه، دار العزای عالم بود

**

دختری ناردانه و کوچک

خانه دار پدر شده دیگر

مادرش رفته و وظیفه او

بعد از این بیشتر شده دیگر

**

هم به اوضاع خانه میرسد و

هم حواسش مراقب باباست

شده پروانه ،میپرد دورش

مثل مادر مواظب باباست

**

شب رسیده و موقع خواب است

چشم ها خسته گرم بی تابی

بغل بستر حسینش باز

دخترک برد کاسه ی آبی

**

همه را چون که دید خوابیدند

دلش از غم گرفت این دختر

یاد لالایی و نوازش خواب

رفت در بین بستر مادر

**

چشم خود را که بست با گریه

در خیال خودش ستاره شمرد

آنقدر اشک ریخت تا اینکه

آخر آرام شد وَ خوابش برد

**

لحظاتی گذشت غرق سکوت

ناگهان دخترک ز خواب پرید

از دل حجره برادرها

هق هقی سرد و بیقرار شنید

**

رفت و دنبال ناله را که گرفت

دید که مجتبی شده بیدار

زیر لب نام مادر خود را

غرق در اشک میکند تکرار

**

گفت ای قوت دل زینب

چه شده این همه پریشانی

چه شده نیمه شب تک و تنها

همه خواب و تو نوحه میخوانی

**

باز هم یاد مادر افتادی؟

اشک بر گونه تو میلغزد

خواب بد دیده ای دوباره مگر

که تنت مثل بید میلرزد

**

کشتی آخر مرا عزیز دلم

بگو امشب چرا هراسانی

از چه چیزی مگر خبر داری

جان زینب مگر چه میدانی

**

آه آتش گرفت قلب حسن

دست بردار از دلم خواهر

چه بگویم ز غصه های دلم

چه بگویم چه دیده دیده تر

**

درد من دردی است بی درمان

راز مخفی به سینه ای تنگ است

حرف من حرف کوچه ای باریک

قصه عابران دل سنگ است

**

دست در دست هم من و مادر

هر دو لبخند میزدیم آنروز

حقمان را گرفته بودیم و

سمت خانه ما آمدیم آنروز

**

باد سردی وزید در کوچه

گوئیا ناگهان هوا بد شد

چند گامی به خانه مانده ولی

وسط راه راهمان سد شد

**

یک نفر آمد و غضب آلود

راه مارا به سوی خانه گرفت

نیتش مثل روز روشن بود

بیخودی نامه را بهانه گرفت

**

بی مروت به من نگاهی کرد

دست سنگین خویش بالا برد

ناگهان کوچه را غبار گرفت

مادرم بر زمین به سختی خورد

**

جای دستی به صورتش بود و

ردّ خونی به سینه دیوار

دست بر شانه ام زد و پا شد

باز افتاد روی خاک این بار

**

آه زینب ،فقط در آن لحظه

غرق خون گوشواره را دیدم

ولی آن شب که غسل دادیمش

لاله گوش پاره را دیدم

علی صالحی

«این چندمین شب است که من با تو نیستم»

این چندمین شب است که در گریه زیستم

امشب دوباره خاطره ات جان گرفته است

من لحظه لحظه پای نبودت گریستم

این روز اول است کنارت نشسته ام

من بی قرار عطر بهشتیِ کیستم؟

روز خوش شروع من و تو... بهار ما

تو نُه... و من که حول و حوالیِ بیستم

این سال چندم است همان سال های درد

چشم انتظار هستی و من خانه نیستم

این روز آخر است که در هاله ای کبود

باید به پای زخم تن تو بایستم

حالا تو رفته ای و بر این خاک گمشده

این چندمین شب است که با گریه زیستم

من می روم بهانه گرفته است دخترت

دیگر اجازه نیست کنارت بایستم

عليرضا لک

ای شکوهت فراتر از باور

ای مقام ات فرا تر از ادراک

وصف تو درک لیله القدر است

فهم ما از تبار «ما ادراک»

**

کوثری،‌‌ بی کرانه دریایی

ما و ظرف حقیر این کلمات

باید از تو نوشت با آیات

باید از تو سرود با صلوات

**

آیه در آیه وصف تو جار یست

فتلقّی، مباهله، کوثر

در دل انما یرید الله

در «فصل لربک وانحر»

**

از بهشت آمدی به هیئت نور

عطر سیبت وزید در هستی

تو گلِ ... نه، تو نوبهارِ... نه

تو بهشت دل پدر هستی

**

پدر و مادرم فدای شما

مادری کرده ای برای پدر

چشم بد دور، چشم شیطان کور

دست تو بود و بوسه های پدر

**

از بهشت آمدی و روشن شد

سرنوشت دل علی با تو

بی تو کم بود در تمام جهان

نیمه ی دیگرش ولی با تو...

**

وصف ذات تو و صفات علی

وصف آیینه است و آیینه

غربت و خنده ی تو و دل او

قصه ی گرد و دست و آیینه

**

خانه می شد بهشتی از احساس

با گل افشانیِ بهاریِ تو

عاطفه با تمام دل می زد

بوسه بر دست خانه داری تو

**

خانه از زرق و برق خالی بود

از صفا عاشقی محبت پر

داشتی ای کلید دار بهشت

پینه بر دست، وصله بر چادر

**

از بهشت آمدی و آوردی

یازده سوره ی بهشتی را

مصحفِ سر نوشت خود دیدیم

سوره هایی که می نوشتی را

**

نسل تو نوحِ با شکوهِ نجات

نسل تو خضرِ آسمانیِ راه

جلوه ای از دم تو را دیدیم

در مسیحی به نام روح الله

**

روز مادر شده دلم با شوق

پر زده در هوای تو مادر

منم و وسعت بهشت خدا

منم و خاک پای تو مادر

**

آرزو دارم این که بنشینم

لحظه ای در جوار تو اما...

آرزو دارم این که بگذارم

شاخه گل بر مزار تو اما...

**

آه در حسرت زیارت تو

دل ما آشنای دلتنگی است

حرم دختر کریمه ی تو

شاهد لحظه های دلتنگی است

**

روز مادر شده به محضر تو

آمدم پا به پای این کلمات

هدیه ی من برای تو اشک است

هدیه ی من برای تو صلوات

سید محمدجواد شرافت

ای سنگ تربتت دل غم پرور حسن

شمع مزار توست دو چشم تر حسن

شب شد دوباره یاد تو کردم دلم گرفت

آغوش وا کن آمدم ای مادر حسن

وقت زیارت است دعا می کنم که کاش

امشب به لب رسد نفس آخر حسن

افتاده ام به روی مزار تو ،بی حرم

تا که شود ضریح تو این پیکر حسن

ای کاش جان دهد پسرت در جوار تو

بابا به خاک بسپردش در کنار تو

خانه ز بعد زفتن تو بی صفا شده

دارالشفای فاطمه دارالعزا شده

تنها به حرمت تو سلامش جواب داشت

حالا پس از تو خانه نشین مرتضی شده

بی تو حسین آب نمی گیرد از کسی

خانه ز آه زینب تو غمسرا شده

خیز و سراغی از تن لرزان من بگیر

خیز و ببین چه ها به دل مجتبی شده

خسته شدم ز بسکه فقط لب گزیده ام

تا کی سکوت؟ جان تو دیگر بریده ام

با که بگویم از دل اندوه پرورم

با که بگویم از جگر سرخ و پرپرم

با که بگویم از دل سنگ و مسیر تنگ

از آن بلا که آمده در کوچه بر سرم

سخت است باورش که ببینم به چشم خویش

افتاده ای به خاک زمین در برابرم

سخت است باورش که ببینم گرفته است

آثار چکمه چادر خاکی مادرم

وقتی که راه را به روی ما دوتا گرفت

طوفان گرد و خاک به پا شد هوا گرفت

پوشانده ابر تیره رخ ماهپاره را

لرزاند غرش تن و جان ستاره را

باریک بود کوچه و تاریک شد هوا

وقتی رسید بست به ما راه چاره را

یک آن به روی برگ گل تو کشیده زد

دیدم که پرت کرد زمین گوشواره را

من که نگفته ام به پدر قصه را ولی

هنگام غسل دید خودش گوش پاره را

آن ضربه ای که مادر من را شهید کرد

یاد آوریش موی حسن را سپید کرد

علی صالحی

ای تمامی اقتدار علی

رفتی و مانده ام تک و تنها

این تن پر جراحتت امشب

بانی شرم من شده زهرا (س)

زیر این نور ماه می بینم

بدنی غرق خون و لاغر را

دستهایم به لرزه افتاده

غسل تو پیر کرده حیدر را

وای زهرا نمانده چیزی تا

من کنم دست و پای خود را گم

به سر موی تو چه آورده؟

آتش کینه های این مردم

پهلوان دلاور خیبر

آخر از شرم تو زپا افتاد

کاش تو پشت در نمی رفتی

میخ در کار دست حیدر داد

کاش می مردم و نمی دیدم

پیش چشمان من زمین خوردی

وسط شعله با پسر دادن

آبروی سقیفه را بردی

ای یگانه حبیبه حیدر(ع)

رفتی و من بدون مأنوسم

روی نیلی تو شبیه حسن

می شود تا همیشه کابوسم

دارم از غصه تو می میرم

کاش می شد که می زدم فریاد

غسل و تدفین تو عذاب من است

کار سختی به دوش من افتاد

ورمی که به روی بازوی توست

برده آرامش و قرار مرا

زد نمک روی زخم دختر تو

عرق شرم صورت بابا

بیشتر از همیشه شد زهرا

نگرانی شوهرت امشب

با تو که مادری چنین کردند

چه کند این زمانه با زینب ؟؟؟

شاعر : محمد حسين رحیمیان

بهترين فرم غزل هايم براي مادر است

دفتر شعرم مزين از صفاي مادر است

در قنوت هر نماز خود دعايم مي كند

هرچه دارم در دو عالم از دعاي مادر است

شأن او روز ازل ضرب المثل گرديده است

باخبر هستم كه جنت زير پاي مادر است

نزد اهل بيت اهل بيت بايد ذبح كرد

بچه هايم نذر راه بچه هاي مادر است*

مادر اللهي نيم اما شعارم اين بود

مي پرستم آن خدايي كه خداي مادر است

وعده ي حق است آخر از سلاطين مي شود

هركه در ساعات عمر خود گداي مادر است

هيچ داني " حيدر " و "مادر " چرا هم قافيه ست ؟؟

در لغت هم شاه مردان مبتلاي مادر است

"لا فتي الا علي لا سيف الا ذوالفقار"

فاطميون مطلع باشيد نواي مادر است

خانه اي كه مادري در آن نباشد خانه نيست

خانه اي خوب است كه در آن صداي مادر است

طبع شعر و ذوق و استحسان من از آن اوست

كار من هر روز و شب مدح و ثناي مادر است

گرچه فرزندي چموشم ليك دارم زمزمه

كل دارائي من يك جا فداي مادر است

در ازاي خط خطي هايم نمي گيرم صله

بهترين پاداش كار من رضاي مادر است

علیرضا خاکساری

بهتر بگویم ... باید که از یک شاخه پرپر بگویم

وقتی شبانه ... می شست حیدر زخم یک پیکر بگویم

آرام و بی تاب ... هنگام غسل از چشم های تر بگویم

از زخم پیکر ... از های های گریه حیدر بگویم

اینجا که باید ... از خاطرات کوچه و یک در بگویم

از در که گفتم ... از زخم روی سینه مادر بگویم

قدری جلوتر ... از غربت و تنهائی خواهر بگویم

اصلا چگونه ... از سوختن ، از غارت معجر بگویم؟

باید بماند ... وقت وداعم از شه بی سر بگویم

ایمان کریمی

به شب برآمد تا اینکه آفتاب کند

قیام کرد، قیامی که انقلاب کند

قیام کرد دلیرانه تا امامش را

برای اذن جهاد این چنین مجاب کند

چنان به پشت در خانه رفت تا مولا

به روی غیرت او بی گمان حساب کند

ز عمر اندک گل مرگ باغبان حتمی ست

گلی که خواست بر این رفتنش شتاب کند

علی که لکه خون روی خاکها دیده

دگر به خون دو دیده فقط خضاب کند

کمک کنید که بانو به خاک افتاده

در این مدینه کسی نیست تا ثواب کند؟!

چراغ هر شب افلاک روی خاک افتاد

و خاک غم به سر خویش بوتراب کند

***

هلال قامت بشکسته اش اگر کج بود

هنوز ماه رخش صورتی مفرّج بود

به دست اگرچه علی وار ذوالفقار نداشت

شکوه حیدری اش فوق اوس و خزرج بود

طواف کرد همه عمر را به گرد علی

نظاره بر رخ مولا برای او حج بود

بهانه بود در و کوچه بنی هاشم

مدینه با گل بی خار مرتضی لج بود

دگر گذشته از این حرفها، ولی ای کاش

که نوک میخ در خانه اش کمی کج بود

***

نیامده ست بماند، شهیده خواهد رفت

کبوتر از دل لانه پریده، خواهد رفت

به عزم رخنه به شب بود اگر کفن پوشید

سپید آمده بود و سپیده خواهد رفت

زنی که دین خدا استوار شد با او

دریغ و درد که اکنون خمیده خواهد رفت

زنی که دستش با تازیانه شد کوتاه

کنون که دست ز دنیا بریده، خواهد رفت

در آن زمان که مدینه به خواب غفلت خویش

میان بستر جهل آرمیده، خواهد رفت

*

و خواهد آمد روزی که راس دشمن او

به دست تیغ کج آب دیده خواهد رفت

پیمان طالبی

برگرد دردهاي دلم را دوا كني

حاجت به حاجت جگرم را روا كني

برگرد تا كه با همه ي مادري خويش

گندم براي سفره ي ما آسيا كني

بايد تو را دوباره ببينم .....صدا كنم

بايد مرا دوباره ببيني ......صدا كني

خيلي دلم گرفته سر چاه ميروم

برگرد خانه تا كه مرا رو برا كني

برگرد تا كه طبق روال هميشه ات

قبل از خودت سفارش همسايه را كني

اين بچه ها بدون تو چيزي نمي خورند

برگرد تا دوباره خودت سفره وا كني

از من مراقبند تو ناراحتم مباش

بايد كه افتخار به اين بچه ها كني

من هستم و به نيت نبش مزار تو...

اصلا نياز نيست كمي اعتنا كني

با ذوالفقار بر سر خاكت نشسته ام

وقتش شده دوباره برايم دعا كني

**

توليت حريم بلندت با من است

با شرط اينكه تو نجفم را بنا كني

علي اكبر لطيفيان

بدون یار شدم، رفت آنکه یارم بود

همان که وقت غم و غصه غمگسارم بود

از این قنوت و از این دست های سرد تهی

مشخص است که هم دار و هم ندارم بود

مرا به تیغ نیازی نبود تا او بود

به ذوالفقار چه حاجت که ذوالفقارم بود

نکشت و کشت مرا ، جان گرفت و هم جان داد

تبسمش، که تسلای جان زارم بود

هزار گل پس از او روی بسترش جا ماند

ولی مدینه نفهمید او بهارم بود

منم پیمبرِ بعد از پیمبر خاتم

که گریه، وحی من و چاه کوفه، غارم بود

در آن زمان که عدو خواست تا مرا ببرد

جواب محکم زهرا «نمی گذارم» بود

سکوت کردم و آهی کشیدم آن وقتی

که در نماز پسین، دومی کنارم بود

پیمان طالبی

چشمهايت حكايتي دارد

ورم از ضرب لعنتي دارد

از شلوغي كوچه فهميدم

كه ضريحي زيارتي دارد

دست قنفذ به چادر زهراست

به گمانم كه حاجتي دارد

بعد از اين ماجرا نديده كسي

مادرم خواب راحتي دارد

ملحفه ها هنوز هم خونيست

يك ، دو ... چند تا جراحتي دارد ...

محمد مهدي نسترن

تو نیستی و باز شدم بی قرار تو

با پهلوی شكسته شدم سوگوار تو

حتی كسی به دختر تو تسلیت نگفت

غیر از علی و حضرت پروردگار تو

بی تو از این به بعد فقط گریه می كنم

تا آن زمان كه باز بیایم كنار تو

شب ها ببین چگونه تنم را كشان كشان

بر خاك می كشم، برسم تا مزار تو

با بودن تو حُرمت ما برقرار بود

رفتی و رفت حُرمت ایل و تبار تو

این شهر، شهر توست ولی خوب تا نكرد

با دختر یتیم تو، با یادگار تو

تو نیستی و بر سر من داد می زنند

نفرین به روزگار من و روزگار تو

بی احترامی به علی؟! خاك بر سرم

شرمنده ام كه بسته شده دست یار تو

خِیرت قبول، فضّه برایم به درد خورد

ممنونم از تو و كرم ماندگار تو

علی اكبر لطیفیان

بیت الغزل روضه ی مادر ، پهلو

در زیر فشار لگد و در ، پهلو

اول سپر بلای حیدر ، زهرا

اول سپر بلای "کوثر" پهلو

مردی که به درب خانه با پا میزد

از نور دو چشمان پیمبر ، پهلو

وقتی که عدو سماجت فاطمه دید

با خنجری از شکاف در بر پهلو

"یا یا فـ فضـ ضـ ـه..." نفسش بند آمد

از شدت ضربه - آه - اندر پهلو...

بر غربت مرتضی علی میگریید

هم ناله ی با غنچه ی پرپر پهلو

بیش از همه زخم ها عذابش میداد

در وقت سحر میان بستر پهلو

از شدت درد آن به خود میپیچید

از بازوی زخم خورده بیشتر پهلو

در پاسخ اینکه پهلویت بهتر شد ؟؟؟

گفتا به همه فدای رهبر پهلو

کابوس شب کودک مضطر "ثانی"

کابوس شب کودک مضطر پهلو

این خاطره های هرشب أسما است

خونابه ، کفن ، نگاه شوهر ، پهلو

من واژه به واژه روضه را میخوانم

سر ، سینه ، کمر ، شانه و آخر پهلو

علیزضا خاکساری

بي تو نابودم و اي واي... زبان مي گيرد

باغ ايمان دلم رنگ خزان مي گيرد

با تو سرسبزتر از فصل بهارم مادر

عشق در زندگي من جريان مي گيرد

وا‍ژه ها در شب ميلاد تو هييت دارند

وزن شعرت دم «يا فاطمه جان» مي گيرد

كوثرم، سوره ي قرآن شدنت حكمتي است

اين عياني است كه حجت به بيان مي گيرد

بركت گندم ما بسته به دستاس شماست

سفره ي مردم ري،كي غم نان مي گيرد

مادري كن! پسرت خورده زمين،زود بيا

دستم از گرمي دست تو توان مي گيرد

تيرابليس مرا از تو نگيرد خوب است!

بال ايمان مرا فقر، نشان مي گيرد

اشك هايم به هواي نخي از چادرتان

سربازار ولاي تو دكان مي گيرد

در شلوغي قيامت تو فقط فكر مني

دستم از دامنتان برگ امان مي گيرد

در ركوعت همه ي عرش به هم مي ريزد

سجده را طول نده ! پهلويتان مي گيرد

چه قنوتي سرسجاده ات اي حضرت صبر

درد انگشت تعجب به دهان مي گيرد

اي قلم صحبتي از رفتن وتابوت نكن

دل مظلوم ترين مرد جهان مي گيرد

وحید قاسمی

بي تو اي هستيِ حيدر(ع)چه عذابي بكشم

زار و سرگشته و مُضطر چه عذابي بكشم

هر نفس ، هر دلِ شب آرزوي مرگ كنم

سرِ اين قبرِ مُطَّهر چه عذابي بكشم

چقدر عمرِ تو در خانه¬ي من زود گذشت

آه اي سوره¬ي كوثر چه عذابي بكشم

بعدِ نُه سال از اين شرم، كه خم گشته و پير

دادمت دستِ پيمبر(ص) چه عذابي بكشم

موقعِ رفت و شد از خانه كه مي گردد باز

لنگه¬ي سوخته¬ي در چه عذابي بكشم

نيمي از صورتِ تو پرده¬ي اِبهام گرفت

از غمِ سيلي و معجر چه عذابي بكشم

هر شب از روضه¬ي تكراري كابوسِ حسن(ع)

مادرم را نزن آخر چه عذابي بكشم

زينبت(س)بر سرِ سجاده زبان مي گيرد

من از اين نوحه¬ي مادر چه عذابي بكشم

از خدا در غمِ تو صبرِ مرا مي خواهد

چادر انداخته بر سر چه عذابي بكشم

بچه هاي تو سرِ سفره تحمّل نكنند

جايِ خاليِ تو ديگر چه عذابي بكشم

هيچ كس از خبرِ مرگِ تو افسوس نخورد

بعدِ تو گشته مُقدر چه عذابي بكشم

بينِ مسجد همه برگشته به من خيره شدند

قاتلت رفت به منبر چه عذابي بكشم

از چهل مرد نمائي كه تو را سخت زدند

شده تقدير مكرر چه عذابي بكشم

خارِ چشمم شده خنديدنِ قنفذ هر روز

بي تو اي لاله¬ي پرپر چه عذابي بكشم

حاج عليرضا شريف

در خواب دیده ام که در آورده پر، تنت

افتاده پیش قافله ها چون خبر، تنت

گفتی انار خواسته ای، ای به روی چشم

دل خون شد و نشست به پای شجر، تنت

در دل به فکر پختن نانی هنوز هم

تب میدمد ز پوست چسبیده بر تنت

چشمت که سرمه خُور شد و با من سخن نگفت

گرچه زبان شده است کنون سر به سر، تنت

برداشت سنگ قبر نبی را گلاب ناب

از بس که رفته بر سر قبر پدر، تنت

هر روز قدری از بدنت آب میشود

بگرفته مخفیانه مسیر سفر، تنت

بیهوده نیست گردن تو رگ به رگ شده

بالش بلند ماند و شده مختصر، تنت

نیمی ز زندگی سر دست تغافل است

این نیمه جان ازوست اگر مانده در تنت

نوروز در لباس تو ثبت مکرر است

لاله دمیده است ز سر تا کمر، تنت

ترسم به ناله ات سر زخم تو وا شود

آرام گریه کن که نگردد خبر، تنت

نم دار گریه کن فقط از دل فغان نکن

ترسم به پا کند شرری از جگر، تنت

شور نشور از مژه ات آب میخورد

در لرزه آمده است از این چشم تر، تنت

محمد سهرابی

در اولین نماز غریبی بدون تو

جز اشک من نمانده نصیبی بدون تو

دست علی پس از تو به کاری نمی رود

دیگر نه آن دلی ست شکیبا بدون تو

هر لحظه خاطرات تو را می کنم مرور

جز یاد تو که نیست طبیبی بدون تو

چادر نماز دختر تو می کشد مرا

دارد عجب صدای نجیبی بدون تو

گاهی که پیش بستر خالی نشسته است

بر دخترت کجاست مجیبی بدون تو

(دیشب دعا کردی عجل جانت بگیرد

امشب دعا کن دخترت زینب بمیرد)

کار حسین تو ز تسلی گذشته است

دارد حسن نوای عجیبی بدون تو

خیز و ببین که زندگیم سخت در هم است

به یاد من نمانده حبیبی بدون تو

تابوت هم که آینه دق شده مرا

حیدر شده بلا زده بی بی بدون تو

دیوار و در به جای همه حرف می زنند

دیگر نیاز نیست خطیبی بدون تو

در قتله گاه زندگی آسان نمی شود

تنها رواست شیب خضیبی بدون تو

از عطر یاس هر سحرت مانده در حرم

تنها شمیم سرخی سیبی بدون تو

شاعر: ؟؟؟

رفت و غم خانه شد از غصه سرای من و او

گر چه مانده است به جا خاطره های من و او

یاد ایّام نشستن سر یک سفره به خیر

خانه ای بود پر از لطف و صفای من و او

روزهایی که صمیمانه به من می خندید

و عجب حال خوشی داشت هوای من و او

ما از آن زندگی ساده چه راضی بودیم

و رضا بود خدا هم به رضای من و او

بستری بود ولی هم سخن خوبی بود

جریان داشت در این خانه صدای من و او

بستری بود ولی نبض دلم دستش بود

و مجال نفسی بود برای من و او

با همان دست شکسته چه دعایی می کرد

مردمی را که نماندند به پای من و او

مردمی را که به این مسئله واقف بودند

که دو عالم همه هستند گدای من و او

هدف اصلی دشمن من و زهرا بودیم

کشته شد محسنم آن روز به جای من و او...

مصطفی متولی

دوباره ماندن زهرا بعید تر شده بود

که درد پهلوی مادر شدیدتر شده بود

دلیل های کبودش جدیدتر شده بود

در این میانه حسن نا امیدتر شده بود

همه به پهلو و او خیره بود بر رویت

همه به دست و حسن زل زده به بازویت

علی به شمع تو پروانه بود هر لحظه

حسن به کوچه غریبانه بود هر لحظه

به دست زینب تو شانه بود هر لحظه

حسین پشت در خانه بود هر لحظه

بدون یک گِله آری بدون یک کلمه

همه به فکر تو بودند و تو به فکر همه

همه به فکر تو بودند تا که پر نزنی

صفای خانه بمانی دم از سفر نزنی

به زیر گریه به یاد غم پسر نزنی

دوباره حرف دلت را به میخ در نزنی

که میخ اگر تو نبودی به جاش محسن بود

زمان آمدنش هست کاش محسن بود

تو شاهدی که چگونه به سینه در می خورد

چه خوب می شد اگر در فقط به سر می خورد

به جای قلبِ جگر گوشه بر جگر می خورد

به جای سینه به بازوم بیشتر می خورد

به جز لگد خود در اشتیاق هم دارد

دری که سوخته مسمار داغ هم دارد

سقیفه فتنه ی قوم یهود بود، نبود؟

فضای خانه پر از بوی دود بود، نبود؟

دو گونه ی تو ز سیلی کبود بود، نبود؟

یتیمی حسنین تو زود بود، نبود؟

تمام زندگی ات را نظر زدند آن روز

تو را به نیت سقط پسر زدند آن روز

نگاه رفتنت آن شب سه تا سفارش کرد

دو تا مدینه و یک کربلا سفارش کرد

به صبر، زینب خود را جدا سفارش کرد

به قبر مخفی خود جمع را سفارش کرد

علی نشست که تابوت را درست کند

رکابِ بردن یاقوت را درست کند

شب وداع به چشمم عجیب می آمد

صدای گریه ی امن یجیب می آمد

حسن به شکل حسینی غریب می آمد

مدینه بود ولی بوی سیب می آمد

حسین و کرب و بلا مطلب وداعت شد

طلوع غصه ی زینب شب وداعت شد

شب وداع دو تا دست را رها کردی

نشستی اولِ سر شیعه را دعا کردی

پسر عموی خودت را علی صدا کردی

وصیت دو پسر را به مرتضی کردی

فقط نه اینکه پر از حس می روم بودی

به فکر کاسه ی آب حسین هم بودی

به یاد روز پریشانی حسن بودی

به فکر غصه ی زینب کنار تن بودی

شب وداع چرا فکر دوختن بودی

به فکر دوختن کهنه پیرهن بودی

خدا کند که فقط دست یاری ات بکند

عصای کوچه ی بن بست یاری ات بکند

ندوز فاطمه جان این چه وقت دوختن است

سپاه آمده مشغول نعل نو زدن است

که کل کرب و بلا قتلگاه این بدن است

تمام دشت برای حسین پیرهن است

تمام کرب و بلا قبر یک نفر باشد

بگو ضریح جدیدش بزرگتر باشد

تمام سعی تو این بود تن به هم نخورد

شده به واسطه ی پیرهن به هم نخورد

به تیغ و نیزه اگر هم کفن به هم نخورد

به زیر نعل چگونه بدن به هم نخورد

هزار حیف که آن پیرهن به غارت رفت

نه پیرهن، که تمام بدن به غارت رفت

خدا به خیر کند لحظه های آخر را

خدا به خیر کند رفتن برادر را

یکی بگیرد از آن دور چشم خواهر را

که شمر بین دو دستش گرفته یک سر را

به نیزه زلف کمند است ساعتی دیگر

سری به نیزه بلند است ساعتی دیگر

شاعر : سعید پاشازاده

دوباره کرده دل غمدیده ام هوای حسین

بهانه میکند این دیده کربلای حسین

به جبرئیل بگویید روضه کم خواند

که عرش ،بغض شکسته ز روضه های حسین

گرفته ماه از این ظلم بی حد دوران

زمین به نوحه نشسته زغصه های حسین

گهی به شیون و زاری گهی به استغفار

فرشتگان مقرب ،شب عزای حسین

ستارگان پر از نورِِ آسمان خاموش

زغصه ی سر بُبریده از قفای حسین

پری و جنّ وملائک زعرش صرخه زنان

به خون نشسته دو چشم فلک برای حسین

دوباره زائر کوی حسین بی تاب است

که شهره گشته به عالم دم شفای حسین

دوباره بی خبری می زند به جان شررم

شود که با دل پر غم شوم گدای حسین

مگر که زینب او چاره سازد این دردم

کند شفاعت و اُفتم به زیر پای حسین

ببوسم آن حرم باصفای شاه بهشت

شوم کنیز علی اکبر وگدای حسین

ماهدشتی

در یاد داری ، یک زمان من بودم و تو...

بی حرف و بی شرح و بیان من بودم و تو...

من باعث خلق جهان ، تو باعث من

آری ، عدم بود و در آن من بودم و تو...

نُه سال نه ، از اول ایجاد هستی

ایجاد شور عاشقان ، من بودم و تو...

آن روز را در کوچه از یادم نرفته

تنها میان دشمنان ، من بودم و تو...

من بودم و تو... در میان موج آتش

در صید دام آنزمان ، من بودم و تو...

حتی سلامم ، بی تو حرفی بی جوابست

ای پاسخت آرام جان ، من بودم و تو...

در بستر افتادی و از من دیده بستی

دریای اشک بی کران من بودم و تو...

از دیده رفتی و عیان در روزگاری

جاری به طول هر زمان ، من بودم و تو...

مجید پوریان منش

در سرش خیره سری فکر خیانت دارد

دست سنگین کسی میل جنایت دارد

یک نفر نیست بگوید مزن این قدر لگد

پشت در حضرت زهراست خجالت دارد

همه جز چند نفر بنده شیطان شده اند

میخ در هم به علی قصد خیانت دارد

دود از چادر زهرا به ثریا رفته

آسمان باز از این خاک شکایت دارد

فاطمه سوخت ولی باز دم از حیدر زد

شیعه شیر خدا غیرت و همت دارد

این که این گونه تن فاطمه را لرزانده

عقده از واقعه عید ولایت دارد

سوخت در تا که به قنفذ برسد سهمیه ای

چه قدر خانه خورشید کرامت دارد

شاعر : محمد حسین رحیمیان

شده ام بی قرار ، بی زهرا

مثل ابر بهار ، بی زهرا

وای بر زندگی پس از یارم

اُف بر این روزگار ، بی زهرا

مانده ام که چرا نمُردم من

چه کنم بی نگار ؟ بی زهرا ؟

کودکانم یتیم ، بی مادر

همگی داغدار ، بی زهرا

خانه ام سوت و کور و خاموش و

پُر ز گرد و غبار ، بی زهرا

حسنم مانده با تماشای

چادری وصله دار ، بی زهرا

یار در خاک خفته ای دارم

حرفهای نگفته ای دارم ...

تو مثالی نداشتی زهرا

دست خالی نداشتی زهرا

زیر این خاک هم تو خورشیدی

پس زوالی نداشتی زهرا

ختم تو شد غریب چون یاری ...

... این حوالی نداشتی زهرا

چقدر فکر حال من بودی

گرچه حالی نداشتی زهرا

مانده ام که چطور پر زده ای

تو که بالی نداشتی زهرا

چقدر زود رفتی آخر تو

سن و سالی نداشتی زهرا

از برای عروسی زینب

تو خیالی نداشتی زهرا ؟

به جز این چادر پُر از وصله

هیچ مالی نداشتی زهرا

رفتی و خاطرات تو باقی است

فاطمه التفات تو باقی است

رفتی و بودن تو یادم هست

دیده ی روشن تو یادم هست

گوشه ی خانه ام کنار تنور

یاد نان پختن تو یادم هست

یاس نیلوفری من ... زهرا

روز پژمردن تو یادم هست

من هنوز هم میان این کوچه

به زمین خوردن تو یادم هست

چه کنم با در لگد خورده

آه ، افتادن تو یادم هست

سختی و سوزش نفسها و

خون پیراهن تو یادم هست

گریه سرخ بیت الاحزان و

خنده دشمن تو یادم هست

کوثرم ، همسرم سفر کردی

یار و همسنگرم سفر کردی

جواد پرچمی

زمین ز سیل سرشکم به آه افتاده

درون اشک روان عکس ماه افتاده

به حال غربت حیدر مدینه خندیده

صدای ناله ام آخر به چاه افتاده

کنون بیا به تماشای فاتح خیبر

اسیر موج بلا بی پناه افتاده

شبانه در پی ات آیم ولی ببین زینب

گرفته دامن من را به راه افتاده

بر آن سرم که بیایم ولی چه سازم باز

که چشم من به در قتلگاه افتاده

تمام لشگر حیدر تو بودی و محسن

کنون به خاک نو این بی سپاه افتاده

حسن لطفی

رفتی و چشمهای مرا تار کرده ای

طفلان خویش را هم عزادار کرده ای

خانه نشین ترین همه روزگار را

در غربت مدینه گرفتار کرده ای

رفتی و ناتوانی این غم کشیده را

بر ناکسان شهر پدیدار کرده ای

دیگر کسی جواب مرا هم نمی دهد

یعنی مرا بدون طرفدار کرده ای

من بی تو ؟ تو بدون من ؟ ای وای برعلی

دیدی مرا چه بی کس و بی یار کرده ای

رفتی و یادگاری آن روز شوم را

نقاشی روی در و دیوار کرده ای

یادم نمی رود که برای دفاع من

خود را اسیر پنجه مسمار کرده ای

محمد بیابانی

رفتی علی بدون تو بی بال و پر شود؟

بعد از تو کیست تا که برایم سپر شود؟

الان مغیره آمد ازاینجا عبور کرد

میخواست تا دوباره حسن خونجگر شود

رنجی کشیده ای که خودم دانم وخودت

رفتی بدون اینکه کسی با خبر شود

حالا برای نبش مزار تو آمدند

تا زخم کاری جگرم بیشترشود

زهرا قرار بود بمانی کنارمن

نه اینکه بی تو شوهر تو دربدر شود

این ذوالفقار بی تو برایم عصاشده

رفتی که ذوالفقار علی بی اثرشود

مهدی نظری

رفتی شکست دست و دل آسمانی ام

رفتی رسید نوبت قامت کمانی ام

رفتی و باز شد همه دست های پست

بابا حکایتی شده بی تو جوانی ام

«شرمنده ام حمایت من بی نتیجه ماند »

خانه نشین شده همه زندگانی ام

خانه به جای یاس پر از بوی دود شد

تاول زده تمام تن ارغوانی ام

پهلو شکسته ، پیر ،زمین گیر و محتضر

رفتی و شد تمامی اینها نشانی ام

لعنت به آن که طفل مرا پیر کرده است

کار حسن (ع)شده همه شب روضه خوانی ام

شاعر : محمد حسین رحیمیان

قبل از آنی که شرر بر جگر من باشی

تو بنا بود بمانی سپر من باشی

از من غم زده بعد از پدرت رکنی رفت

تو بنا بود که رکن دگر من باشی

حرف از رفتن خود می زنی و می میرم

تو چرا زخم دل شعله ور من باشی

آه ... خوش بود دلم فارغ از این شهر غریب

فاطمه! تا به ابد دور و بر من باشی

حال همراه شدی دست به دست اجلت

کاش می شد که فقط همسفر من باشی

تو دعای سفرت خواندی و من در عوضش

از خدا خواستم ای محتضر من – باشی

پر و بال تو شکستست ولی ممنونم

با همین حال اگر بال و پر من باشی

همه دیدند تو با سینۀ زخمت ماندی

تا در آن موج بلا پشت سر من باشی

کاش می شد که بمانی به برم تا این که

رد جا ماندۀ دیوار و در من باشی

جواد پرچمی

فقط نه اینکه پدر را غمت ز پا انداخت

که مجتبای تو را نیز از نوا انداخت

نبودن تو چه بر روز خانه آورده

که زندگانی ما را هم از صفا انداخت

چه قدر تلخ و عجیب است بازی دنیا

ز مادری دو سه تا بچه جدا را انداخت

قسم به حُرمت آن چادری که خاکی شد

و شعله بر جگر زخم مجتبا انداخت

خدای نگذرد از آن حسود کور دلی

که سنگ جانب آئینۀ خدا انداخت

هنوز گرم سخن بودی و تو را نامرد

چه بی هوا زد و یکباره از صدا انداخت

تمام دور و برم خاک بود و گرد و غبار

چه با شتاب تو را بین کوچه ها انداخت

عجب کشیده پُر قدرتی که بر رخ تو

به مدت نود و پنج روز جا انداخت

تو کوه بودی و سیلی که بر زمین نزدت

تو را توسط آن ضربه های پا انداخت

چگونه زد که سرت خورد گوشه دیوار

همینکه پرت شدی گوشواره را انداخت

علی صالحی

فردای قیامت که گرفتاری تو

بی یاور و بی مونس و بی یاری تو

آن قدر طرفدار تو باشد زهرا

انگار نه انگار گنه کاری تو

***

تا مهر تو را به سینه دارم زهرا

در موج بلا سفینه دارم زهرا

هر کس به دل خود آرزویی دارد

من آرزوی مدینه دارم زهرا

***

در کوفه کسی اگر چه یار تو نبود

مرهم به دل جریحه دار تو نبود

اما به خدا ارزش دنیا پیشت

اندازه ی کفش وصله دار تو نبود

***

اولاد علی گوهرشان فاطمه است

در غصه و غم یاورشان فاطمه است

گویند که با تاب و تعب می آیند

هر جا سخن از مادرشان فاطمه است

سید مجتبی شجاع

علي چگونه نگريد، دگر توانش رفت

شکسته‌بال، پرستو از آشيانش رفت

به ناله سر بگذارد به زانوي غربت

که شاخه ياس کبودي ز بوستانش رفت

درون چاه، پر از آه مي‌کند نجوا

کنون که جلوه‌ي ماهش از آسمانش رفت

نگاه خسته‌ي مولا شده‌ست ملتمسش

و هر چه کرد تمنا کمي بمانش، رفت

پس از مصيبت سنگين حضرت زهرا

امير فاتح خيبر رمق ز جانش رفت

حسین قربانچه

گذشته آب در این روزگار از سر من

حلال کن که رسیده است روز آخر من

مرا ببخش که افتاده ام در این بستر

نمانده است توانی به جسم لاغر من

برای بی کسی تو شبیه چشمانم

سه ماه گریه خون کرد زخم بستر من

قد خمیده و موی سفید زهرایت

برای خانه نشینی توست همسر من

به جان دختر شیرین زبانمان زینب

نپرس از چه شده غرق خاک معجر من

ز شرم بستن دستت هنوز می لرزم

چه کرد باتو مدینه امیر خیبر من؟!

بس است گریه و شیون برای عمر کمم

بقای عمر تو باشد غریب رهبر من

شاعر : محمد حسین رحیمیان

گاهي يک حرف به درياي سخن مي ارزد

آنچنان که لب بلبل به چمن مي ارزد

گاهي اوقات ميان ستم فاصله ها

بردن نام محمد به قرن مي ارزد

پشت هر وصل نِکو, در به دري خوابيده

پس به اميد لقا ,ترک وطن مي ارزد

سر ساييده به خاک کف پاي زهراست

آن سري را که مثل, گفته به تن مي ارزد

در بهشتي که فقط ميوهء فصلش سيب است

کيسه برداشتن و پرسه زدن مي ارزد

راه دوری نرود فاطمه جان,گاه گهی

یک دوتا قاچ از آن سیب به ما هم بدهی

سر به جز زير سراي تو وبال است, وبال

نوکري جز به نگاه تو محال است,محال

وقتي اعجاز کند خاک سر چادر تو

خاک پاي تو شدن اوج کمال است,کمال

سينه ات سينهء سيناي رسول است و بر او

بوسه بر سينهء تو طبق روال است , روال

آتش دوزخ اگر بر تو حرام است,حرام

آتش عشق تو بر شيعه حلال است, حلال

بسکه اوصاف تو پر کرده همه عالم را

اين براي همهء دهر, سوال است ,سوال

که تو ربي ؟ ملکي ؟ انسيه اي ؟ حورايي ؟

تو رسول اللهي يا حيدري يا زهرايي؟

تو رسيدي و جهان آيينه بندان شد و بعد

پر جبريل پر از کوثر قرآن شد و بعد

به خديجه خبر آمدنت را دادند

ميزبان تو سر خان تو مهمان شد و بعد

مادر عالم و آدم شدي و با قدمت

شجره طيبه از ميوه فراوان شد و بعد

پس از آنيکه جهان مزرعهء طوبي شد

نوهء پنجم تو وارد ايران شد و بعد

شهر و آبادي ما عطر خوش ياس گرفت

شهر و آبادي ما يکسره سلمان شد و بعد

اين چنين مکتب ما مکتب ايماني شد

قوم ما جيره خوره شاه خراساني شد

سر سجاده نگاه تو قمر مي سازد

اشک مي ريزي و چشم تو گهر مي سازد

هر قنوتي که تو در نافله ها مي گيري

از شب تار علي صبح ظفر مي سازذ

در دل خان فقط نيمه نگاهت, نفست

فضهء خادمه را معجزه گر مي سازد

هر کجا دور سر شيعه بلا مي گردد

گوشهء چادر تو دفع خطر می سازد

لذت پر زدن سوي شما را دارد

به مذاق دل ما, روضه اگر مي سازد

مادري کردي و در روضه صدايم کردي

سر سجاده نشستي و دعايم کردي

بي تو هيهات, زمين ميل بهاري بکند

يا که شمس و قمرش ليل و نهاري بکند

روز محشر همه را خاک نشين کرده خدا

تا فقط فاطمه اش ناقه سواري بکند

به فلاني و فلاني و فلان گفتي, نه

تا فقط از تو علي خواستگاري بکند

آنقدر خواسته ات را به کسي دم نزدي

که علي مانده براي تو چه کاري بکند

بعد نه سال چه گفتي که علي غمگين است ؟

چه سبب شد که علي فکر اناري بکند

خط بکش دور سفر را و بمان پيش علي

بنگر اين ديدهء تر را و بمان پيش علي

صحبت از هر چه که خواهي بکن, از رفتن نه

پيش چشم نگران همه, جان کندن نه

گفته ام تا بنويسند سر کوچه, دگر

سد معبر جلوي مادر آبستن نه

چند روز است که دل شوره به زينب دادي

پنج سالش شده, پس پيرهن آوردن نه

بين گودال زماني که حسينت افتاد

تو سراسيمه بيا و بگو از گردن, نه

چکمه و سينهء زخم پسر زهرا نه

تبر و ساقه خشکيدهء يک گلشن نه

قتلوک, ذبحوک, پسر بي کفنم

عرفوک ,خذلوک, شه خونين دهنم

حسین قربانچه

کنیز هات نشستند و مو پریشانند

نگاه کن همه ی بچه هات گریانند

نشسته ایم کنارت نگاه کن ما را

بگو نمیروی و روبه راه کن ما را

زمان رفتن تو نیست استخاره نکن

تو که هنوز جوانی کفن قواره نکن

چگونه گریه برای نماندنت نکنم !؟

بگو چکار کنم که کفن تنت نکنم ؟

بیا و کار کن اصلاً ولی نشسته نکن

تو را به دست شکستت مرا شکسته نکن

بگو چکار کنم سمت پر زدن نروی ؟

مگر تو قول ندادی بدون من نروی ؟

کسی اجازه ندارد غذا درست کند

برای فاطمه تابوت را درست کند

نفس نفس زدن از زندگی سیرت کرد

سه ماه آخر عمرت چقدر پیرت کرد

سه ماه آخر عمرت چقدر زود گذشت

سه ماه آخر عمرت همش کبود گذشت

مرا ببخش شکسته شدی و چین خوردی

سه ماه آخر عمرت همش زمین خوردی

همیشه دست به دیوار می شوی زهرا

تکان نخور که گرفتار می شوی زهرا

دو چشم بسته ی خود تو رو خدا واکن

بیا و از سرت این دستمال را وا کن

مرا ببخش اگر ریختند بر سر تو

مرا به دیوار خورد معجر تو

اگر نشد سرشان را به خویش بند کنم

و از روی تو در خانه را بلند کنم

دو موی سوخته از شانه ات در آوردم

و میخ را ز در خانه ات در آوردم

بمان که خانه ی امنی برات می سازم

مدینه را همه را خاک پات می سازم

علی اکبر لطیفیان

کلیـد قفـل دلم را بگَـرد و پیـدا کن

و قفل بسته ی دل را به روی خود وا کن

بیا زبان قلم را به آیه های شبت

به ارتزاق نگاهی دوباره گویا کن

شبیه شاعر برقَع به گوشه ی چشمی

درون قـافیه «طوفـان واژه» بر پا کن

قسم به نرگس مستت که یا قبولم کن

و یا که شاعر خود را خراب و رسوا کن

دعـای گربه سـیاهی دلیـل باران نیست

خودت دو دست دعا را به سوی بالا کن

گذشته از سر مان آب، بهر این اموات

سلام و فاتحه ای را بخوان و اهدا کن

اگر چه زنده ولی مُرده ایم در این شهر

مسـیح من به دمی مُرده را تو احیا کن

میان ثانیه هایی که بی تو می گذرد

بـرای دیده ی مـا گریه ای مهیّا کن

«چموش! ای قلم! ای جوهر! ای مرکّب من!

بیـا کـمی بـه خـدا بـا دلـم مـدارا کن»

کجا کشیده مرا این غزل؟ نمی دانم

که گفت قافیه ات را نثـار زهرا کن

الا ضمیر منوّر، به فضّـه ات سوگند!

به کیمیا، نظری خرج این مطلّا کن

زدم به نام تو شش دانگ شعرهایم را

قبـاله ی غزلـم را بگیـر و امضـا کـن

شاعر : مجید لشکری

قلم مطهر و صفحه مطهر و تحریر

به آب و تاب کنم وصف آیه ی تطهیر

تو کیستی که همه قاصرند از درکت

چگونه می شود آخر تو را کنم تفسیر

مقابل قدمت جبرییل زانو زد

ز بس جلالیت ذات توست عالم گیر

به پیشگاه شما از خدا پیام رسید

سلام حضرت کوثر... سلام خیر کثیر

قسم به لوح و قلم گر اراده فرمایید

به باب میل شما می خورد رقم تقدیر

میان خانه نشستید و ذکر می گویید

تمام ارض و سماوات غرق این تکبیر

تمام خلق تو را در نقاب و دیده و بس

فقط خدا رخ تو بی حجاب دیده و بس

زمانه ظرف ندارد که تو ظهور کنی

کجا به کوتهی فکر ما خطور کنی

اگر قنوت بگیری میان سجاده

تمام شهر به یک غمزه غرق نور کنی

کلیم خانه ی حیدر! به یک دعای سحر

سرای کوچک خانه شبیه طور کنی

تو بهجت دل مولایی و به یک لبخند

وجود خسته ی او را پر از سرور کنی

فضای کوچه پر از عطر سیب می گردد

ز هر دیار اگر لحظه ای عبور کنی

تو روح عاطفه ای... گرچه من گنه کارم

مرا مباد ز خود لحظه ای تو دور کنی

غبار راهم و تو سایه ی سرم هستی

چه غم به روز قیامت تو مادرم هستی

دگر زمان سرور پیامبر آمد

که گاه زخم زبان قریش سر آمد

تو همزبان خدیجه شدی میان رحم

که غم مخور شب تنهایی ات سحر آمد

برزگ بانوی کعبه چقدر تنها بود...

ز دیده های پر از مهر او گوهر آمد

شمیم سیب بهشت از حجاز می آید

نگار ماست غریبانه از سفر آمد

خدا برای علی خلق کرده است تو را

برای شیر خدا بهترین سپر آمد

تمام فخر علی شوهری فاطمه است

خبر دهید به حیدر که همسفر آمد

به روی شانه ی تو بیرق علی برپاست

علی که فاطمه دارد همیشه پابرجاست

کریم شهر علی سفره دار زهرا بود

جمال حق علی...آینه دار زهرا بود

به دست خالی از این خانه سائلی نرود

که در کنار علی خانه دار زهرا بود

قسم به آن زرهی که همیشه پشت نداشت

میان دست علی ذوالفقار زهرا بود

اگرچه نام علی هم ردیف با نمک است

بر این ملیح زمانه نگار زهرا بود

همه زمین و زمان در طواف روی علیست

مطاف روی علی در مدار زهرا بود

حسن کریم و حسین دست گیر عالمیان

همیشه محور این اعتبار زهرا بود

از آن زمان که گل ما به عشق می آمیخت

خدا خدایی خود را به پای زهرا ریخت

خدا به وسعت عرشش تو را معظم کرد

کنیز خویش صدا کرده و مکرم کرد

صدای هر تپش توست ذکر علی

به این صدا همه ی ذکر ها منظم کرد

میان عرصه ی محشر شفاعت همه را

به گوشه ای ز نخ چادر تو محکم کرد

سپس گشود مسیر ورود جنت را

گروه فاطمیون بر همه مقدم کرد

چکیده ی جلوات تو و علی روزی

حسین گشت و به پا بیرق محرم کرد

برای اینکه بماند همیشه جلوه ی تو

میان قامت زینب تو را مجسم کرد

به هرم آتش دوزخ بسوزد آن دستی

که بین کوچه به یک ضربه قامتت خم کرد

میان آن در و دیوار خون تازه نشست

بلند مرتبه بودی و حرمت تو شکست

قاسم نعمتی

معجزات چشم زهرا عرش اعظم ساخته

هاجر و آسیه حوا و مریم ساخته

از ازل بیت الاحرام کعبه ، بیت الفاطمه است

کعبه را تسبیح زهرا قرص و محکم ساخته

آخر پیغمبری بابای زهرا بودن است

نور زهرا مصطفی را نور خاتم ساخته

پیش زهرا ذوالفقارش سر فرود آورده است

علتش این بوده که شمشیر را خم ساخته

نیمی از ما را خدا در فاطمیه ساخته

نیمه دیگر را خود زهرا محرم ساخته

فاطمه معمار خلق سینه زن ها بوده است

یک حسینیه خودش در بین قلبم ساخته

وصله های چادرش دیروز زحمت داشته

تا برای روضه ها امروز پرچم ساخته

روز محشر ریشه های چادری که سوخته

مایه ی آسایش ما را فراهم ساخته

هر زمان در روضه مادر صدایش می کنی

کیسه ما را پُر از فیض دمادم ساخته

جواد پرجمی

گل اگر از کمرش تا بخورد می شکند

یا اگر غصه ی خود را بخورد می شکند

همه زیبایی گل در گرو گلشن اوست

گل اگر چشم و نظرها بخورد می شکند

به نوازندگی باد خزان حساس است

گل اگر ساقه ی آن پا بخورد می شکند

گل لطیف است و ضعیف است و نحیف است و نحیف

گل به آئینه هم حتی بخورد می شکند

وجه تشبیه قشنگی ست ، گل آئینه بود

در جدل ها بزند یا بخورد می شکند

جای گل بین در خانه و دیوار که نیست

سر گل بر در و لولا بخورد می شکند

قافیه های غزل نیز شهادت بدهند

وزن شعرم اگرم وا بخورد می شکند

"بنوسید بر حاشیه ی برگ شقایق

گل تاب فشار در و دیوار ندارد"

پهلویی در وسط مخمصه ای گیر کند

- در و دیوار به هم تا بخورد - می شکند

دنده های قفسه سینه اگر میخ دری

وسط سینه ی گل جا بخورد می شکند

گوشواره که به یک لاله ی گوشی بند است

ضربه آهسته هم حتی بخورد می شکند

بوی خون می رسد از این غزل و میگویم

گل اگر از کمرش تا بخورد می شکند

علیرضا خاکساری

گریان روضه ایم و عزادار فاطمه

عمری اسیر کوچه و بازار فاطمه

جبران لطف مادریش را کجا توان

تا بی نهایتیم بدهکار فاطمه

روز ازل خریده مرا او برای خویش

اکنون اگرشدیم خریدار فاطمه

او یک تنه حریف تمام سپاه شد

جانم فدای آن همه پیکار فاطمه

تا روز حشر شامل نفرین ما شود

هرکس بنا نهاده به آزار فاطمه

هرکس اسیر مشغله ای گشته است و ما

شاعر شدیم شاعر دربار فاطمه

یاسرمسافر

همه ي زندگيم دَرهم و بَرهم شده است

حسِ هر لحظه ي من گريه و ماتم شده است

سور و ساتِ غمِ دلتنگيِ شبهايم با

سر فرو بردنِ در چاه فراهم شده است

با من از شهر فقط خنده ي قنفذ باقي است

مونسِ بي كَسيم آهِ دمادم شده است

راستي فاتحه¬ي فاتحِ خيبر خوانده است

طالعِ مرثيه خوانِ تو، غم و غم شده است

آي نيلوفرِ بي رحميِ اين شهرِ حَسود

بعدِ تو عادتشان خنده به اشكم شده است

خبرِ مرگِ تو بانو، چقدر خواهان داشت!

راحتيِ همه با داغِ تو توأم شده است

ورمِ دستِ تو بهتر شده انشاء ا...؟

خاك بر سينه¬ي مجروحِ تو، مرهم شده است؟

با يتيمانِ تو هر روز بساطي داريم

گريه¬ي بر تو به هر چيز مُقَدَم شده است

هر طرف مي نگرم روضه ي مكشوف به پاست

همه ي خانه ي من بعدِ تو زمزم شده است

سرِ ميخي كه در آتش به لباسِ تو گرفت

به خدا در نظرم داغِ مجسم شده است

احتياجي به سياهي زدن از مرگِ تو نيست

چند ماه است كه اين خانه مُحرَّم شده است

چاره ام رفته، به حالِ چكنم افتادم

بُغضِ سر گشته ام و طاقتِ من كم شده است

حاج عليرضا شريف

وقتی کفن آماده میکردم برات

پیچیده میشد در سرم زهرا صدایت

لبخند روز اولت،روز عروسی

گفتی که جان عالمی مولا فدایت

قول قرارت راچرا از یاد بردی؟

گفتی که می آیم همیشه پا بپایت

بی بی هجده ساله ای ام ابیها

هم مادر پیغمبر و هم مرتضی یت

هی خاطرات زندگی در پیش چشمم

لبخند تو یک سو و یک سو های هایت

از آن غروبی که رسیدی دیر خانه

افتاده به لرزه صدای مجتبی یت

دیگرچرا وقتی که می ایم به خانه

فضه چرا وا میکند در را بجایت

زهرا سه ماهی میشود حیدر ندیده

یک لحظه حتی پرتوئی از خنده هایت

زهرا چرا صورت گرفتی زیر چادر

خس خس چرا افتاده زهرا در صدایت

دیگر تقلا کردنت پهلو به پهلو

جانم بلب می آوردحال وهوایت

سه ماه عزاداری واین گوشه نشینی

بسترنشینی،گریه هایت،یادعایت

حالا بدستم ترمه و یک ذره تربت

باید چگونه سر کنم با بچه هایت

میدوزد این چشمم خودش را تا همیشه

بر میخ و در،دیوارو گاهی هم عصایت

این خاطراتتتا همیشه در سرم هست

وقتی کفن آماده میکردم برایت

شاعر : مهدی مومنی

وقتی بگو بخند تو در خانه جا نشد

لفظ بیا ببند به زخمت دوا نشد

صبح دراز تو سر مغرب شدن نداشت

مویت سفید گشت و رفیق حنا نشد

قدری غذا بخور جگرم ریش ریش شد

شاید که ماندی و سفرت از قضا نشد

در خانه روسری به سرت قاتل من است

قتل کسی به پارچه ای نخ نما نشد

قحط طبیب شرم علی را مضاف کرد

قحطی چنین پُر آب عیان هیچ جا نشد

جان خودم قسم که همین چند روز پیش

گفتم که کج کنم سر این میخ را نشد

پهلوی و روی موی و وضوی جبیره ات

چون من بساط قتل کسی رو به را نشد

محمد سهرابی

نام زهرا شنید و طوفان شد

رنگ پیشانی اش نمایان شد

اینکه دستار حیدری بسته است

ذوالفقار دلاوری بسته است

به چه کار آمده چه سر دارد

اینکه شمشیر بر کمر دارد

کس جلودار او نمی گردد

هیچ کس روبرو نمی گردد

غرش حیدر است طوفان است

عرق غیرت است باران نیست

در ظهور آمده وقار علی

قد علم کرده ذوالفقار علی

از ردیف عجائب است این مرد

اسد الله غالب است این مرد

همه در اضطراب و سر درگم

شیر شوریده بود،بر مردم

بیشه درمانده از هیاهویش

فاتح خیبر است،بازویش

نفس از سینه ها نمی آید

غیرضجه، صدا نمی آید

داد می زد سر تمامی شهر

یر سر بغض بی مرامی شهر

خاک اینجاست قبله گاه خدا

کعبه مخفی من است اینجا

به خداوند بی مثال واحد

آهنی گر بر این زمین برسد

لب تیغ من و دمار شما

وای بر حال و روزگار شما

آنقدر می کشم در اینجا تا

خون بگیرد تمام صحرا را

از من خونجگر چه می خواهید

داغ از این بیشتر چه می خواهید

یار نه ساله مرا کشتید

حضرت لاله مرا کشتید

فاطمه از شما که خیر ندید

نود و پنج روز درد کشید

ناله می زد برای درد کمر

ناله میزد برای درد کمر

تازه از این مدینه راحت شد

تازه از زخم سینه راحت شد

این بقیع است باغ و گلشن من

حق زهراست روی گردن من

علی اکبر لطیفیان

مولای درد با غم زهرا چه می‌کنی؟

بی‌کس شدی! چه بی‌کس و تنها چه می‌کنی

زهرا شکست دست تو را بسته دید؛ نه؟

با سنگ‌ها و زخم‌زبان‌ها چه می‌کنی

گفتی که مرگ فاطمه تیری به چشم بود

با اشک‌های زینب کبرا چه می‌کنی

تسکین‌دهنده‌ی دردهای بی‌کسان

امروز، دردهای خودت را چه می‌کنی

یک چاه، حرف تو را می‌شنید! چاه!

با چشم‌های خونی مولا چه می‌کنی؟

علی صفری

منم یهودی این شهر، شهر بی دردی

منم یهودی این شهر، شهر نامردی

منم یهودی این شهر، شهر دلتنگی

جدا از این همه مردم، جماعتی سنگی

منم کلیمی دیروز و شیعه ی امروز

نشسته ام سر یک کوچه، کوچه ی جانسوز

منم گدای همین خانه، خانه ای بی در

اسیر غربت مردی شبیه پیغمبر

من از اهالی خیبر نشین صحرایم

بزرگ زاده ی قومی ز کیش موسایم

منم که دیده دو چشمم شکوه خیبر را

حماسه های نفس گیر دست حیدر را

تمام خیبریان را به پای خود افکند

همان دو دست که در را ز جای خود برکند

تمام لشگر ما را اشاره اش پاشید

زمین و هرچه در آن بود را به هم پیچید

همان دو دست که بوئیدشان پیمبر عشق

همان دو دست که بوسیدشان پیمبر عشق

رسید نوبت روزی که خواب می دیدم

بر آن دو دست خدایا طناب می دیدم

***

صدای هلهله و ازدحام مردم بود

شراره بود و در و دود بود و هیزم بود

میان گریه ی طفلان دو دست او را بست

همان کسی که لبش غرق در تبسّم بود

شکسته بود در و مادری زمین می خورد

صدای ناله ی او بین خنده ها گم بود

اشاره کرد که او را پی علی بزنند

میان اهل مدینه عجب تفاهم بود

هرآنکه بود در آن کوچه سمت زهرا بود

تمام راه خدایا پر از تلاطم بود

حسن لطفی

هنوز هست به یادم خبر که می پیچید

میان خانه در شعله ور که می پیچید

به سوی تو لگد چهل نفر که می پیچید

به سمت پهلوی میخ در که می پیچید

تو را چگونه ز دستش خلاص میکردم

فقط به تیزی میخ التماس میکردم

شرار کینه همین که به گلشنم افتاد

همین که با لگد مرد ها زنم افتاد

نگاه من به تو دروقت رفتنم افتاد

تو را زدند و طنابی به گردنم افتاد

برای اینکه به زخم دلم نمک بزنند

برای اینکه تو را بیشتر کتک بزنند

اشاره کرد که قنفذ تو بی بهانه بزن

بیا مغیره کمک کن تو تازیانه بزن

نترس دست علی بسته شد به شانه بزن

به بار شیشه ی زهرا تو وحشیانه بزن

به سنگ قبر مَحَکَت زد نرفته از یادم

کنار من کتکت زد نرفته از یادم

صدا زدم نزنیدش، نزن نزن، نامرد

تمام عمر مرا پیش من نزن، نامرد

حرامزاده تو سیلی به زن نزن، نامرد …

شاعر: ؟؟؟

آخر کوچه ی بنی هاشم

خانه ی گلی سادات است

مثل خانه های عادی نیست

بیت برکت است وخیرات است

هرگدا که رد شد از اینجا

از طعام حضرتی اش خورد

شکر حق نمود وراهی شد

خود به خود به حقشان پی برد

سالیانی دراز این خانه

صحنه ی آسیاب گندم بود

خانواده ای ریاضت کش

فکر نان و رزق مردم بود

بعد رحلت رسول الله

شهر با ولی چه بد تا کرد

روبهی از صحابه آنجا بود

لب به اعتراض خود وا کرد...

گفت: ما ولی نمی خواهیم

زیر رای سقیفه باید رفت

بعد از انتخاب شورایی

تحت امر خلیفه باید رفت

اوکه از غدیر خم تا حال

روی حذف علی تمرکز کرد

گفته اند سوی مهبط جبریل

به چه منوال او تعرض کرد

قلبش آکنده از قساوت بود

گرگی از سپاه شیطان است

ای خدایا چه می بینیم

آتش کینه اش فروزان است

یکنفر صدا زد ای ملعون

آتش و هیزم از چه آوردی؟

چه بلای بزرگی ای ظالم

سر مادر وبچه آوردی!!!!؟؟؟؟

سید صادق موسوی

اينجا چقدر شعله وزيده ست پشت در

باغ اين قَدَر كبود كه ديده ست پشت در

در كوچه هاي هاشمي آتش شروع شد

يا هق هقي بريده بريده ست پشت در؟!

برمصحفي كبود هياهوي شعله هاست

يا جبرييل جامه دريده ست پشت در

بر مسجدالنبي ست هجوم كلاغ ها

ماه تمام رنگ پريده ست پشت در

زنبيلي از ستاره و خرما به خاك ريخت

از نخل مهربان كه خميده ست پشت در

تاريك شد مدينه، اذان بلال كو؟

تاريك شد كه نعش سپيده ست پشت در

با دست بسته، غيرت حيدر چه مي كند؟

در رقص شعله فاتح خيبر چه مي كند؟

با هاي و هوي و هلهله هيزم مي آورند

سهم مدينه قحطي گندم مي آورند

گم كرده بين باديه ماه غدير را

شب باورند و رو به توهّم مي آورند

برروضة النبي صفي از شعله بسته اند

هي ذوالفقار را به تلاطم مي آورند!

"دارالشفاي هر دو جهان" شعله ور شده

آتش براي دفعه ي چندم مي آورند

خون هزار آيه كه شرب اليهود شد

با سنگ، رو به آينه ي خُم مي آورند

يا للعجب دو دست علي بسته، كف زنان

با خود ميان حيرت مردم مي آورند

شب، برگي از صحيفه ي اسرار فاطمه ست

سجاده هاي نافله سرشار فاطمه ست

شمشير ها كشيده لگدها به در زدند

يعني به باغ سوره ي طاها تبر زدند

در بود و ميخ و خشم كبوتر ستيزها

در شعله، قمريان حرم بال و پر زدند

خونخواه كشتگان تو بودند يا علي!

بر تو هزار مرتبه زخم جگر زدند

يا فضه! يك ستاره ي كوچك شهيد شد

با تازيانه تا به گلويش شرر زدند

خورشيد دست بسته به ناگاه در خسوف

سيلي به ماه تا كه از آن بيشتر زدند

بر محكمات سوره ي والشمس كافرند

بس طعنه ها كه به دل شق القمر زدند

زخم بتول با جگر مرتضي چه كرد

روح القدس به غربت خيرالنساء چه كرد

هر سو شعاع گنبد ماه تمام توست

در كوه و در درخت شكوه قيام توست

در هر بهار زخم فدك تازه مي شود

در هر گل محمّدي آهنگ نام توست

چشمي كه در جزيره ي مجنون به خون نشست

ديگر شهيد گمشده ي صبح و شام توست

اروند و هفت بند غزل نامه ي كبود

از سيدي شهيد كه خونجوش جام توست

وقت نماز شب كه دل آهسته بشكند

سوگند مي خورم كه به طوف مقام توست

بين دعاي ندبه ي چشمم ظهور كيست؟

دستي و تيغ شعله ور انتقام توست

تركيب بند سوخت، دل من دو نيم شد

در سينه ام مدينه اي امشب يتيم شد

شاعر: محمد حسين انصاري نژاد

به پیش تنوری و نان می دهی

الا جان من داری جان می دهی

بگو ماندنی هستی یا میروی؟

جواب علی را الآن می دهی؟

بهار منی اما با دوریت

بهار علی را خزان می دهی

مگر ضرب سیلی چه کرده که تو

به جای سلام،سر تکان می دهی

سوال هرچه که از تو من میکنم

چرا میخ در را نشان می دهی؟

زمانی که تو تشنه ات می شود

برای حسین سر تکان می دهی

یاسین قاسمی

حرفی بزن سکوت دوای تن تو نیست

این جا به کنج خانه که جای تن تو نیست

پیراهنت گشاد شده یا تو لاغری؟

شاید که این لباس برای تن تو نیست

هنگام باز کردن در میخوری زمین

ای وای از قدم که عصای تن تو نیست

حوریه ی بهشت به غیر از حریر یاس

سوگند میخورم که سزای تن تو نیست

من نذر روضه میکنم امشب سر نماز

من حاجتم به غیر شفای تن تو نیست

زخمی و نیمه جان و شکسته کمر شدی

تغییر کرده این که نمای تن تو نیست

شاعر: محمدحسن بیات لو

رفتي و پژمردنمو نديدي

رفتي زمين خوردنمو نديدي

تو كوچه ها راه منو ميبندن

همه دارن به شوهرت ميخندن

بلند شو با يك دل بي غم بريم

اصلاً از اين مدينه با هم بريم

بلند شو دستاتو حنا بذارم

تابوتتو ميگي كجا بذارم

بلند شو دستتو به پهلو بگير

عيبي نداره از علي رو بگير

اگه بياي منم قرار ميگيرم

برات يه عالمه انار ميگيرم

تو خونه يادِ اون روزا ميفتم

ميرم بيرون تو كوچه ها ميفتم

چه مادري ز دخترم گرفتند

خوابو ز چشماي ترم گرفتند

بي مادري نصيبه دخترم شد

خبر داري چه خاكي بر سرم شد

يه فكري هم به حال بچه ها كن

يه سر بيا زندگيمو نگا كن

اين چادر ِ پاره منو ميكُشه

اين خونِ گوشواره منو ميكُشه

ميشه بياي دو قطره زمزم بدي؟!

يه ظرفِ آب بياري دستم بدي؟!

دلِ من از همه كنار ميگيره

حالا علي دست به ديوار ميگيره

علی اکبر لطیفیان

قلب غریب همسفرت درد می کند

این روزها که بال و پرت درد می کند

ریحانه پیش پای علی کم بلند شو

پهلوی مانده بین درت درد می کند

اصلا تکان نخور که به یک جا به جایی ات

جسم نحیف و مختصرت درد می کند

این دستمال بسته به پیشانی تو چیست؟

معلوم می شود که سرت درد می کند

دیدم خودم به چشم خودم بارهای بار

جارو که می کشی کمرت درد می کند

بس است درد بازو پهلو و سینه ات

گریه نکن که چشم ترت درد می کند

سیلی زدند بر تو ولی بس که غیرتی است

انگار صورت پسرت درد می کند

مهدی صفی یاری

مادر میان بستر خونی چه میکنی؟

ای پر شکسته با پر خونی چه میکنی؟

با پهلوی شکسته و خونی چه میکشی

با این دو دیده تر خونی چه میکنی؟

یک جای سالمی به تن تو نمانده است

با زخمهای پیکر خونی چه میکنی؟

این بستر تو غرق به خون است وای من

با من بگو تو مادر خونی چه میکنی؟

گفتی حسن تو روضه کوچه مخوان ولی

با کوچه جای منظر خونی چه میکنی؟

ای مادرم بگو تو کجا خون کجا... شما

با رد خون بستر خونی چه میکنی؟

راس حسین دست خودش روز محشر است

بینی چنین تو محشر خونی چه میکنی؟

باشد قرار زینب و تو قتلگاه خون

من مانده ام که با سر خونی چه میکنی؟

باشد بریدن سرش از پشت سر مبین

با یک نظر به خنجر خونی چه میکنی؟

در قتلگاه دیده خود را ببند لیک

با ناله های حنجر خونی چه میکنی؟

سینا امینی

محشر از نام شما حقّا که محشر می شود

باز با باز و کبوتر با کبوتر می شود

میکند مادر اشاره شیعه با سر می رود

وعده گاه ما کنار حوض کوثر می شود

برگ سبزی تحفه ی درویش در پرونده ام

با نگاه پنج تن چندین برابر می شود

میرسد منجی عالم، چشم های خیس مان

محو رویارویی فرزند و مادر می شود

یک طَبَق نور آمده گویا شفاعت نوبت

چادر و قنداقه و دستار و معجر می شود

شیعه می گوید به مادر، پس خدا می بخشد و

از تصورهایمان کلی فراتر می شود!

شاعر: مرضیه عاطفی

من رفتني هستم دگر ياري نداري

مظلوم با مظلومه ات كارينداري

تا رفع زحمت كردنم چيزي نمانده

فردا در اين بستر تو بيماري نداري

مثل جنين زانو بغل كردن ندارد

خانه نشين گيرم طرفداري نداري

با چاه دردت را بگو عيبي ندارد

وقتي كه غم و غمخواري نداري

وقتي كه دفنم ميكني آقا بميرم

تاريك تر از آن شب شب تاري نداري

مردم اگر از تو سراغم را گرفتند

از قبر من مولا خبر داري نداري

ديگر خداحافظ حلاكم كن علي جان

جان تو جان بچه ها ، كاري نداري

شاعر: ؟؟؟

میراث مادری شده کوچه برای ما

یک پای روضه ها شده این کوچه های ما

ما هر چه دیده ایم از این کوچه دیده ایم

دیوار کوچه ها شده گاهی عصای ما

در کوچه بود مادرمان نقش بر زمین

در پیش چشمهای تر مجتبای ما

در کوچه بود دست علی بسته شد زکین

این کوچه هست یا شده دارالعزای ما؟

در کوچه های کوفه همه سنگ میزدند

تا آنکه گشت غرق به خون دست و پای ما

از کوچه های شام سخن مختصر بس است

آنجا کسی نداشت ز احسان هوای ما

تا کوچه محل یهودان... چه کوچه ای

داند ز حال زار دل ما خدای ما

شیخ الائمه پای برهنه چه میکشید...

اینها نبوده جز به هوای جفای ما

در کوچه های طوس رضا بر زمین فتاد

با روضه های مادر غرق عزای ما

در طوس و شام و کوفه و شهر مدینه بود

هر کوچه ای چو مقتل و کرببلای ما

سینا امینی

نفسم رفت از نفس زدنت

چقدر زود آب شد بدنت

گريه من درآمد از بسكه

پيروهن گريه ميكند به تنت

اندكي هم به فكر ماندن باش

فكر حال من و دل حسنت

مثل مردم غريبه اي با من

داده اي دست دخترت كفنت

تـو بـرايم هـميشه زهـرايي

من برايت هميشه بوالحسننت

ميزنم دست پشت دست خودم

كه به جاي علي تو را زدنت

میلاد بهنام جو

هر چه بود، از در و دیوار خودم فهمیدم

حاجتی نیست به اصرار خودم فهمیدم

راز حبس نَفَس و جوشش خون از سینه

از فرو رفتن مسمار خودم فهمیدم

این که یک حادثه رخ داده در آن کوچۀ تنگ

از نهان کردن رخسار خودم فهمیدم

این که دیگر نزنی شانه به موی زینب

از قنوتت به شب تار خودم فهمیدم

همه گویند دگر رفتنی است این بیمار

به قیامت شده دیدار خودم فهمیدم

از چه لبخند به تابوت زدی بعد سه ماه؟

حاجتی نیست به گفتار خودم فهمیدم

سید علی احمدی

آتش بهانه بود که بی مادرم کنند

هیزم وسیله بود که خاکسترم کنند

از لابه لای پنجره دیدم به چشم خویش

با آتش آمدند که نیلوفرم کنند

در خاطرات زخمی بابا نوشته بود:

یک شهر آمدند که بی یاورم کنند

دستش بلند شد، همه عرش روضه خواند

با دست خویش آمده تا پرپرم کنند

انگار این قبیله ی بد ذات پر فریب

اصلا بنا نبود مرا باورم کنند

مادر فتاده روی زمین بین کوچه ها

با تازیانه آمده بی مادرم کنند

...

غمگین نباش از حرمت روز واقعه

آنجا به روی خاک بنای حرم کنند

شاعر: ؟؟؟

آسیابت یک طرف افتاده بستر یک طرف

چادر تو یک طرف افتاده معجر یک طرف

هر چه این جا هست چشمان مرا خون کرده است

رنگ این دیوار خانه یک طرف، در یک طرف

گاه دل خون توایم و گاه دل خون پدر

«وای بابا!» یک طرف «ای وای مادر!» یک طرف

از کنار تو که می آید به خانه ناگهان

بر سر زانو می افتد مرد خیبر یک طرف

من چگونه پیرهن کهنه تن یارم کنم

غُصه ی تو یک طرف داغ برادر یک طرف

مثل آن روزی که افتادی می افتد بر زمین

پیکر من یک طرف، او یک طرف، سر یک طرف

من دو بوسه می زنم جای تو و جای خودم

زیر گردن یک طرف، رگ های حنجر یک طرف

وای از آن لحظه که می ریزند بین خیمه ها

گوشواره یک طرف خلخال و معجر یک طرف

علی اکببر لطیفیان

ای آفتاب روشنم ای همسرم مرو

اینگونه از مقابل چشم ترم مرو

با تو تمام زندگیم بوی سیب داشت

ای میوه بهشتی پیغمبرم مرو

جان مرا بگیر خدا حافظی مكن

از روبروی دیده ی نا با ورم مرو

تا قول ماندن از تو نگیرم نمی روم

ای سایه بلند سرم از سرم مرو

لطف شب عروسی دختر به مادر است

پس لااقل به خاطر این دخترم مرو

علي اكبر لطيفيان

جز مشت پر، زِ بال کبوتر نمانده است

یعنی برای پر زدنش پر نمانده است

در پشت میله های قفس می رود ز دست

چندی دگر ز عمر کبوتر نمانده است

این مادر است نه ، نه همان مادر قدیم

غیر از کبودی از تن مادر نمانده است

زانوی خود گرفته بغل خوب روشن است

چیزی دگر به مردن حیدر نمانده است

صورت کبود و بازو و پهلو شکسته است

یک عضو سالم از همه پیکر نمانده است

یارب چه آمده سر پهلوی مادرم

جایی که جای سالمی از در نمانده است

آخر دعای اهل محل مستجاب شد

دیگر دلی به کوچه مکدر نمانده است

سید محمد جوادی

دست بردار از این پیرهنت مادر جان

کهنه ات می کند و پیرزنت مادر جان

دیدن تاول دستان تو آزارم داد

لقمه بردی که بسوی دهنت مادر جان

خون دل ها که از این مردم بی دین خوردی

رنگ پس داده به روی کفنت مادر جان

مثل وقتی به تنم جامه ی بابا کردم

به زمین می کشد این پیرهنت مادر جان

چند روزی ست که بابا به خودش می پیچد

یاد آن کوچه که تو با حسنت... مادر جان

سیده صابره موسوی

دستی به پهلو داشت، دستی او به بازو

بس تیر دارد می کشد پهلو به بازو

یک گوشه شیری ریسمان در دست افتاده

یک گوشه هم افتاده یک آهو به بازو

این چه بهاری بود که رویید ،آن روز

در پشت در شاخه گل شب بو به بازو

شاید اگر دست تو را دشمن نمی زد

در کربلا دستی نشد بازو به بازو

دیگر شبیه آنچه در آن خانه رخ داد

بالا نخواهد رفت دستی رو به بازو

هنگام غسل تو سر یک زخم وا شد

حیدر نبرده تا به اکنون بو به بازو

نادر حسینی

دیر است ای اجل به نجاتم شتاب كن

جانم بگیر و خانه ی غم را خراب كن

چشم انتظار مرگ من اهل مدینه اند

یارب دعای شهر مرا مستجاب كن

با التماس گفت بمان خوب می شوی

ای زخم سینه ام تو علی را جواب كن

دست شكسته ام كه تكانی نمی خورد

زینب بیا و ظرف حسینم پر آب كن

سر را نمی شود كه گذاری به سینه ام

جایی برای خفتن خود انتخاب كن

سنگینی دری كه مرا پشت خود شكست

از زخم های سرخ و كبودم حساب كن

شاعر: ؟؟؟

سلام، آمده ام تا سفارشی بدهم

دری بساز برایم دوباره؛ ای نجار

دری كه كنده نگردد به ضربۀ لگدی

دری مقاوم و محكم ز بهترین الوار

دری كه رد نشود یك غلاف از لایش

دری بساز بدون شیار و بی مسمار

برای این كه كسی مشت روی در نزند!

بیا سه چار كلون اضافه تر بگذار

دری بساز برایم ز چوب های نسوز

دری كه دیرتر آتش بگیرد ای نجار

دری به عرض من و جبرئیل و یك تابوت

دری به طول قد و قامت خم عمار

در انتها، سر هر میخ تیز را كج كن

مهم تر از همه این است؟! خاطرت بسپار

شاعر : وحید قاسمی

شعله در شعله دل کوچه پر از غم می شد

کوچه در آتش و خون داشت جهنم می شد

"باید آتش بزنم باغ و بهار و گل را...."

روضه مکشوف تر از آن چه شنیدم می شد

بین دیوار و در انگار زنی جان می داد

جان به لب از غم او عالم و آدم می شد

لااقل کاش دل ابر برایش می سوخت

بلکه از آتش پیراهن او کم می شد

زن در این برزخ پر زخم چه رنجی دیده است؟

بیست سالش نشده داشت قدش خم می شد

تا زمین خورد صدا کرد "علی چیزی نیست"

شیشه ای بود که صد قسمت مبهم می شد

آن طرف مرد سکوتش چقدر فریاد است

روضه جان سوز تر از غربت او هم می شد؟

"میخ کوتاه بیا همسرم از پا افتاد

میخ هر لحظه در این عزم مصمم می شد

غنچه دارد گل من تیغ نزن بی انصاف

حیف،بابا شدنم داشت مسلم می شد"

ناگهان چشم قلم تار شد و بعد از آن

کربلا بود که در ذهن مجسم می شد

کوچه در هیأت گودال در آمد آن گاه....

بارش نیزه و شمشیر دمادم می شد

اشک خواهر وسط هلهله طوفانی بود

اشک و لبخند در این فاجعه توأم می شد

سیبِ سرخی به سر شاخه ی نیزه گل کرد

داشت اوضاع جهان یکسره درهم می شد

که قلم از نفس افتاد،نگاهش خون شد

دفتر شعر پر از واژه ی شبنم می شد

کاش همراه غزل محفل اشکی هم بود

روضه خوان، مقتل خونین مقرم می شد

علی اکبر لطیفیان

شكسته تر شده و دست بر كمر دارد

چه پیش آمده ! آیا حسن خبر دارد؟

به گریه گفت كه زینب مواظب خود باش

عبور كردن از این كوچه ها خطر دارد

شبیه روز برایم نرفته روشن بود

فدك گرفتن از این قوم دردسر دارد

گرفت دست مرا مادرم... نشد...نگذاشت...

تمام شهر بفهمد حسن جگر دارد

شهود خواسته از دختر نبی خدا

اگرچه دیده سندهای معتبر دارد

سكوت و صبر و رضای خدا به جای خودش

ولی اگر پدرم ذوالفقار بردارد...

كسی نبود به معمار این محل گوید

عریض ساختن كوچه كی ضرر دارد!؟

وحید قاسمی

كار تنش زياد ولي وقت من كم است

يك شب براي شست و شوي اين بدن كم است

بانوي من نحيف نبود ، اينچنين نبود

وقتي نگاه ميكنمش ظاهراً كم است

در زير پارچه ورمش گم نميشود

آنقدر واضح است كه يك پيرهن كم است

بايد چگونه جمع كنم اين بساط را

فرصت كم است و آب كم است و كفن كم است

مسمار را خودم زده بودم به تخته ها

بايد بميرم آه ، پشيمان شدن كم است

گيرم حسين دق نكند اينچنين ولي

گريه بدون داد براي حسن كم است

آئينه آمدي و ترك خورده ميروي

يعني براي بردن تو چهار زن كم است

پيراهن حسين كه كارش تمام شد

پس جاي غُصّه نيست اگر يك كفن كم است

بالت ، پرت ، تنت ، همه ي پيكرت خدا

اين زخمها زياد ولي وقت من كم است

علی اکبر لطیفیان

قسمت پنجم

ماندن که هست صحبت رفتن برای چه؟

همینکه بهتری الحمدلله

هوای دختركی را برادرش دارد

آتش به پا شد چون گلستان درب خانه

اگرچه ناخوشا احوال باشی

ای قرار علی خداحافظ

اي كاش بر اين در هجوم كمتري بود

اي كبوتر كه همه بال و پرت مي سوزد

این روزها سلام علی(ع) بی جواب بود

اينجا چقدر شعله وزيده ست پشت در

با خودم میگویم ای کاش حسن یاور داشت

بالا که برد دشمن دون تازیانه را

ببخش همسرم خانه امنت نبود

به پیش تنوری و نان می دهی

تا روضه می‌گیرم برای رفتن تو

تا که هزیم ها بدست عده ای شر گر گرفت

جارو مکن عزیز من این خانه را به زور

چشمان اشکبار به ما داده فاطمه

حالا که رفتی خنده بر لب جا ندارد

خورشيد مدينه لاله گون مي گريد

در پشت درب خانه گرفتار مانده است

درب چوبی مطمئنا میخ و هم مسمار دارد

درد پـهـلـو خـوب ... نـه بدتر شده این روزها

دیدم که در، از داغ زهرا ناله میکرد

راهی نمانده است بیا یاورت شوم

شراب باده ساغر چه مزه اي دارد

شکر حق فاطمه از بستر خود پا شده‌ای

عشق گیرای تو یک عالم مسلمان ساخته

قلب غریب همسفرت درد می کند

مثل شمعی و مقابل من ای نگار من

مرا شیرین بود این زندگانی

مردم ِ شهر رسیدند ولی با آتش

نفسم رفت از نفس زدنت

وسعت قلب تو درياست علي

هیجده سال داشت اما حیف

اي كاش ميخي بين بال و پر نميرفت

كينه ها شعله شد و بال و پرش را سوزاند

ای آسمان ببار فقط بی امان ببار

این چه اشکی ست که در چشم تو پیداست علی؟

ای میخ! چرا سرخ شدی؟ غصه نخور!

آخر اجابت بر دعاي مادرش شد

به دل شعله ورم سایه ی دریا افتاد

تمام غصه ی قلبم جفای این کوچه ست

جان من باز کن این چشم خودت را بابا

دیر آمدم...دیر آمدم... در داشت می سوخت

کسی ندیده که مرغی دم از قفس بزند

من حیدرم که ساقی اهل ولا شدم

هرگز نمیفهمم چرا باور زمین خورد

پابست مرام حضرت زهرائیم

سوز غریبی در نگاه آخرش بود

دیگر بساط گریه ی مادر تمام شد

این بار چرا دراین سرا خیمه زدی

من آمده ام دوباره پاسی از شب

صدشکر که زیر پرچم زهرائیم

در آسمان طلوع تو وقتي ديده شد

باغى که بسوزد ثمرى سوخته دارد

گِرد علی وجود تو اندر طواف شد

چند وقت است که ناگاه زمین می اُفتد

ماندن که هست صحبت رفتن برای چه؟

زهرای من حلالیت از من برای چه؟

وقت نفس نفس زدنت پیش پای من

لاله نریز این همه گلشن برای چه؟

دارم به جمله ی پدرت فکر می کنم

وقتی که هست فاطمه جوشن برای چه؟

باشد نخند... از تو توقع نداشتم

این دل شکسته هست شکستن برای چه؟

زهرا کشان کشان دم در آمدی چرا؟

گفتم نیا که... آمدی اصلاً برای چه؟

ما را برای همسفری آفریده اند

بی من تلاش بهر پریدن برای چه؟

اَسما که بود دور و برت فضه هم که بود

تابوت خویش خواستی از من برای چه؟

...

هنگام دور گردن این پیرهن که شد

جان حسین این همه شیون برای چه؟

علی اکبر لطیفیان

همینکه بهتری الحمدلله

جدااز بستری الحمدلله

همینکه در زدم دیدم دوباره

خودت پشت دری الحمدلله

---------------------

شنیدم بسترت را جمع کردی

و با سختی پرت را جمع کردی

شنیدم آب دادی به حسینم

حواس دخترت را جمع کردی

--------------------

تو دیگر با حجابت خو گرفتی

به چندین علت از من رو گرفتی

گمان کردی ندیدم زیر چادر

چطوری دست بر پهلو گرفتی؟!

-------------------

جواب حرف هایم شد همین!«نه؟!»

غریبه بودم اما اینچنین نه!

ببینم!قصد رفتن که نداری؟

نرو!جان امیرالمومنین،نه!

حسین رستمی

هوای دختركی را برادرش دارد

كه خیره‌ خیره نگاهی به مادرش دارد

شبیه طفل یتیمی كه مادرش مرده

نگاه ملتمسی بر برادرش دارد

گرفته بازوی او را به سمت در ندود

دری كه نام علی روی سر درش دارد

صدای مادرش از درد می‌كشد او را

كه دود و آتش و هیزم برابرش دارد

دویده فضه ولی دیر شد، به خود می‌گفت

دویده ‌است كه از خاك و خون برش دارد

چه دیده فضه، چرا روی خاك‌ها افتاد؟

چه دیده فضه، چرا دست بر سرش دارد؟

به دست‌های پدر تا كه بند، مادر دید

نگاه كرد به حالی كه همسرش دارد

كشید در پی بابا به كوچه‌ها خود را

ولی جراحت سرخی به پیكرش دارد

گذشت، نوبت زینب شد و خودش این بار

گرفته دست یتیمی كه در برش دارد

به قتلگاه عمویش نگاه می‌دوزد

كه خنجری خبر از عطر حنجرش دارد

كشید دست، از آن دست و دست از جان شست

دوید تا كه بدانند باورش دارد

و چند لحظه گذشت و میان خون حس كرد

سرش گرفته به دامان و مادرش دارد

حسن لطفی

آتش به پا شد چون گلستان درب خانه

میدیدم ای کاش همسرم را آن میانه

در بین آتش فاطمه فریاد میزد

با ناله هایش سینه ام را چاک میکرد

میگفت بابا جان مظلومم کجایی

بابا به فریادم بِرَس ،داد از جدایی

ای کاش دشمن با لگد بر در نمیزد

فریاد زهرا داغ دل را تازه میکرد

افسوس پیغمبر به من فرمود با آه

حیدر صبوری کن اگر کشتند زهرا

آخر چگونه قلب من آرام گیرد

از سوز حیدر گفتن زهرا نمیرد

آتش،رخ چون ماه محبوبم مسوزان

ای میخ در ،قلب نگارم خون مگردان

از دست نامردان دلم آشوب دارد

ای کاش روزوشب زغم باران ببارد

دست من از دامان زهرایم جدا شد

زهرای من از بهرحفظ دین فدا شد

ای وای از این ماتم دلم پرشور و شین است

چشمان زهرا بیشتر سوی حسین است

ای وای ازاین غم ،فریاد از این غم

این خانه گشته ،لبریزماتم

زینب زبیماری مادر بیقرار است

قلب حسن از این مصیبت داغدار است

زهرای من دیگر غمم پایان ندارد

درد دل بشکسته ام درمان ندارد

ای وای از این دل ،فریاد ازاین دل

میسوزد حیدر از خصم باطل

تنها شدم در شهر نامردان کجایی ؟

زهرای من می سوزم از درد جدایی

چشمان حیدر تا سحربیدار مانده

با این همه دشمن ببین بی یار مانده

زهرا کجایی حیدرت یاری ندارد

در این زمانه یاروغمخواری ندارد

تنها ومظلوم ،گردیده حیدر

ای کاش می ماند زهرای اطهر

امشب دل حیدر زهجرانش کباب است

چاه مدینه از غم او غرق آب است

ای وای از این دل فریاد از این دل

میسوزد حیدر از خصم باطل

رحیمی ماهدشتی

اگرچه ناخوشا احوال باشی

دلم میخواست با این حال ... باشی

خدا داند که این نه سال کم بود

چه میشد تا صد و ده سال باشی

نفس های علی باشد مرتب

چرا تو یک نفس دنبال باشی؟

تو ماهی،ماه کامل،زهره ی من

نبینم نیمه استهلال باشی

نمیخواهی بمانی ... میروی تا

رها از هرچه قیل و قال باشی

تو سال شصت و یک یادت بماند

بده قولی که در آن سال باشی

تو اما مادری ... اول تو باید

کنارش در دل گودال باشی

در ِدروازه ی ساعات حتماً

بیا با من در استقبال باشی

ببار ای ابر نیلی بر خرابه

بار از چشم تا غساله باشی

شاعر : رو ح الله قناعتیان

ای قرار علی خداحافظ

بی‌قرار علی خداحافظ

نور امیّد روشناییِ

شب تار علی خداحافظ

طیِ این سالها فقط بودی

افتخار علی خداحافظ

اِی در این شهر بی‌وفا مردم

کس و کار علی خداحافظ

زور و بازوی فاتح خیبر

ذوالفقار علی خداحافظ

یاور لحظه‌ی غریبیِ من

غمگسار علی خداحافظ

عزّت من، یگانه حامی من

اعتبار علی خداحافظ

یاورِ خسته حال تنهای

روزگار علی خداحافظ

فقرا رزقشان به دست توست

سفره‌دار علی خداحافظ

بین غمهای سینه‌ام، بودی

راز دارِ علی خداحافظ

بینِ آتیش و شعله‌ها بودی

در کنار علی خداحافظ

ارغوانی ترین پرستویِ

دل زار علی خداحافظ

ای گل یاس ارغوانیِ من

یادگار علی خداحافظ

قدکمانی ترین شهیده‌ی من

پاسدار علی خداحافظ

گلِ پژمرده‌ی شکسته شده

انکسار علی خداحافظ

سوره‌ی کوثر ورق ورقم

گلعذار علی خداحافظ

می‌روی می‌بری به همراهت

اختیار علی خداحافظ

عاقبت رفتنی شدی زهرا

داغدار علی خداحافظ

***

حیدرِ من خدانگهدارت

همسر من خدانگهدارت

اِی شفا بخش قلب مجروح

مضطر من خدانگهدارت

ای غریب مدینه یاحیدر

یاور من خدانگهدارت

بین غمها غریب تر گردی

دلبر من خدانگهدارت

همدم ناله‌های هر شب من

باور من خدانگهدارت

با غریبیِّ خویش بشکستی

کمر من خدانگهدارت

همره چادرت در آتش سوخت

جگر من خدانگهدارت

درد دارد هنوز هم زخمِ

بستر من خدانگهدارت

عاقبت در رهت فدا گشتم

رهبر من خدانگهدارت

می‌روم من ولی تو و جان

دختر من خدانگهدارت

بین کوچه کبود شد آقا

پیکر من خدانگهدارت

وعده‌ی من وَ تو کنار سرِ

پسر من خدانگهدارت

شاعر : رضا باقریان

اي كاش بر اين در هجوم كمتري بود

يا شكل دق الباب نوع ديگري بود

از هاي و هوي پشت ذرب خانه پيداست

در كوچه ها هم ازدحام محشري بود

شد عاقبت پهلوي او تاوان عشقش

تنها براي اينكه زهــرا حيدر ي بود

معلوم شد از شبنم گلبرگ رويش

يك نيمه ي ماه رخش نيلوفري بود

با اشك چشمانش گمانم شستشو كرد

آثار خوني را كه زير روسري بود

سهم علي از دار دنيا بي كسي و

در خانه سهم زينبش بي مادري بود

از بعد هتك حرمت بانوي خورشيد

در كربلا سهم حرم بي معجري بود

مجيد قاسمي

اي كبوتر كه همه بال و پرت مي سوزد

گريه كم كن كه دو چشمان ترت مي سوزد

نه فقط بال و پر و چشم ترت، اي بانو

با عوض كردن پهلو جگرت مي سوزد

بعد از آن روز كه در كوچه زمين افتادي

همچو شمعي پسرت، دور و برت مي سوزد

بعد از آن روز كه در كوچه رخت نيلي شد

نيمه شب در تبِ خود، گل پسرت مي سوزد

خس خسِ سينه ات از درد، زمينگيرت كرد

جگر و سينه و پهلو و سرت مي سوزد

شاعر : رضا باقریان

این روزها سلام علی(ع) بی جواب بود

گویا تمام شهر نبی(ص) غرق خواب بود

این روزها عقده ی دل را گشودنش

بیرون شهر، بر سر چاه های آب بود

آن چاه شاهد است که با یاد فاطمه(س)

هر چشم مرتضی، چو هزاران سحاب بود

آه ای تو چاه، بین که چه آمد به روز من

بعد از نبی(ص) هر شب و روزم عذاب بود

با رفتن رسول، خوشی زین سرا برفت

از آن به بعد، خانه ی حیدر(ع) خراب بود

زهرا(س) برفت تا که فدک را بیاورد

در رجعتش، به صورت ماهش نقاب بود

آن حیدری که فاتح خیبر لقب گرفت

آن حیدری که ضربه ی تیغش ثواب بود

آنکس که در تمام میادین و کارزار

بهر شکست دشمن حق، در شتاب بود

آنجا به اذن و امر خداوند کردگار

بر آتش درون وجودش حجاب بود

علی نظری(محب الحسن)

اينجا چقدر شعله وزيده ست پشت در

باغ اين قَدَر كبود كه ديده ست پشت در

در كوچه هاي هاشمي آتش شروع شد

يا هق هقي بريده بريده ست پشت در؟!

برمصحفي كبود هياهوي شعله هاست

يا جبرييل جامه دريده ست پشت در

بر مسجدالنبي ست هجوم كلاغ ها

ماه تمام رنگ پريده ست پشت در

زنبيلي از ستاره و خرما به خاك ريخت

از نخل مهربان كه خميده ست پشت در

تاريك شد مدينه، اذان بلال كو؟

تاريك شد كه نعش سپيده ست پشت در

با دست بسته، غيرت حيدر چه مي كند؟

در رقص شعله فاتح خيبر چه مي كند؟

با هاي و هوي و هلهله هيزم مي آورند

سهم مدينه قحطي گندم مي آورند

گم كرده بين باديه ماه غدير را

شب باورند و رو به توهّم مي آورند

برروضة النبي صفي از شعله بسته اند

هي ذوالفقار را به تلاطم مي آورند!

"دارالشفاي هر دو جهان" شعله ور شده

آتش براي دفعه ي چندم مي آورند

خون هزار آيه كه شرب اليهود شد

با سنگ، رو به آينه ي خُم مي آورند

يا للعجب دو دست علي بسته، كف زنان

با خود ميان حيرت مردم مي آورند

شب، برگي از صحيفه ي اسرار فاطمه ست

سجاده هاي نافله سرشار فاطمه ست

شمشير ها كشيده لگدها به در زدند

يعني به باغ سوره ي طاها تبر زدند

در بود و ميخ و خشم كبوتر ستيزها

در شعله، قمريان حرم بال و پر زدند

خونخواه كشتگان تو بودند يا علي!

بر تو هزار مرتبه زخم جگر زدند

يا فضه! يك ستاره ي كوچك شهيد شد

با تازيانه تا به گلويش شرر زدند

خورشيد دست بسته به ناگاه در خسوف

سيلي به ماه تا كه از آن بيشتر زدند

بر محكمات سوره ي والشمس كافرند

بس طعنه ها كه به دل شق القمر زدند

زخم بتول با جگر مرتضي چه كرد

روح القدس به غربت خيرالنساء چه كرد

هر سو شعاع گنبد ماه تمام توست

در كوه و در درخت شكوه قيام توست

در هر بهار زخم فدك تازه مي شود

در هر گل محمّدي آهنگ نام توست

چشمي كه در جزيره ي مجنون به خون نشست

ديگر شهيد گمشده ي صبح و شام توست

اروند و هفت بند غزل نامه ي كبود

از سيدي شهيد كه خونجوش جام توست

وقت نماز شب كه دل آهسته بشكند

سوگند مي خورم كه به طوف مقام توست

بين دعاي ندبه ي چشمم ظهور كيست؟

دستي و تيغ شعله ور انتقام توست

تركيب بند سوخت، دل من دو نيم شد

در سينه ام مدينه اي امشب يتيم شد

شاعر: محمد حسين انصاري نژاد

با خودم میگویم ای کاش حسن یاور داشت

یا که در کودکی اش قامت رعناتر داشت

اوج تنهایی او تا آخرش در کوچه بود

قصه تنهایی اش رازی که با مادر داشت

گر بگویم فاطمه تنها بُود بیرحمی است

فاطمه کوهی کنارش حضرت حیدر داشت

روضه کوچه همان روضه قتل حسن است

بغضی از آن کوچه ها تا نفس آخر داشت

شمع جانش هر قدم کمتر ز قبلش می نمود

شوق وصل مادرش را هر قدم در سر داشت

بی کسی یعنی حسن همراز مادر تا ابد

جای شکر باقی است تا آخرش که سر داشت...

این حسین است که بیکس شده ذر دشت بلا

این حسین است که در قلب غم خواهر داشت ...

علیرضا انصاری

بالا که برد دشمن دون تازیانه را

گم کردی ای کنیز خدا راه خانه را

وقتی که رفت دست علی بین ریسمان

آتش زدند قلب تو و آشیانه را

حیدر بهانه ای است که بستر نشین شوی

بیرون کشیده اند ز خانه بهانه را

افتاد روی خاک، اگر گوشواره ات

باید حسن به خانه برد دانه دانه را

قنفذ برای اینکه تو را پرپرت کند

اول نشانه رفت رخ و کتف و شانه را

پیش حسن کسی که غرور تو را شکست

می زد به پهلویت لگدی عامدانه را

سیلی به تو زدند، حسن داد می کشید

در خاک برد زندگیِ جاودانه را

وقتی که دید بازوی تو زینب این بگفت

بیخود نبود مادرم انداخت شانه را

رفتی و قبر مخفیِ تو بی نشانه ماند

در گور برد دشمنت از تو نشانه را

شاعر : رضا باقریان

ببخش همسرم خانه امنت نبود

بمیرم زمین گیر حیدر شدی

دعا کن بمانی، که شاید گلم

دوباره خدا خواست مادر شدی

بیا با علی باز حرفی بزن

به لالایی محسنت خو نگیر

به فکر منم باش که دق میکنم

مگر همسرت نیستم، رو نگیر

علی رو حلال کن، مقصر منم

که افتادی و گریه داری؛ بگو ...

علی همسر بد برای تو بود ...

که میخوایی تنهام بزاری؟ بگو ...

قرار این نبود اول زندگی ...

همیشه بمانیم همتای هم ؟

ولی جان زهرا نگاه کن ببین

که افتادیم حالا چطور پای هم

برا دلخوشی دل بچه ها

هر از گاه سرت رو تکانی بده

نترسن از اینکه یه وقت... خانومم

تکانی به قد کمانی بده

فرشید یار محمدی

به پیش تنوری و نان می دهی

الا جان من داری جان می دهی

بگو ماندنی هستی یا میروی؟

جواب علی را الآن می دهی؟

بهار منی اما با دوریت

بهار علی را خزان می دهی

مگر ضرب سیلی چه کرده که تو

به جای سلام،سر تکان می دهی

سوال هرچه که از تو من میکنم

چرا میخ در را نشان می دهی؟

زمانی که تو تشنه ات می شود

برای حسین سر تکان می دهی

یاسین قاسمی

تا روضه می‌گیرم برای رفتن تو

پیشم تداعی می‌شود خندیدن تو

آوار می‌گردد همه عالم به فرقم

وقتی‌که می‌آید زمان خفتن تو

در خواب هم ذکر لبت ناد علی بود

جانم فدای این علی جان گفتن تو

همراه طفلان تو ای بانوی عالم

ماتم بگیرم با ز خانه بردن تو

هرگز نخواهد رفت از یادم عزیزم

آن لحظه‌ی از کوچه‌ها برگشتن تو

جانم به لب می‌آید ای روح و روانم

در بینِ خانه با زمین افتادن تو

با دستهای خسته‌ام ماندم چگونه......

.....آبی بریزم روی گلبرگ تن تو

شاعر : رضا باقریان

تا که هزیم ها بدست عده ای شر گر گرفت

کم کم آتش شد مهیا بعد آن در گر گرفت

پشت در بود و به پهلو تکیه بر آن داده بود

آتش در شعله زد یکباره معجر گر گرفت

هرم آتش زود بر هرجا سرایت می کند

بعد معجر بی هوا گیسوی مادر گر گرفت

ذره ذره موی او می سوزد و کم می شود

مو که کامل سوخت بین شعله ها سر گر گرفت

آتش را زروی سر جدا می کرد که

در به روی پیکرش افتاد و پیکر گر گرفت

آتش در یک طرف سنگینیش هم یک طرف

پس بنابراین تن او دو برابر گر گرفت

تازیانه در هوا چرخید و بر بازو نشست

زن که زیر گریه زد دستان شوهر گر گرفت

دید قنفذ فاطمه دست از علی بردار نیست

با غلاف تیغ زد بال کبوتر گر گرفت

عصر عاشورا دوباره روضه ها تکرار شد

خیمه در بین آتش سوخت دختر گر گرفت

کودکی با دامن آتش گرفته می دوید

باد با دامن تلاقی کرد و بدتر گر گرفت

شاعر : سید پوریا هاشمی

جارو مکن عزیز من این خانه را به زور

بر دامنت نگیر دو دردانه را به زور

بگذار موی دخترمان را چنانکه هست

دستت نگیر فاطمه جان شانه را به زور

پژمرده ای و از همه ی اسم های تو

یاد آور است روی تو " ریحانه " را به زور

مردی که کنده بود در قلعه را ز جا

وا می کند پس از تو در خانه را به زور

ساقی پر است جام نفس بعد فاطمه

دیگر نزن تعارف پیمانه را به زور...

حسین زحمتکش

چشمان اشکبار به ما داده فاطمه

پس گریه می کنیم به اولاد فاطمه

ما اشک می شویم برای حسینیه

گریه به گریه با دم سجاد فاطمه

یک بار با بلای عظیم محرّم و

یک بار نیز فاطمیه یاد فاطمه

اینکه : " بلند مرتبه شاهی ز صدر زین ..."

اینکه میان کوچه هم افتاده فاطمه –

باران گرفته چشم علی بن کربلا

پای حسین ، تربت و سجّاده ، فاطمه

بر گریه هات نوح نبی غبطه می خورد

شیخ کبیر و طفل صبی غبطه می خورد

ما را ببر به سمت خدایی که با شماست

با گریه ها و زمزمه هایی که با شماست

ما آمدیم کاسه ی خالی سر نیاز

پر کردن ظروف گدایی ، که با شماست

آقا صحیفه ای بده دست سوال من

محتاج گشته ام به دعایی که با شماست

شیعه در ابتلا به بلا غم نمی خورد

او مبتلایتان شده جایی که با شماست

ای امتداد "زلزلت الارض " کربلا

پس لرزه های کرب و بلایی که با شماست !!

ما را تکان دهید که احیایمان کنید

مجنون کربلای معلّایمان کنید

حلمت برای جامعه ضرب المثل شده

یک واژه از کمال تو دارالغزل شده

ایّوب محو و مات شکیبایی دلت

صبرت سبب شده ست ؛ بلایا عسل شده

دل را سپرده اید به دست قضای او

توحید در زلالی این روح حل شده

خطّی ز خطبه ، ادعیه ، یا گریه های او

یک نسخه راه بندگی مستدلّ شده

زیر فشار زخم اسارت نشسته و

مشغول حمد حضرت عزّ و جلّ شده

ماییم و اشک ، پای تو یا زین العابدین

مرثیه های شام بلا زین العابدین

آری ! اسارت و سر پر تب نمی شود

زنجیر بسته بر روی مرکب نمی شود !

با تازیانه ها و جسارات بی هوا

اوضاع کاروان که مرتّب نمی شود

با دیدن رباب اگر آب هم دهند ؛

دیگر لبت برای تو که لب نمی شود

آقا جواب خواهرتان را نمی دهید ؟!!

با ..با...کجا...کجاست ؟ چرا شب نمی شود ؟

در غصه ی سه ساله همه گریه می کنند

اما کسی چو حضزت زینب نمی شود

غسّاله بود و پیکر یاسی ظریف بود

جای لگد به پهلوی دختی شریف بود .....

شاعر : مجتبی کرمی

حرفی بزن سکوت دوای تن تو نیست

این جا به کنج خانه که جای تن تو نیست

پیراهنت گشاد شده یا تو لاغری؟

شاید که این لباس برای تن تو نیست

هنگام باز کردن در میخوری زمین

ای وای از قدم که عصای تن تو نیست

حوریه ی بهشت به غیر از حریر یاس

سوگند میخورم که سزای تن تو نیست

من نذر روضه میکنم امشب سر نماز

من حاجتم به غیر شفای تن تو نیست

زخمی و نیمه جان و شکسته کمر شدی

تغییر کرده این که نمای تن تو نیست

شاعر: محمدحسن بیات لو

خورشيد مدينه لاله گون مي گريد

در سوز تو با اشك فزون مي گريد

تنها نه علي و اهل اين خانه فقط

چنديست كه درب خانه خون مي گريد

اي كاش بر اين در هجوم كمتري بود

يا شكل دق الباب نوع ديگري بود

از هاي و هوي پشت ذرب خانه پيداست

در كوچه ها هم ازدحام محشري بود

دلم به ياد غريبي،بهانه مي گيرد

براي لحظه ي دفن شبانه مي گيرد

زمان لحظه ي تشيع سوره ي كوثر

علي تمام خودش را به شانه مي گيرد

در پشت درب خانه گرفتار مانده است

مادر ميان آتش و ديوار مانده است

اين موي پشت در به گمانم كه يادگار

از گفتگوي محسن و مسمار مانده است

امشب شهيد كرب و بلا سخت تشنه است

شب تا سحر كنار تو بيدار مانده است

مادر، ميان كوچه مگر مجتبي چه ديده است

كز كرده كنج خانه و بيمار مانده است

با رفتن تو، فاطمه اين بار دوم است

زينب ميان خانه عزدار مانده است

شاعر : مجید قاسمی

درب چوبی مطمئنا میخ و هم مسمار دارد

در کنار درب خانه لاجرم دیوار دارد

وای من یک زن اگر بین درو دیوار ماند

میخ در پهلو شکافد ناله ی بسیار دارد

در همایت از علی زهرا بیامد پشد در

بعد از ان ضرب لگد حیدر دگر بیمار دارد

درب خانه سوخت ان چادر نماز فاطمه

سوخت خاکی شد ولی حیدر هنوزم یار دارد

هر کجای این مصیبت گریه ها دارد ولی

این یکی دیگر به ولله بیش از این ها زار دارد

با قلاف و دست سنگینش زند بر صورت

همسر مردی که در شهر شهره ی کرار دارد

شاعر : مجتبی نجیمی

درد پـهـلـو خـوب ... نـه بدتر شده این روزها

چـهـره ی زهـرا چـه درد آور شده این روزها

از سـر و وضـع پـریـشـان عـلـی فـهمیده اند

خـانـه ی وی بی سر و همسر شده این روزها

از بـغـل زهـرا و بـسـتـر هـمـتـراز هم شدند

حـجـم زهـرای عـلـی کـمتر شده این روزها

فاطمه قوتش نود روزست خونِ دل خوریست

علـتـش ایـنـسـت گـر لاغـر شده این روزها

گـریـه زهـرا بـرای بـی کـسـی حـیدر است

درد ، عـلـی باشد که بی یاور شده این روزها

هـی حـلالـیـت طـلب مـی کرد از اهل حرم

یک کَمی حس کرده درد سر شده این روزها

فـاطـمـه نـان دو روز بـعد خود را پخته بود

بـهـر فـردای حسین پیراهنش را دوخته بود

شاعر : علیرضا عنصری

دیدم که در، از داغ زهرا ناله میکرد

پهلوی زهرا میخ را بیچاره میکرد

زنجیر بر دستان مولا بوسه میزد

شرم از رخ بانوی هجده ساله میکرد

میریخت اشک خون زحسرت تازیانه

از اینکه بازوی گلی را پاره میکرد

دیدم که آتش صورت چون ماه او را

میسوخت و او را چنان پروانه میکرد

دیدم که دست وحشی یک مشت نامرد

عرش خدا را از غمش پر ناله میکرد

فریاد زهرا از فراق روی محسن

حور و ملک را وحشی و دیوانه میکرد

آنجا کسی بر ناله هایش دل نسوزاند

تنها حسن از داغ مادر ناله میکرد

آن روز اگر مولا نبود و التماسش

ایزد زنفرینش جهان ویرانه میکرد

شاعر : رحیمی ماهدشتی

راهی نمانده است بیا یاورت شوم

بال و پری نداری و بال و پرت شوم

رویت کبود و سو به دو چشمت نمانده است

بگذار همدم تو و چشم ترت شوم

دور از نگاه حیدر و زینب که می‌شود

مرحم برای بازوی درد آورت شوم

تو لطمه دیدی و دل من پاره پاره شد

حالا کنار جسم تو هم بسترت شوم

حالا که رازِ سیلیِ آن کوچه‌ها منم

باید شبیه بال و پرت پرپرت شوم

داری برای شیر خدا گریه می‌کنی

مادر فدای غربت هم سنگرت شوم

این ماجرا تمام سرم را سفید کرد

مخفی چگونه از نظر دخترت شوم

وقتی‌که خورد دست عدو روی صورتت

گفتم فدای چهره‌ی اشک آورت شوم

هِی راه می‌روی و زمین می‌خوری چرا ؟

راهی نمانده است بیا یاورت شوم

شاعر : رضا باقریان

شراب باده ساغر چه مزه اي دارد

ز دست ساقي كوثر چه مزه اي دارد

دوباره عطر و گلاب دوباره خوردن چاي

ميان مجلس مادر چه مزه اي دارد

دوباره شام غريبان و شور، يا زهرا

كنار پله منبر چه مزه اي دارد

و قطره قطره باران اشك هر عاشقي

براي غربت حيدر چه مزه اي دارد

نماد بردن تابوت و لحظه ي تدفين

براي ياس پيمبر چه مزه اي دارد

كنار روضه مادر گريز عاشورا

زدن به سينه و بر سر چه مزه اي دارد

شاعر : مجید قاسمی

شکر حق فاطمه از بستر خود پا شده‌ای

نان درست می‌کنی و مثل قدیما شده‌ای

شکر حق فاطمه خنده به لبت آوردی

چه قدر زنده دل و شاد و شکوفا شده‌ای

بعدِ چند ماه که در بستر خود افتادی

چه شد امروز چنین غرق تماشا شده‌ای ؟

اینکه امروز به گیسوی حسن شانه زدی

به خدا پیشِ من خسته معمّا شده‌ای

نکند فاطمه آماده‌ی رفتن هستی

بی‌سبب نیست که اینگونه مهیّا شده‌ای

دلِ امواجیِ تو غربت حیدر دارد

بسکه در جوش وخروشی، دل دریا شده‌ای

بین کوچه چه بلایی به سرت آوردند

که چنین فاطمه جان از کمرت تا شده‌ای

بعد چند ماه که بستر شده منزلگهِ تو

شکر حق فاطمه از بستر خود پا شده‌ای

شاعر : رضا باقریان

عشق گیرای تو یک عالم مسلمان ساخته

از دل زردشت یک عاشق چو سلمان ساخته

نیست دنیا جز کویری خشک و بی آب و علف

برکت نور تو نعمت را فـراوان ساخته

آن قدَر وجه تشابه با خــدا داری که حق

گوئیـــا در تو خـــدایی را نمــایان ساخته

کفر، بی تو اعتقادم را تصرف کرده بود

مهر تو در قلب من کاخی ز ایمان ساخته

هیچ کس حتی پیمبر ره به بیت اله نیافت

حق فقط شخص تو را در خانه مهمان ساخته

بخشش یک عمر عصیان، گردن این خلق را

سـر نهــادن بر تولای تو آسان ساخته

کاشفَ الهَمّ تمــام قلب ها بودی ولی

داغ زهرا حال و روزت را پریشان ساخته

شاعر: امير حسين حيدري

قلب غریب همسفرت درد می کند

این روزها که بال و پرت درد می کند

ریحانه پیش پای علی کم بلند شو

پهلوی مانده بین درت درد می کند

اصلا تکان نخور که به یک جا به جایی ات

جسم نحیف و مختصرت درد می کند

این دستمال بسته به پیشانی تو چیست؟

معلوم می شود که سرت درد می کند

دیدم خودم به چشم خودم بارهای بار

جارو که می کشی کمرت درد می کند

بس است درد بازو پهلو و سینه ات

گریه نکن که چشم ترت درد می کند

.....

سیلی زدند بر تو ولی بس که غیرتی است

انگار صورت پسرت درد می کند

مهدی صفی یاری

مثل شمعی و مقابل من ای نگار من

آب می شوی و می چکی دار و ندار من

غصه تمام زندگیم را گرفته است

فکری بکن به حال دل غصه در من

یا فاطمه گرفته زمین در خودش مرا

با رفتنت مکن تو سیاه روزگار من

با التماس و گریه و خواهش عزیز دل

خواهم دمی ز تو که بمانی کنار من

مرد دلیر خیبر و زانوی غم کجا

دیدی چه آمده به سرم غم گسار من

اندوه و غم شبیه خیزان کرده است

حرفی بزن تو با من خسته بهار من

پیچده در مدینه که زهرا نماندیست

بی تو شدن برابر با انکسار من

حالا که می روی تو به من وعده ای بده

کرببلا قرار تو باشد ،قرار من

فرزاد نظافتی

مرا شیرین بود این زندگانی

بهار خانه ام رو به خزانی

نگاهت را لباس خون گرفته

تنت گلزار یاس ارغوانی

مگر دل تنگ پیغمبر شدی باز

بگویم تا بلال ، گوید اذانی ؟

بیا چیزی بخور تا من بخندم

شدی زهرا تو پوست و استخوانی

علی روی لبان تو قشنگ است

" علی جانم " بگو تو با دهانی ...

... که در کوچه به سنگی خورد و برگشت

لبانی که شده سنگ یمانی

تو را سیلی زدند چون با من هستی

به تو حق می دهم پیشم نمانی

چه شد بار سفر بستی شبانه ؟!

تو گفتی " پشتت هستم " ... یک زمانی

علی را می کشی وقتیکه زهرا

کفن ها را به دورت می کشانی

پس از تو حیدرت تنهاترین است

خودت دانی بمانی یا نمانی ؟!

نگفتی خاک روی چادرت چیست ؟

نگفتی راز خود را آسمانی !

پس از تو زندگی معنا ندارد

بهار خانه ام رو به خزانی

علیرضا عنصری

مردم ِ شهر رسیدند ولی با آتش

آمده لشکر ِ ابلیس سراپا آتش

داشت از درد تنِ خانه به خود می پیچید

داد زد کوبه ی در وای خدایا آتش

درِ این خانه و آتش!؟چه خیالی دارند؟

جمع کردند در ِ خانهء دریا آتش

در خودش شعله زد و سوخت و خاکستر شد

با خودش گفت چرا خانهء زهرا آتش!؟

باز تکرار ِ همین قصه کمی آنسوتر

کربلا،روز دهم،خیمه و غوغا آتش

سید علی محمد نقیب

نفسم رفت از نفس زدنت

چقدر زود آب شد بدنت

گريه من درآمد از بسكه

پيروهن گريه ميكند به تنت

اندكي هم به فكر ماندن باش

فكر حال من و دل حسنت

مثل مردم غريبه اي با من

داده اي دست دخترت كفنت

تـو بـرايم هـميشه زهـرايي

من برايت هميشه بوالحسننت

ميزنم دست پشت دست خودم

كه به جاي علي تو را زدنت

میلاد بهنام جو

وسعت قلب تو درياست علي

سمتت مالك دلهاست علي

يا حسين و حسن آقاي منند

بر دو آقاي من آقاست علي

مادري بودنمان شد كه قبول

به يقين بر همه باباست علي

اوج مـــعــراج نـشـيـنـي گــدا

ياد تو در دل شبهاست عـلـي

گــر بـه دوزخ بـروم مـطمتئـنـاً

باز هم ذكر تو برپاست علي

جستجو كردم و ديدم كه فقط

بهر تو فاطمه همتاست علي

من كه باشم كه شوم عاشق تو

لايقش حضرت زهراست علي

اشكهايي كه براي غم توست

نـمـك زندگي مـاست عـلـي

حرمت همسرتان را كه شكست

كوچه ها غرق تماشاست علي

كينه ها بس كه ز تو داشته اند

شدت فاجعه پيداست علي

تو شكستي و نگفتي چيزي

اوج غربت كه همين جاست علي

چـقـدر چـاه صـبـوري بـكـنـد

درد دلهاي تو غوغاست علي

بعد هر فاطميه غصه شده

كه امامم تك و تنهاست علي

جواد قدوسی

هیجده سال داشت اما حیف، گیسوانش سفید شد مادر

چقدر روزهای پایانی دردهایش شدید شد مادر

رد شد از بین چادر خاکیش ، تندبادی ز تازیانهء غم

بعد از آن ضربه های پی در پی ، سرو قدش چو بید شد مادر

دستی آمد شبیه ابر سیاه روی خورشید عشق را پوشاند

صورتی همچو آسمان نیلی ،رنگ و رویش جدید شد مادر

تا که شمشیر در غلاف آنروز باز کرد بند بند بازو را

وحی بارید و شآن تنزیل آیه های حدید شد مادر

پای یک میخ در میان بود و سینه اش مثل باغ میخک شد

دیگر از زنده ماندن محسن ، پشت در ناامید شد مادر

او به یک دست خود قنوت گرفت ، ذکر"عجل وفاتی"اش برلب

چون دعا کرد تا رسد مرگش ، طول عمرش بعید شد مادر

ناله می کرد بین خواب حسن : راه خانه ! نه از آنسو نیست

چشم بگشا ببین که کوچه پر از دستهای پلید شد مادر

با سرانگشت خود حسین امروز طرح یک روضه روی خاک کشید

مردی با دستهای بسته و یک ،زن زخمی کشید!شدمادر

من ، حسین و حسن کنار هم مثل آن وقتها نشستیم و

وسط بازی کبوتر پر ، آنکه اول پرید شد مادر

کار دیگر گذشت از کار و خیره بر در به ناله می گویم

آتش و میخ و یک لگد ، آنروز ، پشت این در شهید شد مادر

محمد جواد مهدوی

اي كاش ميخي بين بال و پر نميرفت

يا لااقل زهرا به پشت در نميرفت

آتش گرفته درب آن بيتي كه حتي

در داخلش بي اذن پيغمبر نميرفت

طاقت نياورد و زمين افتاد و غش كرد

تا آن زمان كه هوش بود حيدر نميرفت

شايد اگر آرام خون از سينه ميريخت

يا كه جنين ميماند يا مادر نميرفت

زخمي شده پهلوي بي بي دو عالم

ورنه ميان راه خون تر نميرفت

گر ماجراي كوچه ناموسي نميشد

در بين مردم آبرو ديگر نميرفت

وقتي كه سيلي بر رخ مادر نميخورد

در كربلا از دخترش معجر نميرفت

شاعر: محسن اوجاني

كينه ها شعله شد و بال و پرش را سوزاند

گرمي هيزم و آتش سپرش را سوزاند

سپرش تاب و تحمل به خود آخر نگرفت

قنفذ و ميخ در آمد پسرش را سوزاند

با همان حالت بشكسته ز دل آه كشيد

ناله ي بي رمقش دور و برش را سوزاند

تا كه حيدر گل خود را چو لگد مال بديد

بار غم آمد و آنجا كمرش را سوزاند

اخر آن ناله ي مظلومه چنين كرد مرا

پشت در سينه ي هر سينه زنش را سوزاند

شاعر: محمد ديلمي

ای آسمان ببار فقط بی امان ببار

بر باغبان باغ گرفته خزان ببار

اصلا بیا و بر سر حیدر خراب شو

یا نه، به قبر خاکی این بی نشان ببار

در بین شعله ها که به یاری نیامدی

حالا به آتش دل غربت فشان ببار

درمان نمی شود تن زخمش به راحتی

آرام تر به پیکر این ارغوان ببار

وقتی دم مزار تو از پا نشسته ام

یعنی نشسته است درختانشان به بار

در این سه ماه من به شکستت گریستم

حالا تو بر شکستن این قدکمان ببار

بر اشک های بی کسی ام باز گریه کن

با ناله یتیمی طفلانمان ببار

بر بستری گُلین، رد خون، گوشواره، در

بر خاطرات مانده در آن آشیان ببار

محمد بیابانی

این چه اشکی ست که در چشم تو پیداست علی؟

فاطمه مطلّع از غصه ی دلهاست، علی!

باز هم بغض خودت را که به صحرا بردی!

پس دل فاطمه از بهر چه اینجاست علی؟

همسر فاطمه بودن که برایت شر شد؛

خدمت خانه ی تو عزّت زهراست، علی!

ای یدالله! کمی دست مرا می گیری؟

آتشی در تنم از عشق تو برپاست، علی!

تو ببخشا که اگر اینهمه من مشتاقم

رفتنم ،جان حسن!؛ وعده ی باباست، علی!

خبر رفتن من نقش زمینت نکند

من فدای تو شدم، قدر تو والاست علی!

من فدای تو شدم تا که زمینت نزنند

قوّت پشت تو از امّ ابیهاست علی!

فاتح خیبر من! دست تو را گر بستند

تا ابد در دل من دست تو بالاست، علی!

بازوی فاطمه دیگر ز رمق افتاده؛

جان من گریه نکن!...اشک تو غوغاست، علی!

فکر چشمان منی؟... این ورمش میخوابد

ماه با لک شدنش اینهمه زیباست، علی!

جان زهرا! دم آخر لب خود را وا کن

خنده هایت به خدا عین مداواست، علی!

میخ در داغ که شد، درد تو را فهمیدم

سینه ات مخزنی از غربت و غمهاست علی!

یا علی جان! تو فقط قلب حسن را دریاب؛

پسر غیرتی ام مثل تو تنهاست، علی!

مو به مو کرب و بلا را که به زینب گفتم؛

آه...الحق که گلم زینب کبری ست، علی!

فقط از چشم بد بی شرفان می ترسم؛

من امیدم همه بر غیرت سقاست، علی!

وقت رفتن شده مولا! تو بیا پیشم باش

که نفسهای تو اعجاز مسیحاست علی!

شاعر: حنیف منتظرقائم

ای میخ! چرا سرخ شدی؟ غصه نخور!

تقصیر تو نیست ، لگدش محکم بود

در و دیوار مرا سخت در آغوش گرفت

انگار کمی زور دو دستم کم بود

بی حال شدم...ندیدمش از اینجا

آن مرد که بود؟...همان که میگفتم بود؟

نعره میزد که "علی را ببرید" ؟!!

وای... این جمله چقدر مبهم بود

رد شد از من؟... علی ام در خطر است

الله به این فاجعه ها اعلم بود

حیدر و خانه نشینی؟...هیهات!

صبر او توصیه ی خاتم(ص) بود

کمکم کن...کمکم کن...بروم!

آه..این ناله حیدر چقدر پر غم بود

شاعر: حنیف منتظرقائم

آخر اجابت بر دعاي مادرش شد

حالا پسر صاحب عزاي مادرش شد

خواهي بداني مقتل الزهرا كه بنوشت؟

طفلي كه در كوچه عصاي مادر شد

آري حسن ابن علي تأليف كرده

وي راوي سوز صداي مادرش شد

بعد از فدك يك لحظه آرامش نديده

خوابش فقط كابوس هاي مادرش شد

زهرا همش ميگفت بابايت نفهمد

پس رازدار ماجراي مادرش شد

آن چادر خاكي تكاند و مخفيش كرد

تنها ترين مونس براي مادرش شد

نامرد آنقدر ضربه ي دستش قوي بود

بيش از دو ماهي پا به پاي مادرش شد

آن شب رقيه مثل بي بي در مدينه

خيلي كتك خورد و نماي مادرش شد

مردك لگد ميزد ولي دخت سه ساله

ذكرش به زير لب نواي مادرش شد

محسن اوجاني

به دل شعله ورم سایه ی دریا افتاد

عاقبت قرعه به نام من تنها افتاد

زهر هم سوخت به حال جگر سوخته ام

شعله شد آب شد و خون شد و از پا افتاد

باز هم خاطره هایم همگی زنده شدند

راه من باز بر آن كوچه ی غم ها افتاد

یادآن كوچه ی باریك همان كوچه ی تنگ

كوچه ای كه گذر سنگدل آن جا افتاد

شور می زد دلم و در دل آن وانفسا

چشم نامرد به ناموس علی تا افتاد

آن چنان زد كه ره خانه ی خود گم كردیم

آنچنان که به رخ برگ گلی جا افتاد

مادرم روی زمین بود و پی ام می گردید

من نفس می زدم او از نفس اما افتاد

پاره های جگرم می چكد از كنج لبم

باز در خانه ی من روضه ی زهرا افتاد

یاد آن كوچه كه با مادر خود می رفتم

دیدم آن روز در آن راه چه غوغا افتاد

دست بر شانه ی من دست دگر بر دیوار

مادرم خواست بخیزد ولی از پا افتاد

شاعر : حسن لطفی

تمام غصه ی قلبم جفای این کوچه ست

که غصب حق غریبان بنای این کوچه ست

تمام عمر حسن در همین مصیبت رفت

شروع غربت ما ابتدای این کوچه ست

که دانه دانه ی موی سپیدم از آن روز؛

مرور هر شب آن ماجرای این کوچه ست

میان کوچه ی تاریک ِ پرمصیبت...آه؛

همیشه واهمه ام ، انحنای این کوچه ست

فقط برای شما اهل دل همین غم بس؛

که درب خانه ی ما انتهای این کوچه ست

کسی نبوده به جز من و مادرم زهرا

گواه صدق کلامم خدای این کوچه است

نبی که نیست ببیند که بعد رفتن او؛

فدک بهانه هر ناسزای این کوچه است

خراش صورت دیوار ، رد تازه خون؛

روایت دگری از بلای این کوچه ست

ز ضرب سیلی ِآنی، فروغ چشمش رفت

ندید مادر ما اوکجای این کوچه است

نشد برای تن خسته اش سپر باشم

میان خاطره ام ردّ پای این کوچه ست

اگر چه زهر جفا بر جگر اثر کرده ست

یقین که قاتلم آن بی حیای این کوچه ست

اگر چه داغ حسین(ع) اعظم مصیبت هاست

جهان شیعه دلش مبتلای این کوچه ست

حنیف منتظرقائم

جان من باز کن این چشم خودت را بابا

نگهی کن به دل مضطر زهرا بابا

پر دلشوره ام از صبح دلم میلرزد

تو خودت خوانده ای ام، ام ابیها بابا

حرف رفتن مزن امروز، که من میمیرم

بی تو زهرا چه کند با غم فردا بابا؟

یا نرو یا که مرا هم ببر از این غربت

طاقتم نیست دگر خدعه دنیا بابا

تو چه گفتی که علی را بهمش ریخته ای؟

بهر این راز مگو آمدم اینجا بابا

اینکه بعد تو خدا عاشق دیدار من است؟

اینکه خوب است ولی با غمی عظمی بابا

من که میدانم و تو نیک تر از من حتی،

که چه ها میکند این شهر تو با ما بابا

این جماعت همه از نام علی بیزارند

میسپاری تو مرا دست همین ها؟ بابا

کوچه هم صد گره بر کار علی اندازد

باک من نیست از آن سیلی بیجا بابا

همه درها که به روی من و حیدر بسته ست

با لگد بعد تو یک در بشود وا بابا

همه غصه زهرا غم فردای علی ست

میشود حیدر کرار تو تنها بابا

ورنه این یاس که از بهر گلاب آماده ست

در و دیوار و خم کوچه مهیا بابا

جان زهرا به نگاه تو فقط وابسته ست

جان من باز کن این چشم خودت را بابا

حنیف منتظرقائم

دیر آمدم...دیر آمدم... در داشت می سوخت

هیئت، میان "وای مادر" داشت می سوخت

دیوار دم می داد و در بر سینه می زد

محراب می نالید و منبر داشت می سوخت

جانکاه: قرآنی که زیر دست و پا بود

جانکاه تر: آیات کوثر داشت می سوخت

آتش سرایت داشت؛ هیئت کربلا شد

باغ خدا یک بار دیگر داشت می سوخت

یاد حسین افتادم آن شب آب می خواست

ناصر که آب آورد سنگر داشت می سوخت

آمد صدای سوووت؛ آب از دستش افتاد

عباس زخمی بود اصغر داشت می سوخت

سریند یازهرای محسن غرق خون بود

سجاد، از سجده که سر برداشت، می سوخت

باید به یاران شهیدم می رسیدم

خط زیر آتش بود؛ معبر داشت می سوخت

برگشتم و دیدم میان روضه غوغاست

در عشق، سر تا پای اکبر داشت می سوخت

دیدم که زخم و تشنگی اینجا حقیرند

گودال، گل می داد و خنجر داشت می سوخت

شب بود و بعد از شام برگشتم به خانه

دیدم که بعد از قرن ها در داشت می سوخت

ما عشق را پشت در این خانه دیدیم

زهرا در آتش بود؛ حیدر داشت می سوخت

شاعر : حسن بیابنی

کسی ندیده که مرغی دم از قفس بزند

بهار قبل از رسیدن شکوفه پس بزند

کسی ندید به غیر از حسن که مادر ما

پس از نشستن سیلی نفس نفس بزند

سید حمیدرضا حسین زاده

من حیدرم که ساقی اهل ولا شدم

خیبر شکسته شد که شه لافتی شدم

من حیدرم که در شب معراج احمدی

در پیش چشم خیس محمد(ص)، خدا شدم

در زیر چادری که نه خاکی، نه پاره بود

من هم عمود خیمه ی اهل کسا شدم

کیسه به دوش شهر غم و غصه ها منم؛

من همنشین سفره سرد گدا شدم

من حیدرم که صاحب داغ ولایت است

من حیدرم که در غم زهرا(ع)، فنا شدم

من حیدرم ، به خیبریان آشنا ترم؛

حالا اسیر حیله نسل زنا شدم

فصل صبوری است و همان طرفه خاک غم

عاشق شدم که لایق جام بلا شدم

دستی که بسته است و چهل مرد نابکار....

شرمنده تر ز حضرت خیر النسا شدم

او تا به آخرین نفسش پای کار من؛

من هم به داغ غربت او مبتلا شدم

آن ضربه های آخری اش خواب هر شبم؛

آن آخرین لگد... که ز زهرا(س) جدا شدم

شق القمر نمودن ما اکتسابی است

من ماهرانه صاحب فرق دوتا شدم

این ضربتی که زد به سرم، نعمت خداست

از فکر خنده های مغیره رها شدم

من هم شبیه قلب حسن(ع) با سکوت و درد

اهل غروب و گریه و بغض و خفا شدم

از ماجرای کوچه و سیلی و میخ در؛

مشکل گشای عالمم و بی دوا شدم

رد می شوم ز کوچه و دود و هجوم و در؛

آتش درون سینه نهفتم...فدا شدم

این بار دوم است که من میخورم زمین؛

آندفعه از هراس هجوم و تو...پا شدم

مادر، میان کعبه مرا نذر قبله کرد

حالا میان قبله ی چشمت ادا شدم

شاعر: حنیف منتظرقائم

هرگز نمیفهمم چرا باور زمین خورد

هرگز نمیفهمم چگونه بر زمین خورد

حتی تصور کردنش هم درد دارد

وقتی تجسم میکنم مادر زمین خورد

"فضه خزینی" های مادر پشت هم بود

یعنی که چندین بار پشت در زمین خورد

مردم زمین افتادنش را خنده کردند

هر دفعه با افتادنش حیدر زمین خورد

هر دو پسرهایش زمین...همراه مادر

بابا زمین...فضه زمین...دختر زمین خورد

فرزندها را دور کن…این صحنه تلخ است؛

محسن کمی از دیگران بدتر زمین خورد...!

هی میشنیدم که کسی با خنده میگفت :

دیدید مردم ! فاطمه آخر زمین خورد…!

از شدت زخمی که روی صورتش بود

فهمیده ام که مادرم با سر...زمین خورد...!

شاعر : سيد نیما نجاری

پابست مرام حضرت زهرائیم

دیوانه ی نام حضرت زهرائیم

بانور به سنگ قبر ما بنویسید

«ما پیرغلام حضرت زهرائیم»

شاعر: مجيد قاسمي

سوز غریبی در نگاه آخرش بود

رفتن ازاین دنیا تمام باورش بود

گاهی میان خانه اش دلتنگ باباست

گاهی به فکر بی کسی ِ همسرش بود

ازیادگار وخاطرات کوچه این بس

آثار سیلی بر رخ نیلوفرش بود

این روزهای آخرین در بین خانه

زینب انیس دردهای مادرش بود

از آن سفارش های آخر خوب پیداست

سهم تمام کربلا با دخترش بود

آن شب میان کوچه ها مولای مردان

بر روی دوشش نیمه ای از پیکرش بود

مجيد قاسمي

دیگر بساط گریه ی مادر تمام شد

آن انتظار لحظه ی آخر تمام شد

بعد از هجوم آن همه مزدور ناگهان

دربی شکست و سوره ی کوثرتمام شد

حیدر پیام غربت خود راچنین نوشت

امشب بیا کمک که ابوذر تمام شد

مولا زمان دفن غریبانه دم گرفت

دیگر حدیث وقصه ی این در تمام شد

همسایه ای دوباره به عنوان طعنه گفت

آن گریه های فاطمه بهتر تمام شد

بعد از زمان لحظه تشییع مجتبی

از ره رسید وگفت که خواهرتمام شد

تنگ غروب حضرت مادر به سمت عرش

تابوت رفت و حضرت حیدر تمام شد

درقتلگاه حضرت زهرا نشسته بود

خنجررسید ومصرع آخر تمام شد

شاعر: مجيد قاسمي

این بار چرا دراین سرا خیمه زدی

آرام وغریب وبی صدا خیمه زدی

باهرقدمت عرش خدا می لرزید

وقتی که میان کوچه ها خیمه زدی

احرام تنت سرخی خون می گرید

انگار که در کنج منا خیمه زدی

در هر قدمت نفس زدی بازحمت

ای یاس علی مگرکجا خیمه زدی؟

هنگام غروب زخمی آن کوچه

دیدم که تو با قامت تا خیمه زدی

انگار کتاب قسمتت غم شده است

وقتی که میان کربلا خیمه زدی

مجيد قاسمي

من آمده ام دوباره پاسی از شب

تنها به کنار مرقدت بنشینم

یک گوشه ای از مزار تان باغصه

خرما و بساط روضه را میچینم

ای فاطمه باورم نمیشد هرگز

من زائر تربت تو هر شب باشم

در خانه تسلای غم جانسوز

دردانه ی کوچك تو زینب باشم

بانو ، حسنم میان بستر هرشب

با اشک وغم و بهانه اش می خوابد

یک گوشه حسین ویک طرف هم زینب

با گریه ی کودکانه اش می خوابد

امروز میان حجره دیدم زینب

باچادر تو نماز ظهرش را خواند

هرکس که به محراب تو او رامیدید

درهیبت زهرایی زینب می ماند

درکوچه حسن چه ماجرایی دیده؟

درخواب چنین اشک روان میریزد

میگفت به زیر لب که یارب ،ای کاش

مادر زمیان کوچه ها برخیزد

آن شب که گره زبغچه وا می کردم

یک نکته به پیش چشم من مبهم بود

تنها سه کفن میان آن میدیدم

یک خلعت دیگربه گمانم کم بود

بگذار به اختصار صحبت بکنیم

بر روی سرم زمانه آوار شده

انگار حسین تشنه کامم این بار

دربستر خود دوباره بیدارشده

مجيد قاسمي

صدشکر که زیر پرچم زهرائیم

چون سینه زنیم محرم زهرائیم

از اول عمر خود عزاداریم و

تا آخر عمر در غم زهرائیم

در سن کمیم وقامت خم داریم

ماتم زده ی قد خم زهرائیم

هرلحظه اگر برای او می گرئیم

دلسوخته ی عمر کم زهرائیم

مابا دوسه قطره اشک درروضه ی او

آدم شده ایم ، آدم زهرائیم

برتر شده ایم از همه عالم چون

یک ذرّه ی خاک قدم زهرائیم

چون فاطمیه محرم فاطمه است

پس گریه کن محرم زهرائیم

شد فاطمیه خط مقدّم پس ما

سـربـاز خط ِ مقـدّم زهرائـیـم

امسال همه به فکر عیدند ، اما

مافکر عزا وماتم زهرائیم

مجتبي خرسندي

در آسمان طلوع تو وقتي ديده شد

ذكر تو از زبان خدا هم شنيده شد

اصلاً وجود ما به حضور تو بسته است

دنيا براي خلقت تو آفريده شد

هر شب دخيل پشت در خانه مي شويم

آن خانه اي كه با تو به آتش كشيده شد

دشمن به قصد بردن حيدر رسيد و بعد

گلهاي ياس فصل بهار تو چيده شد

قنفذ فقط مشورتي با مغيره كرد

زد با غلاف و دست تو بانو دريده شد

كشته مرا فاطمه جان وصف كوچه ها

بغضي به جاي خنده به كامم چشيده شد

نامحرمم مگر كه از من رو گرفته اي؟

كار از ميان كوچه كجاها كه كشيده شد

اين دَر افتاده و آن ميخ بد قلق

خوني كه از سينه و پهلو چكيده شد

تصوير جا مانده اي از خاطرات تلخ

با يادشان قامت مردت خميده شد

جواد قدوسي

باغى که بسوزد ثمرى سوخته دارد

ماتم زده قطعاً جگرى سوخته دارد

ظلم است سخن گفتنِ از لذت پرواز

در پیش پرستو که پَرى سوخته دارد

تلخ است سفر با همه شیرینى راهش

وقتى که کسى همسفرى سوخته دارد

جایى نشنیدید در عالم که بگویند

بیت الکرم شهر ، دَرى سوخته دارد

مى سوخت در آتش بدن ماه مدینه

آن شهر پس از این سحرى سوخته دارد

جا دارد اگر تیغ على زار بگرید

این مَرد از این پس جگرى سوخته دارد

بر بوسه گه قُرب پیمبر چه گذشته است

کز بوسه ی مسمار اثرى سوخته دارد

واى از دل زینب که ببیند تک و تنها

در خیمه فراوان گوهرى سوخته دارد

لعنت به کسى که عَوَض غارت معجر

در دست فقط موى سرى سوخته دارد

شاعر: ؟؟؟

گِرد علی وجود تو اندر طواف شد

راه میان خانه و مسجد ... شد

دست چهل نفر همه در جنگ با علی

دست تو با تمامیشان در مصاف شد

تنها امید دست خدا بود دست تو

دستت شکست و دست علی در طناب شد

از ذوالفقار نام علی کینه داشتند

اما حساب کینه شان با تو صاف شد

دستت محال بود علی را رها کند

وای از غلاف هر چه که شد با غلاف شد

تو دست خیر داری و از خیر دست تو

از مالیات قنفذ ملعون معاف شد

دستی که بوسه گاه نبی بود گوییا

در بازویش دچار کمی انحراف شد

شاعر: ؟؟؟

چند وقت است که ناگاه زمین می اُفتد

مادرم با رُخ چون ماه زمین می اُفتد

می رود تا که به دیدار پدر، تا دم در

ناگهان در وسط راه زمین می اُفتد

با زمین خوردن او قلب علی می لرزد

می کِشد از دل خود آه ... زمین می اُفتد

گر که بر قامت دیوار نگیرد دستش

او به یک لحظه ی کوتاه زمین می اُفتد

بی سبب نیست اگر خانه نشین شد مولا

مَرد بی یاور و همراه زمین می اُفتد

پیش چشمان پُر از اشک منو ، چشم حسین

پشت در بانوی آگاه زمین می اُفتد

رفتنش تا به اُحُد سخت مکافات شده

چند بار از رَه و بیراه زمین می اُفتد

شاعر: ؟؟؟